I SA/Łd 1043/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogdan Lubiński Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 203 (dwieście trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W dniu 18 lipca 2005 r. A.K. złożył w Urzędzie Celnym w P. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólotowego dotyczącą samochodu osobowego marki Audi A6, wyprodukowanego w 2001 r. o pojemności silnika pow. 2000 cm3 i wpłacił zadeklarowany podatek akcyzowy w kwocie 5.067,- zł, stanowiący 49,6% ceny zakupu. Wnioskiem z dnia 16 sierpnia 2005 r. podatnik zażądał stwierdzenia nadpłaty i zwrotu w całości zapłaconego podatku akcyzowego. Żądanie w tym przedmiocie motywował sprzecznością przepisów ustawy o podatku akcyzowym z regulacjami unijnymi. Do wniosku podatnik załączył deklarację uproszczoną, w której wykazał kwotę podatku do zapłaty w wysokości 0,- zł. Decyzją Naczelnik Urzędu Celnego w P. z dnia [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty i dokonania zwrotu podatku akcyzowego we wnioskowanej przez stronę kwocie. Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Od tej decyzji podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie I SA/Łd 1485/05 uchylił obie wyżej wymienione decyzje organów celnych. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2007 r. w sprawie I FSK 858/06. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 5.067,- oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty i dokonania jej zwrotu. W uzasadnieniu organ podał, iż zgodnie z wytycznymi zawartymi w orzeczeniu ETS w sprawie C-313/05, jak i wyroku WSA w Łodzi, dokonując wyliczenia nadpłaty należało porównać kwotę podatku nałożonego na pojazd sprowadzony z innego państwa członkowskiego UE z rezydualną kwotą podatku akcyzowego, a więc z kwotą podatku zawartego w cenie podobnego pojazdu osobowego zarejestrowanego w Polsce. Wskazał również, iż podstawę do ustalenia kwoty podatku rezydualnego zawartego w cenie podobnego pojazdu krajowego stanowiła jego wartość rynkowa. W tym zakresie Naczelnik Urzędu Celnego ustalił, odwołując się do danych z katalogu z lipca 2005 roku Eurotax-Glass, iż wartość rynkowa samochodu osobowego, o parametrach technicznych takich, jak pojazd nabyty przez stronę, wynosiła 77.900 zł. Wskazaną kwotę organ pomniejszył o podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy (77.900 : 1,22 = 63.852 zł i dalej 63.852 : 1,136 = 56.208 zł), a następnie, w oparciu m.in. o art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej u.p.a.) oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. nr 87, poz. 825 ze zm.; dalej rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego), wyliczył wysokość podatku odpowiadającego rezydualnej akcyzie zawartej w cenie podobnego samochodu zarejestrowanego wcześniej na terenie kraju (56.208 x 13,6% = 7.644 zł). Wskazał następnie, że zwrot akcyzy przysługiwał jedynie, gdy wartość akcyzy zapłaconej była wyższa niż wartość akcyzy rezydualnej. Ponieważ akcyza zapłacona z tytułu nabycia przedmiotowego pojazdu (5.067 zł) nie przewyższała akcyzy rezydualnej (7.644 zł) organ pierwszej instancji uznał żądanie zwrotu uiszczonego przez podatnika podatku za niezasadne. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji podatnik złożył odwołanie, w którym wniósł o zwrot uiszczonego podatku pomniejszonego o podatek wyliczony wg stawki 13,6%. W uzasadnieniu zarzucił Naczelnikowi Urzędu Celnego, że dokonał zmiany kwoty, od której należało liczyć podatek, a tym samym zakwestionował prawdziwość umowy kupna samochodu. W jego ocenie podstawą opodatkowania winna być kwota rzeczywiście przez niego zapłacona, nie zaś wartość rynkowa pojazdu. Ponadto podniósł, iż organ celny, ustalając wartość rynkową pojazdu, nie uwzględnił jego rzeczywistego stanu technicznego. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego sposób wyliczenia nadpłaty zastosowany przez Naczelnika Urzędu Celnego był prawidłowy i zgodny ze wskazaniami ETS. Obliczenie rezydualnej kwoty podatku od wartości rynkowej pojazdu podobnego, a więc od innej wartości niż deklarowana przez podatnika, nie służyło określeniu podstawy opodatkowania, a jedynie zbadaniu, czy zastosowanie przez podatnika w deklaracji stawki 49,6% wywoływało dyskryminujący skutek w rozumieniu art. 90 akapit 1 Traktatu Wspólnot Europejskich. Organ nie znalazł również podstaw do zaakceptowania stanowiska strony, zgodnie z którym przy obliczeniu rezydualnej kwoty podatku akcyzowego należało uwzględnić zadeklarowaną przez podatnika cenę nabycia samochodu wynikającą z umowy. Odnosząc się do zarzutu pominięcia faktycznego stanu technicznego pojazdu organ odwoławczy wskazał, że ustaleń w tym zakresie dokonał na podstawie oświadczenia podatnika z 18 lipca 2005 r., w którym – po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej – podatnik wyjaśnił, że samochód nie posiada uszkodzeń. Organ odwoławczy nie dał wiary przedstawionym przez stronę w trakcie postępowania podatkowego dokumentom i oświadczeniom, co do przeprowadzonych napraw. Stwierdził, że przeciwko wersji podatnika przemawia nie tylko wyżej wspomniane oświadczenie, ale także treść zaświadczenia z badania technicznego przeprowadzonego przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów oraz treść samej umowy kupna, z której nie wynika by samochód był uszkodzony. Wskazał ponadto, że z treści złożonej w toku postępowania faktury z dnia 28 października 2005 r., potwierdzającej wykonanie naprawy silnika, nie można było wnioskować o stanie technicznym pojazdu w dniu jego zakupu. Co do innych napraw i poniesionych w związku z tym kosztów, skarżący nie przestawił natomiast żadnych wiarygodnych dokumentów. W skardze na tę decyzję podatnik zarzucił naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 75 ust. 1 i 3 oraz art. 82 ust. 3 u.p.a. w związku z art. 9, art. 83, art. 87 i art. 91 ust. 1 Konstytucji RP, a także naruszenie art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Wskazując na powyższe uchybienia wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot nienależnie pobranej akcyzy. W motywach skargi podniósł, iż organy podatkowe, w toku ponownego postępowania, bezpodstawnie zakwestionowały cenę samochodu podaną w umowie kupna. Podkreślił, że cena ta rażąco odbiegała od ceny rynkowej właśnie dlatego, że samochód był uszkodzony. Podkreślił, że początkowo organy podatkowe ceny tej nie kwestionowały, mimo że miały możliwość jej weryfikacji np. przeprowadzając oględziny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie przytaczając argumenty zbieżne z prezentowanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu jest sposób obliczenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia używanego samochodu osobowego po upływie więcej niż dwóch lat od daty jego produkcji. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga przede wszystkim analizy wyroku ETS z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie M. Brzezińskiego, C-313/05. Obie strony powołując się na to orzeczenie wysnuwają bowiem odmienne wnioski co do znaczenia, jakie ma dla niniejszej sprawy. Z wywodów Trybunału wynika jasno, iż nakładanie podatków na samochody używane osobowe, przywożone z innych państw Unii Europejskiej nie jest, co do zasady, niezgodne z przepisami prawa wspólnotowego. Niedopuszczalna jest jedynie sytuacja, kiedy w cenie porównywalnego pojazdu na rynku wewnętrznym podatki stanowią kilka procent, a w cenie podobnych aut używanych, sprowadzonych w imporcie prywatnym kilkanaście, czy kilkadziesiąt procent. Wykładając art. 90 akapit pierwszy TWE, Trybunał stwierdził, iż przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. Trybunał użył pojęcia "rezydualna kwota podatku", które oznacza krajowy (miejscowy) podatek obciążający pojazdy krajowe (tak ETS w wyroku z dnia 19 września 2002 r. w sprawie Tulliasiamies, Anty Siilin v. Finlandia, C-101/00). Podatek rezydualny wyrażony jest stałą stawką procentową i ulega zmianie wraz z wiekiem pojazdu oraz zmianą jego wartości. Podatek taki powinien być uwzględniony w cenie auta. Podanym wyżej terminem posłużył się również rzecznik generalny w opinii w sprawie C-313/05, stwierdzając w pkt 41, że "(...) wartość rynkowa pojazdów samochodowych zmniejsza się z upływem czasu. Orzecznictwo Trybunału opiera się konsekwentnie na stwierdzeniu, że jeśli podatek od pojazdu nowego równy jest pewnemu ułamkowi jego ceny, to rezydualny podatek zawarty w cenie późniejszej odsprzedaży uwzględniającej deprecjację wartości pojazdu jest równy temu samemu ułamkowi. Podatek taki staje się częścią składową wartości pojazdu. Stanowi on nadal, po deprecjacji, ten sam ułamek wartości pojazdu". Reasumując, omawiany wyrok ETS zakazuje stosowania wyższej stawki podatku akcyzowego na używane samochody osobowe nabywane w innych państwach członkowskich Wspólnoty Europejskiej, niż na podobne pojazdy nabywane w Polsce. Wyrok ETS nie rozstrzyga natomiast kwestii możliwości dokonania przez organy podatkowe weryfikacji podstawy opodatkowania tym podatkiem. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że ETS zakwestionował jedynie uregulowania dotyczące samochodów starszych niż dwuletnie, a elementem, który różni opodatkowanie samochodów nowych (nie starszych niż dwuletnie) i używanych (starszych niż dwuletnie) jest ukształtowanie stawki podatkowej, a nie podstawy opodatkowania. Ten element konstrukcji podatku (podstawa opodatkowania) nie wpływa zatem na dyskryminację podatkową samochodów nabywanych w innych państwach członkowskich Wspólnoty Europejskiej. Po drugie wypada zauważyć, że polska ustawa regulując kwestię podstawy opodatkowania nie posługuje się pojęciem "wartości rynkowej" pojazdu ani w odniesieniu do samochodów nabywanych w kraju, ani tym bardziej do samochodów nabywanych w innych państwach członkowskich Wspólnoty Europejskiej. Po trzecie natomiast celem Trybunału nie było określanie zasad obliczania nadpłaty w sposób odbiegający (na niekorzyść podatników dokonujących nabycia wewnątrzwspólnotowego) od tego, który wynika z prawa polskiego. Dokonana przez organ interpretacja wyroku ETS prowadzi zaś do powstania takich skutków. Wyrok ETS w sprawie C -313/05 nie może więc stanowić podstawy do weryfikowania przez organy podatkowe podstawy opodatkowania i zrównania jej z wartością rynkową samochodu. Wspomnieć wypada, że pogląd taki został już wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 14 lipca 2007 r. I FSK 1116/07, dostępny w bazie orzeczeń sądów administracyjnych zamieszczonej na stronie internetowej www.nsa.gov.pl). W konsekwencji przyjąć należy, że organy podatkowe ustalając podstawę opodatkowania nie mogą pomijać uregulowań prawa krajowego obowiązujących w tym zakresie. Zgodnie zatem z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.a. podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w procencie podstawy opodatkowania jest kwota należna z tytułu sprzedaży na terytorium kraju wyrobów akcyzowych pomniejszona o kwotę podatku od towarów i usług oraz o kwotę akcyzy, należne od tych wyrobów. Szczególne rozwiązanie w zakresie sposobu ustalenia podstawy opodatkowania przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu samochodu osobowego określa art. 82 ust. 3 u.p.a., przyjmując, że podstawą opodatkowania w przypadku takiego towaru jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić. Określając podstawę opodatkowania polski ustawodawca, zarówno w przypadku nabycia krajowego, jak i nabycia wewnątrzwspólnotowego, nie stosuje obiektywnego kryterium "wartości rynkowej" towaru, lecz posługuje się kryterium subiektywnym "kwoty należnej z tytułu sprzedaży na terytorium kraju wyrobów akcyzowych pomniejszonej o kwotę podatku od towarów i usług oraz o kwotę akcyzy, należne od tych wyrobów" (art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy) i "kwoty, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić" (art. 82 ust. 3 ustawy). Te kryteria, a nie wartość rynkową pojazdu, należy zatem uwzględnić przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Rekapitulując tę część rozważań przyjąć zatem należy, że skoro regulacje krajowe, obowiązujące w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, nie zawierały rozwiązań prawnych pozwalających na ustalenie podstawy opodatkowania w sposób odmienny od wskazanego w art. 82 ust. 3 u.p.a., organy podatkowe nie mogły samodzielnie ustalać tej podstawy z pominięciem rozwiązania przyjętego we wspomnianym unormowaniu. Na marginesie dodać należy, że ustawodawca przewidział możliwość dokonania przez organy podatkowe zmiany wysokości podstawy opodatkowania w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, wówczas gdy jej wysokość znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu, dopiero w dodanym do ustawy o podatku akcyzowym art. 82a. Powyższy przepis obowiązuje jednak od 19 lipca 2008 r., a zatem nie mógł mieć zastosowania w rozstrzyganej sprawie. Podobnie, nie mogły być stosowane zasady zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym określone w ustawie z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. z 2008 r. Nr 118, poz. 745), które również weszły w życie 19 lipca 2008 r. W konsekwencji zdaniem sądu, organy podatkowe dopuściły się naruszenia art. 82 ust. 3 u.p.a., w brzmieniu obowiązującym w chwili powstania obowiązku podatkowego, przez to że przepisu tego nie zastosowały i bez podstawy prawnej ustaliły podstawę opodatkowania w innej wysokości, niż została określona w umowie nabycia samochodu. W związku z tym uiszczony podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wykazany przez podatnika w wysokości większej niż podatek wyliczony przy zastosowaniu stawki przewidzianej w § 7 ust. 1 w zw. z treścią zał. nr 1 poz. 27 rozporządzenia w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, będzie podlegał zwrotowi, jako nadpłata, o której mowa w art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; zwanej dalej O.p.), w związku z art. 22 ust. 3 u.p.a. Organy podatkowe przyjmując, że nabyty przez podatnika samochód osobowy podlega podatkowi akcyzowemu nie naruszyły natomiast art. 4 ust. 1 pkt 5 u.p.a., który traktuje nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobu akcyzowego (m.in. samochodu osobowego), za sytuację podlegającą opodatkowaniu akcyzą. Skarżący, stosownie do powyższych rozważań, jest bowiem zobowiązany do uiszczenia podatku akcyzowego należnego od wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu, choć w wysokości innej niż została przez niego uiszczona. Organy podatkowe nie naruszyły również art. 75 ust. 1 i 3 u.p.a., który przewiduje podstawową stawkę akcyzy dla wyrobów niezharmonizowanych oraz zawiera delegację ustawową dla Ministra Finasów do ustalenia w drodze rozporządzenia obniżonych stawek akcyzy. Na zakończenie rozważyć należy, czy organy podatkowe właściwie ustaliły, że rezydualna kwota podatku zawarta w cenie rynkowej pojazdu podobnego, wcześniej zarejestrowanego w Polsce, była niższa od kwoty podatku zapłaconego przez stronę skarżącą. Z tez wyroku ETS w sprawie C-313/07 wynikała konieczność badania tego, czy podatek zapłacony z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu nie był wyższy od podatku zawartego w cenie rynkowej podobnego pojazdu zarejestrowanego wcześniej w Polsce. Trybunał nie zdefiniował pojęcia "pojazd podobny". Niewątpliwie jednak pojazdem takim będzie samochód tej samej marki, modelu, roku produkcji, wyposażenia oraz o przybliżonym stanie technicznym. W rozpatrywanej sprawie organy celne ustaliły wartość rynkową podobnego pojazdu na podstawie danych zawartych w systemie Eurotax Glass. Przyjęły zatem, że samochód zakupiony przez stronę skarżącą nie odbiegał stanem technicznym od przeciętnego pojazdu o tych samych typowych cechach. Uznały jednocześnie, iż samochód podatnika nie odbiegał również stanem technicznym od pojazdu wycenionego w katalogu Eurotax. Tak przeprowadzonej oceny stanu faktycznego sprawy, na obecnym jej etapie, nie można podzielić. Zważyć należy, że zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. to do organów podatkowych należy ustalenie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy. Jeżeli zatem podatnik wskazuje określone okoliczności, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a które nie zostały już udowodnione w inny sposób, organ podatkowy nie może odmówić ich weryfikacji i przeprowadzenia w tym przedmiocie stosownych ustaleń, powołując się wyłącznie na fakt, że wnioski przeciwne, do wysnuwanych przez stronę, wynikają z dotychczas zebranego materiału dowodowego. Takie postępowanie organu podatkowego jest tym bardziej niedopuszczalne, gdy zostanie wzięte pod uwagę, iż głównym przeciwdowodem powołanym przez organ odwoławczy jest oświadczenie samego podatnika, złożone jeszcze przed wszczęciem postępowania podatkowego. W ocenie sądu Dyrektor Izby Celnej, odmawiając wiary twierdzeniom podatnika co do rzeczywistego stanu technicznego nabytego pojazdu, opierał się nie na rzetelnie zebranych dowodach, ale jedynie na sprzecznych, w jego ocenie, oświadczeniach podatnika oraz na fakcie dopuszczenia pojazdu do ruchu przez uprawnionego diagnostę. Zdaniem sądu przyjęcie tezy o braku uszkodzeń przedmiotowego samochodu w chwili jego nabycia mogło zostać zaakceptowane bez weryfikacji przez organ podatkowy tylko wtedy, gdyby strona podtrzymywała to oświadczenie także później, w toku postępowania podatkowego. Nie oznacza to oczywiście, że w wyniku weryfikacji stanu faktycznego sprawy organ nie może uzyskać dowodów potwierdzających prawdziwość pierwotnego oświadczenia, złożonego przez podatnika w dniu 18 lipca 2005 r. Odnosząc się do kwestii wiarygodności tego oświadczenia nie ma zdaniem sądu znaczenia fakt, że zawiera ono pouczenie o odpowiedzialności karnej. Istnienie tego rygoru jeszcze nie dowodzi, że strona ugięła się pod nim i wyjawiła prawdziwy stan sprawy. Sąd podzielił również wątpliwości podatnika związane z treścią i znaczeniem badania technicznego pojazdu przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów. Podatnik słusznie podnosi, że samo dopuszczenie samochodu do ruchu nie świadczy jeszcze o tym, że nie wymaga on żadnych napraw (w szczególności napraw lakierniczych, czy naprawy ukrytych usterek). Zwrócić należy także uwagę na treść umowy nabycia samochodu, z której wynika, m.in. że sprzedawca nie daje kupującemu gwarancji na widoczne i ukryte uszkodzenia, przebieg kilometrów, wcześniejsze wypadki, a także uszkodzenia powstałe wskutek tychże wypadków. Sprzedawca oświadcza ponadto wprost, że nie skontrolował pojazdu pod kątem m.in. wcześniejszych wypadków. Z treści umowy kupna przedmiotowego samochodu wynika zatem, że wady takie nie zostały wykluczone przez jej strony. W konsekwencji treść umowy przeczy wnioskom, które organ odwoławczy z niej wyciągnął. Należy wskazać, że organ podatkowy, prowadząc postępowanie, ma pozostawiony do dyspozycji dość szeroki zestaw środków, które mają umożliwić mu wypełnienie zadań jakie stawia przed nim ustawa. W niniejszej sprawie nic nie stało na przeszkodzie by zweryfikować twierdzenia strony skarżącej choćby poprzez powołanie w charakterze świadków osób, które miały na rzecz strony wykonywać określone naprawy, czy też powołanie biegłego, który mógłby ocenić, czy i w jakim zakresie wykonano naprawy balcharskie i lakiernicze, a także w jakim zakresie przeprowadzono remont silnika. Biegły mógłby też pomóc wyjaśnić, czy rzeczywiście – jak twierdzi skarżący – samochód, który kupił, był samochodem powypadkowym. Jest przy tym oczywiste, że uszkodzenia samochodu istniejące w chwili jego nabycia – zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego – powinny mieć wpływ na jego cenę. Na koniec podkreślić należy, iż określona przez skarżącego i jej kontrahenta wartość samochodu, stanowiąca podstawę opodatkowania, nie została przez organy podatkowe zakwestionowana. Skoro zatem strony umowy sprzedaży uzgodniły cenę pojazdu i cena ta nie była przedmiotem zastrzeżeń zgłaszanych przez organ, to należało rozważyć przyjęcie takiej właśnie wartości za wartość, jaką nabyty samochód miałby, gdyby został sprzedany na rynku krajowym. Wartość ta, mogłaby następnie zostać uwzględniona przy wyliczeniu rezydualnej kwoty podatku akcyzowego. W ponownym postępowaniu organy podatkowe rozpatrując wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym pobranym od wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, będą zobowiązane do zastosowania jednolitej stawki podatkowej bez względu na wiek nabytego samochodu, przyjmując jednocześnie, że podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca był obowiązany zapłacić przy nabyciu tego pojazdu, a więc rzeczywista cena uiszczona w związku z nabyciem samochodu, wynikająca z załączonych do akt dokumentów nabycia. Będą również zobowiązane zbadać czy, biorąc pod uwagę rzeczywisty stan techniczny przedmiotowego samochodu, kwota podatku wyliczonego od takiej podstawy, nie przekracza rezydualnej kwoty podatku zawartej w cenie rynkowej podobnego pojazdu zarejestrowanego wcześniej w kraju. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 cytowanej ustawy, natomiast rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zapadło podstawie art. 152 tej ustawy. P.Pij.