I SA/Łd 1044/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 20 października 2017r. S. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc okoliczność uchybienia terminowi do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej w skrócie zwanej "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (...). Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z przepisów tych wynika, iż przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, tj. zachowanie terminu do jej wniesienia. Negatywny wynik tych ustaleń skutkuje odrzuceniem skargi, co oznacza, iż skarga nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W niniejszej sprawie istota problemu związanego z dopuszczalnością skargi wiąże się z ustaleniem daty skutecznego doręczenia przez organ zaskarżonej decyzji oraz zachowaniem przez skarżącą terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 150 § 2 O.p.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 150 § 3 O.p.). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 O.p.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że zaskarżona decyzja została nadana na adres strony skarżącej w dniu 27 lipca 2017r., a następnie, jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych koperty oraz wydruku z elektronicznego systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A. przesyłka została dwukrotnie awizowana – w dniach 1 oraz 9 sierpnia 2017r. A zatem czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1 O.p. upłynął w dniu 16 sierpnia 2017r. (z uwagi na fakt, iż 15 sierpnia był dniem ustawowo wolnym od pracy). Skoro zatem strona skarżąca nie odebrała przesyłki, to należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. z dniem 16 sierpnia 2017r. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z 15 września 2017r. Natomiast skarżąca wniosła skargę w dniu 20 października 2017r. (k. 7 akt sądowych), a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Podsumowując Sąd podkreśla, że bez znaczenia dla zachowania terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie była okoliczność późniejszego wydania stronie kserokopii zaskarżonej decyzji w dniu 20 września 2017r. Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę. Ake.