I SA/Łd 1060/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2011 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. E. kwotę 240,- (dwieście czterdzieści) złotych plus należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Sygnatura akt I SA/Łd 1060/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Samorządowe kolegium Odwoławcze w Ł., na skutek odwołania S.M. od decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uchyloną decyzją organ ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2011 rok na kwotę 74 zł. W uzasadnieniu wskazano, iż wysokość niniejszego podatku ustalono w oparciu o złożony przez podatniczkę wykaz nieruchomości oraz dane w ewidencji gruntów. Od powyższej decyzji S.M. złożyła odwołanie kwestionując wyliczoną wysokość podatku, podnosząc że na jej działce rosną drzewa i krzewy, a nie jak przyjął organ I instancji – żyto. W wyniku rozpatrzenia odwołania, organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że uchylona decyzja jest wadliwa z przyczyn formalnych. Akta nie zawierają bowiem zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu ani zawiadomienia o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co stanowi naruszenie odpowiednio przepisów art. 165 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako "o.p.") oraz art. 200 § 1 o.p. Organ odwoławczy podniósł, że cytowana ustawa dopuszcza możliwość odstąpienia przez organ od wymienionych powyżej czynności (art. 165 § 5 pkt. 1 o.p., art. 200 § 2 o.p.). Jednakże zarówno w decyzji jak i w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek wzmianki o okolicznościach uzasadniających odstąpienie przez organ I instancji od realizacji wymienionych obowiązków. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z treścią art. 21 § 5 o.p., jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt. 2 powoływanego uregulowania, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość tego zobowiązania, są niezgodne ze stanem faktycznym. Przy czym przez deklarację należy rozumieć informacje o nieruchomościach. W uzasadnieniu decyzji I-instancyjnej organ powołuje się na złożony przez podatniczkę wykaz nieruchomości, którego jednak brak jest w aktach sprawy. Zastrzeżenia organu odwoławczego budziło także uzasadnienie decyzji Burmistrza Miasta T. Zgodnie bowiem z treścią art. 210 § 4 o.p., winno ono zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, których dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne winno zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji brak w ogóle przytoczenia przepisów prawa, nie spełnia ono również wymogów uzasadnienia faktycznego, chociażby ze względu na brak w aktach dokumentów, na które organ powołuje się w uzasadnieniu decyzji (np. wykaz). Nadto organ odwoławczy podniósł, iż niedopuszczalne jest dokonywanie odręcznych poprawek w treści decyzji, chociażby dotyczyły one tylko kwestii niewłaściwego adresu strony, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. W takiej sytuacji winien być zastosowany art. 215 § 1 o.p., który wskazuje na możliwość wydania w takiej sytuacji postanowienia o sprostowaniu omyłki pisarskiej, rachunkowej lub innej oczywistej omyłki. Ostatecznie organ II instancji wskazał, iż przy ponownym prowadzeniu postępowanie należy usunąć opisane braki zarówno postępowania jak i treści decyzji. Od powyższej decyzji S.M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W treści skargi podatniczka zgadza się z uchyleniem zaskarżonej decyzji, jednakże od sądu oczekuje uregulowania spornych kwestii związanych z jej działką. Od tego uzależnia płacenie podatku. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie przedmiotowej skargi, podnosząc iż w jej treści nie sformułowano zarzutów wobec zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Artykuł 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w aspekcie zgodności z prawem. Zatem Sąd sprawując kontrolę zaskarżonego aktu bada jedynie jego legalność. Kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest poprzez ustalenie, czy nie narusza ona przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania. Przedmiotem kontroli jest wyłącznie decyzja organu administracyjnego, a więc stanowisko i argumentacja organu wyrażona w decyzji oraz w jej uzasadnieniu. W ocenie Sądu stanowisko i argumentacja wyrażona w zaskarżonej decyzji i jej uzasadnieniu są właściwe i nie stoją w sprzeczności z obowiązującym prawem. Rozpoznając odwołanie S.M. od decyzji organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję Burmistrza Miasta T. z uwagi na nieprawidłowości jakich dopuścił się ten organ. Organ odwoławczy wskazał, iż należało uchylić wspomnianą decyzję z uwagi na jej wady o charakterze formalnym. Akta nie zawierają bowiem zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu ani zawiadomienia o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co stanowi naruszenie odpowiednio przepisów art. 165 oraz art. 200 § 1 o.p. Nadto organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się na złożony przez podatniczkę wykaz nieruchomości, którego jednak brak jest w aktach sprawy. Zdaniem Sądu zasadne również było zastrzeżenie organu odwoławczego dotyczące zastosowania w sposób właściwy art. 210 § 4 o.p. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie decyzji winno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, których dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne winno zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Natomiast w uzasadnieniu decyzji organu I instancji brak w ogóle przytoczenia przepisów prawa. Nie spełnia ono również wymogów uzasadnienia faktycznego, chociażby ze względu na brak w aktach dokumentów, na które organ powołuje się w uzasadnieniu decyzji (np. wykaz). Brak wymienionych dokumentów, które, jak wynika to wprost z treści uzasadnienia decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...], niewątpliwie były podstawą do wydanego rozstrzygnięcia, powoduje niemożność przeprowadzenia kontroli w tym zakresie. Z uwagi bowiem na brak dokumentów źródłowych organ odwoławczy nie mógł w żaden sposób odnieść się do ich treści, a co za tym idzie – nie mógł również dokonać ewentualnej weryfikacji orzeczenia. Na marginesie powyższych uchybień pozostaje nie zastosowanie art. 215 § 1 o.p. i dokonanie przez organ I instancji odręcznych poprawek w treści decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Na uwagę zasługuje również fakt, iż strona nie wskazała aby nie zgadzała się z niniejszą decyzją. Wnosiła jedynie o rozstrzygnięcie kwestii, których przeprowadzenie jest możliwe jedynie wówczas, gdy organ w toku prowadzonego przez siebie postępowania zbierze materiał dowodowy pozwalający na właściwe ustalenie stanu faktycznego. W treści skargi S.M. nie wskazała przepisów, które miałyby być ewentualnie naruszone przez organ odwoławczy. Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. oddalił rozpatrywaną skargę. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o treść art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 19 i § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). P.Pij.