I SA/Łd 1061/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie Sędzia NSA Arkadiusz Cudak Sędzia NSA Bogdan Lubiński (spr.) Protokolant Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 18 grudnia 2008 r. przy udziale --- sprawy ze skargi W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008 r. i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. przyznać i wypłacić radcy prawnemu P. A. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.odzi kwotę 240,- (dwieście czterdzieści) złotych plus należny podatek od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oraz kwotę 17,- (siedemnaście) złotych stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] nr [...]w przedmiocie uchylenia decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008 r. i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego złożył W. L. Na rozprawie w dniu [...]pełnomocnik skarżącego cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z treścią art. art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Ponieważ z okoliczności faktycznych i prawnych sprawy nie wynika, aby czynność ta zmierzała do obejścia prawa lub była z innych przyczyn niedopuszczalna, Sąd na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawniony był orzec jak w sentencji. TF