I SA/Łd 104/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi F. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 maja do 31 sierpnia 2015 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy S. określił A. S. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości pod adresem L. 36 za okres od 1 maja 2015 r. do 31 sierpnia 2015 r. w łącznej kwocie 104 zł (kwota miesięcznej opłaty wynosi 26 zł). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że A. S. jest właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości L. 36 oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 597/1. Nieruchomość ta jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Właściciel nieruchomości w wyznaczonym terminie nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nieruchomość znajdująca się pod adresem L. 36 była zamieszkiwana od 1 maja 2015 r. Pod tym adresem faktycznie zamieszkują dwie osoby a odpady komunalne są segregowane. W związku z tym zgodnie z uchwałą Rady Gminy S. z [...]r. organ I instancji określił opłatę w wysokości po 13 zł miesięcznie od każdej z zamieszkałych osób z uwzględnieniem, że odpady są segregowane. Odwołanie od powyższej decyzji w dniu [...] r. złożył F. S. – jako pełnomocnik A. S. Pismem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wezwało F. S. do złożenia w terminie 7 dni oryginalnego pełnomocnictwa do występowania w postępowaniu odwoławczym i złożenia odwołania w imieniu A. S. oraz udzielenia informacji, czy F. S. posiada jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości położonej w miejscowości L. pod nr 36. W odpowiedzi na powyższe wezwanie F. S. przedłożył akt notarialny z dnia [...] r. na mocy którego D. i F. małżonkowie Stępińscy darowali dzieciom: B. S. i A. S. na współwłasność po ½ części zabudowaną działkę rolną nr 597/1 położoną w miejscowości L., a obdarowani zobowiązali się do otoczenia darczyńców opieką i ustanowili na ich rzecz na działce 597/1 nieodpłatne dożywotnie użytkowanie, polegające na współkorzystaniu z całego domu mieszkalnego i korzystania z budynku sklepu. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia (prawidłowo odwołania) wniesionego przez F. S. W uzasadnienie postanowienia powołano się na treść art. 228 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, wskazując, że organ odwoławczy w pierwszej kolejności jest zobowiązany do kontroli dopuszczalności odwołania. Właścicielami nieruchomości położonej w miejscowości L. 36 są A. S. i B. S. Zaskarżona decyzja została skierowana do A. S.. F. S. przedłożył pełnomocnictwo z dnia 14 lutego 2005 r. na mocy którego A. S. upoważnił go do "zarządu i administrowania moimi nieruchomościami rolnymi (...) oznaczonymi numerami 10, 101, 129, 145, 146, 303, 357, 596 w tym do załatwiania wszelkich sprawa w A, do występowania z wnioskiem o rozgraniczenie w/w nieruchomości i reprezentowaniu mnie w postępowaniach o rozgraniczenie, cywilnych oraz karnych." Pełnomocnictwo to nie zawiera upoważnienia do wstępowania w postępowaniu odwoławczym, nie wymienia też działki 597/1. W oparciu o powyższe pełnomocnictwo F. S. nie mógł skutecznie wnieść odwołania od decyzji organu I instancji. W art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) zdefiniowano pojęcie właściciel nieruchomości, przez co należy rozumieć także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Umowa dożywocia nie daje podstaw do uznania F. S. za stronę postępowania a złożone pełnomocnictwo z uwagi na jego zakres nie mogło wywołać skutków prawnych. Z tych względów odwołanie wniesione przez osobę, która nie ma legitymacji do jego złożenia należało uznać za niedopuszczalne. W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie F. S. podnosi, że decyzja Wójta Gminy S. jest dla niego krzywdząca i niesprawiedliwa. Syn A. S. i jego rodzina przebywają tymczasowo poza granicami kraju. Osoby zamieszkające na nieruchomości są rencistami. Skarżący wniósł o zmianę decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.). Badając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia należało uznać, że nie narusza ono przepisów obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd nie jest wprawdzie związany zarzutami i wnioskami skargi, ale zakres jego kognicji jest wyznaczony przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie. Zakres przedmiotowy rozpoznawanej sprawy wyznacza postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez F. S.. Poza zakresem kontroli Sądu pozostają więc zarzuty merytoryczne odnoszące się do wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. prawidłowo oceniło, że F. S. nie jest uprawniony do wniesienia odwołania od decyzji skierowanej do A. S.. Pełnomocnictwo udzielone F. S. przez syna A. S. w dniu [...] r. obejmuje upoważnienie do zarządu i administrowania ściśle określonymi nieruchomościami rolnymi. W skład tych nieruchomości nie wchodzi działka nr 597/1 położona w L.. W 2005 r. A. S. nie mógł udzielić ojcu do zarządzania nieruchomością, której współwłaścicielem stał się dopiero w październiku 2009 r. na podstawie umowy darowizny. Już tylko z tej przyczyny należało uznać, że skarżący nie wykazał, że w rozpoznawanej sprawie może występować jako pełnomocnik swojego syna. Brak jest też wystarczających podstaw do przyjęcia, że skarżący posiada status strony w postępowaniu dotyczącym wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości położonej w miejscowości L. pod nr 36. Skarżący nie jest właścicielem, współwłaścicielem, czy użytkownikiem wieczystym tej nieruchomości, nie wykonuje też zarządu nieruchomością. Na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. (umowa darowizny) F. S. uzyskał prawo dożywotniego użytkowania polegające na współkorzystaniu z całego domu mieszkalnego i korzystania z budynku sklepu. Jak wynika z treści aktu notarialnego na działce 597/1 znajduje się nadto część budynku gospodarczego oraz garaż. Prawo użytkowania jest więc ściśle określone i ogranicza się do niektórych części składowych nieruchomości. Nie można więc uznać skarżącego za użytkownika całej nieruchomości, czy inny podmiot władający nieruchomością w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Decyzja Wójta Gminy S. nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków a zobowiązanym do uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest A. S.. Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku. Na marginesie tylko wypada zauważyć, że organ odwoławczy w sentencji postanowienia stwierdził niedopuszczalność zażalenia (a nie odwołania). Jednak jak wynika z postanowienia zapadło ono po rozpatrzeniu sprawy z odwołania Franciszka S.ego a w uzasadnieniu wskazano na przepis art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej "O.p.") odnoszący się do niedopuszczalności odwołania. Powyższe uchybienie podlega sprostowaniu jako oczywista omyłka w trybie określonym w art. 215 w zw. z art. 219 O.p. P.C.