I SA/Łd 103/06

Dnia 24 maja 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska, Sędzia WSA Paweł Kowalski, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na posatnowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług. oddala skargę W dniu [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wydał decyzję nr [...], którą określił Spółce z o.o. A z siedzibą w Ł., zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2002 r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2002 r. oraz ustalił kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, październik, listopad i grudzień 2002 r. W dniu 23 sierpnia 2005 r. Spółka A złożyła odwołanie od tej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. – o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz przepisów postępowania w postaci art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa i wniosła alternatywnie albo o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, bądź też o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w dniu [...] postanowił pozostawić odwołanie skarżącej spółki bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu podkreślił, że zostało ono wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Organ powołał przy tym fakt skutecznego doręczenia decyzji E. S. zatrudnionej w spółce na stanowisku księgowej i upoważnionej do reprezentowania jej prezesa w postępowaniu kontrolnym w dniu 8 września 2004 r. W dniu 14 grudnia 2005 r. spółka A wniosła skargę na w/w postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że decyzja została doręczona stronie w dniu 8 września 2004 r., naruszenie przepisów postępowania - art. 137 § 1 oraz 284 § 1 Ordynacji przez przyjęcie, iż osoba wskazana do reprezentowania podatnika w trakcie kontroli jest jego pełnomocnikiem i można skutecznie doręczać jej decyzje skierowane do podatnika oraz naruszenie art. 228 § 1 pkt. 2 cytowanej ustawy poprzez uznanie, iż odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...] wniesione zostało z uchybieniem terminu. Strona skarżąca postulowała przy tym uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niniejszej niespornym był fakt udzielenia w dniu 30 marca 2004 r. przez Prezesa Spółki A – J. D. księgowej E. S. upoważnienia do reprezentowania spółki w trakcie kontroli skarbowej na podstawie przepisu art. 284 § 2 ustawy ordynacja podatkowa. Bezspornym było również, że E. S. potwierdziła fakt otrzymania w dniu 8 września 2004 r. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] składając podpis na imiennej pieczątce oraz przystawiając stempel firmowy Spółki A. Pełnomocnik skarżącej spółki złożył odwołanie od tej decyzji w dniu 24 sierpnia 2005 r. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, przede wszystkim za bezzasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 137 § 1 oraz art. 284 § 1 Ordynacji podatkowej. Ostatni z wymienionych przepisów znajduje się w dziale VI Ordynacji podatkowej. Przypomnieć więc wypada, że w świetle przepisów tego działu, kontrola podatkowa stanowi odrębny rodzaj postępowania o sformalizowanym charakterze, z wyraźnie zaznaczonym momentem jego wszczęcia (art. 284, 284a) oraz zakończenia (art. 291 § 4), którego wynik zawarty powinien zostać w dokumencie o ściśle określonej treści - protokole kontroli (art. 290). Celem kontroli podatkowej jest - między innymi - wstępne zbadanie sprawy i zebranie materiału dowodowego, który będzie mógł być wykorzystany w postępowaniu jurysdykcyjnym (art. 181). Owa kontrola była przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, bowiem dotyczyła ona postępowania w zakresie doręczenia decyzji oraz złożenia od niej odwołania. Celem unormowania zawartego w przepisie art. 284 § 2 Ordynacji podatkowej jest wyeliminowanie możliwości ograniczenia wszczęcia kontroli podatkowej w przypadku nieobecności osób wymienionych w § 1 i 2. Oceniając treść upoważnienia udzielonego przez prezesa spółki A E. S. Sąd doszedł do wniosku, iż dotyczyło ono nie tylko wszczęcia postępowania kontrolnego, ale także zastępowania podatnika w trakcie całej kontroli podatkowej. Upoważnienie to obejmowało więc w rzeczywistości reprezentację skarżącej spółki o jakiej mowa w treści przepisu art. 281 a Ordynacji podatkowej, wprowadzającego szczególny rodzaj stałego pełnomocnictwa do zastępowania danego podmiotu w trakcie kontroli podatkowej. Ani z akt sprawy, ani też z treści skargi i pisma strony nie wynikało bowiem, aby E. S. ustanowiona została pełnomocnikiem skarżącej spółki na podstawie przepisu art. 137 § 1 lub 2 Ordynacji podatkowej. Kwestię sposobu doręczenia pism osobom prawnym reguluje przepis art. 151 ustawy Ordynacja podatkowa. Z jego treści wynika, że osobom prawnym pisma doręcza się w lokalu ich siedziby – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Osobą taką nie jest - jak mylnie twierdzi strona skarżąca - osoba, której udzielono szczególnego pełnomocnictwa do odbioru pism, czy też taka, która jest regulaminowo upoważniona do ich odbioru. W wypadku bowiem doręczenia pisma, jak w sprawie niniejszej, pracownikowi spółki domniemywa się, iż osoba, która potwierdziła odbiór korespondencji dysponując pieczęcią firmową pracodawcy upoważniona była do jego odbioru (podobnie: wyrok NSA z dnia 26 maja 2004 r., Sygn. akt: III SA 3374/02, lex 158471, wyrok NSA z dnia 19 marca 2003, Sygn. akt: III SA 3253/02, lex 148961). Z kolei w myśl treści przepisu art. 144 Ordynacji podatkowej organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez upoważnione osoby. A zatem przyjąć należało, że doręczenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. nastąpiło w sprawie niniejszej z zachowaniem prawem przewidzianych wymogów. W związku z powyższym sprawa uchybienia terminu do wniesienia odwołania (art. 233) pozostawała poza sporem. Organ odwoławczy stwierdził je zaskarżonym postanowieniem wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten ma charakter bezwarunkowy, co oznacza, że stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania obliguje organ do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie odwołania. Wobec powyższego zarzut naruszenia przepisu art. 228 § 1 pkt. 2 ustawy również nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy organy podatkowe nie naruszyły art. 145 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa i dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.