I SA/Łd 1061/09

Dnia 23 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Janicki sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2010 roku przy udziale sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz J. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Łd 1061/09 UZASADNIENIE J. D. w dniu 23 stycznia 2009 r. złożył do Urzędu Gminy A. pismo, zatytułowane "dotyczy: podatku od nieruchomości gruntowej-działka oznaczona M-9", w którym domagał się "wyczerpującej odpowiedzi z załączonym wykazem, że podatek od nieruchomości gruntowej został przekazany do skarbu samorządowego za okres od 01.07.2008 r. do 31.12.2008 r. i potwierdzenie, że od dnia zasiedlenia podatek został przekazany przez Zarząd Administracji Spółdzielni Mieszkaniowej." W piśmie wyjaśnił, że 27 marca 2008 r otrzymał "decyzję opłat czynszowych z tytułu wyodrębnionego mieszkania zasiedlonego dn. 19.07.1976 roku." W treści decyzji poinformowano, że od 1.07.2008 r. należy płacić podatek od nieruchomości gruntowej oraz dzierżawę. Skarżący wyjaśnił, że uzyskał i informację, iż we wcześniejszych decyzjach nie było informacji o podatku od nieruchomości, ale był on brany. Żąda zatem potwierdzenia, że płacił podatek i nie ma w tym zakresie zaległości. Urząd Gminy A. – Wydział Finansowy pismem z dnia 30 stycznia 2009 r. poinformował J. D., że podmiotem właściwym do rozpatrzenia jego podania jest Spółdzielnia Mieszkaniowa w A., do której przesłano otrzymaną korespondencję. Podatnik pismami z dnia 4 lutego 2009 r. oraz z dnia 12 marca 2009 r. ponawiał swoje żądanie wskazania, iż nie zalega on w płaceniu podatku od nieruchomości gruntowej, zaś Burmistrz Gminy A. pismami z dnia 4 marca 2009 r. oraz 10 kwietnia 2009 r. powtarzał informację o przekazaniu pisma do Spółdzielni Mieszkaniowej. W piśmie z dnia 23 kwietnia 2009 r., zaadresowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., J. D. wniósł o "zbadanie sprawy podatku wieczysta dzierżawa i spowodowanie wydania świadectwa o jego zapłaceniu bądź zadłużeniu od dnia 19 lipca 1976 r. do czerwca 2008 r. i od dnia 1 lipca 2008 r. do obecnej chwili." Wskazane pismo zostało uznane przez Burmistrza Gminy A. za "odwołanie dotyczące podatku od nieruchomości za wyodrębniony lokal mieszkalny, który naliczany jest przez Spółdzielnię Mieszkaniową w czynszu za mieszkanie" i przesłane do SKO w Ł. W piśmie z dnia 5 maja 2009 r. Burmistrz Gminy A. dodatkowo podał, że nie wydał żadnej decyzji określającej wysokość podatku od nieruchomości za mieszkanie należące do J. D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez J. D. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że pismo Burmistrza Gminy A. z dnia 10 kwietnia 2009 r., skierowane do J. D. nie odpowiada warunkom, jakie w świetle art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej powinna spełniać decyzja administracyjna. W ocenie SKO w Ł., za niezbędne charakterystyczne elementy decyzji uznać należy: oznaczenie organu, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ. Z uwagi na okoliczność, iż pismo z dnia 10 kwietnia 2009 r. zawiera jedynie informację organu o przekazaniu pisma J. D. do Spółdzielni Mieszkaniowej, swą treścią nie obejmując podstawy prawnej, rozstrzygnięcia oraz pouczenia, nie może być uznane za decyzję administracyjną i – w konsekwencji – odwołanie od takiego pisma należy ocenić jako niedopuszczalne. Konkludując organ odwoławczy zauważył, że z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie występuje niedopuszczalność odwołania, co skutkuje koniecznością zastosowania art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Pismem z dnia 15 października 2009 r. J. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na powyższe rozstrzygnięcie, wnosząc, "aby organ podatkowy – Urząd Gminy A. wydał mu świadectwo, że zapłacił od nieruchomości gruntowej pod własnym mieszkaniem ze statusem własnościowe." W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w kwestionowanym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; dalej "p.p.s.a." /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./). W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Przypomnieć także należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd zważył co następuje. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa. W tym miejscu Sąd pragnie przypomnieć, że ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa; dalej "O.p." (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.) w Dziale VIIIa reguluje szczególny tryb postępowania, dotyczący wydawania przez organ podatkowy zaświadczeń. W postępowaniu tym organ podatkowy nie rozstrzyga co do istoty w całości ani też w części żadnej sprawy administracyjnej. Zaświadczenie nie stanowi decyzji w rozumieniu art. 207 O.p., a potwierdza jedynie stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Zgodnie z art. 306a § 1 O.p., organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl § 3 cytowanego przepisu, zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Treść zaświadczenia ustawodawca zakreślił w art. 306b O.p., z którego to przepisu wynika, że organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydanie zaświadczenia może zostać poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie. Z kolei w art. 306e O.p. ustawodawca określił zasady wydawania zaświadczeń o niezaleganiu w podatkach oraz stwierdzających stan zaległości podatkowej. Zaświadczenia te wydaje się na podstawie dokumentacji danego organu podatkowego oraz informacji otrzymanych od innych organów podatkowych. W sytuacji, gdy okoliczności faktyczne lub prawne nie pozwalają wydać wnioskodawcy zaświadczenia o żądanej treści, organ podatkowy, stosownie do regulacji art. 306c O.p., zobowiązany jest do odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że obowiązkiem organu, do którego skierowano wniosek inicjujący postępowanie o wydanie zaświadczenia, jest porównanie treści żądania strony ze stanem rzeczy wynikającym z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu i w sytuacji, gdy dane niezbędne do wydania zaświadczenia pozwalają na stwierdzenie braku zgodności między treścią żądania, a stanem rzeczywistym wynikającym z posiadanych przez organ danych, na organie ciąży obowiązek wydania postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia. Stosownie do art. 306a § 5 O.p., zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia. Z uwagi na fakt, iż przepisy szczególne dotyczące zaświadczeń nie regulują wprost kwestii terminu wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, stosownie do art. 306k O.p. stanowiącego, że w sprawach nieuregulowanych w art.306a-306i oraz 306l i 306 m stosuje się odpowiednio przepisy rozdziałów 1-6, 8-12, 14, 16 oraz 23 działu IV, zastosowanie znajdować będą zasady ogólne postępowania podatkowego, w szczególności art. 139-141 powoływanej ustawy. Przenosząc rozważania natury ogólnej na grunt sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia wskazać należy, iż w ocenie Sądu, z treści pisma złożonego przez J. D. w dniu 23 stycznia 2009 r. w Urzędzie Gminy A., jak również z treści pozostałych pism kierowanych do Burmistrza Gminy A. w sposób bezsprzeczny wynika intencja ich autora, aby wskazany organ wydał zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości. W zaistniałej sytuacji organ podatkowy I instancji, stosownie do dyspozycji art. 306a § 1 O.p., zobowiązany był wydać podatnikowi odpowiednie zaświadczenie albo – w przypadku braku możliwości wydania zaświadczenia żądanej treści – powinien wydać postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia. Pismo strony z dnia 23 kwietnia 2009 r. należało zatem potraktować jako ponaglenie, skierowane do organu podatkowego wyższego stopnia, na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie przez organ I instancji (art. 141 § 1 pkt 1 O.p.). Uznając ponaglenie za uzasadnione, organ wyższego stopnia powinien podjąć czynności wskazane w art.141 § 2 O.p. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należało, że wniosek J. D. został załatwiony przez organy administracji publicznej w niewłaściwym trybie, przez co w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania (art. 306a-306e, art. 306k O.p.), które mogło w istotnym stopniu wpłynąć na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni przedstawioną w niniejszym wyroku jej ocenę prawną i rozpozna sprawę w zakresie wynikającym z treści żądania strony. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. M.D.