I SA/Łd 1066/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...], UNP:[...] w przedmiocie: określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok oraz odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2014 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok oraz odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2014 roku. W skardze podatnik zamieścił między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie posiada środków finansowych na zapłatę kwoty wskazywanej przez organ, jak również nie ma możliwości zaciągnięcia kredytu. Podatnik ma na utrzymaniu rodzinę, zaś obowiązek zapłaty podatku spowoduje, że nie będzie w stanie pokryć podstawowych potrzeb rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wspomniane "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" oznacza szkodę, której nie można zrekompensować wskutek zwrotu spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, czy też przywrócenia rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205 oraz powołane tam postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Z kolei "trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por.: postanowienia NSA: z 26 września 2013 r., II FZ 718/13; z 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, CBOSA). Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w powołanym powyżej przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Obowiązek wykazania powyższych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżący wskazał na swoją trudną sytuację materialną opisane we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z uwagi na powyższe wskazać należy, że podatnik wspólnie z żoną i synem prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest wynagrodzenie za pracę żony skarżącego w wysokości ok. 2.000 – 2.450 zł miesięcznie oraz działalność gospodarcza skarżącego z której zadeklarował dochód na poziomie ok. 1.500 zł miesięcznie. Wnioskodawca wskazał, że rodzina zamieszkuje w będącym ich własnością mieszkaniu o powierzchni ok. 48 m2. Żona wnioskodawcy pozostaje właścicielką dwóch samochodów osobowych. Miesięczne koszty stałych wydatków eksploatacyjnych gospodarstwa domowego wnioskodawcy zamykają się kwotą ok. 500 zł (czynsz, gaz, telefony, internet). Dodatkowo rodzina ponosi koszty opłat za przedszkole syna w granicach 150 zł, oraz wydatki na leczenie syna i żony w wysokości ok. 250 zł miesięcznie, jest także obciążana obowiązkiem spłaty pożyczki z P.U.P. zaciągniętej na rozpoczęcie działalności gospodarczej przez wnioskodawcę której miesięczna rata wynosi 602 zł, 300 zł miesięcznie stanowią wydatki na paliwo. Z nadesłanych dokumentów dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego wynika, że jej rozmiar uległ zmniejszeniu w porównaniu do lat ubiegłych, ale od trzech lat stanowi ona stałe źródło utrzymania rodziny wnioskodawcy Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że jakkolwiek sytuacja wnioskodawcy w istocie jest trudna, sam obowiązek uiszczenia podatku nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem decyzji (por. postanowienie NSA z 5 grudnia 2012 r., II GZ 455/12, CBOSA). Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W tym kontekście zwrócić należy uwagę, że nawet jeżeli dojdzie do wszczęcia wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego, nie zostanie ona pozbawiona możliwości normalnej, codziennej egzystencji. W art. 8–10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) ustawodawca wyłączył bowiem spod egzekucji składniki majątkowe, w tym środki na utrzymanie, gwarantując tym samym zobowiązanym i członkom ich rodzin minimum egzystencji, obejmującej tzw. koszyk produktów i usług zapewniających człowiekowi jego normalne potrzeby biologiczne i społeczne. Na koniec zauważyć należy, że podatnik może ubiegać się o ulgę w spłacie zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) organ podatkowy na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku, rozłożyć zapłatę podatku lub zaległości podatkowej na raty, a nawet umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe. Z tego względu obawy skarżącej dotyczące ewentualnych skutków uiszczenia podatku nie mogą stanowić podstawy udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżący przedstawił w zasadzie jedynie typowe skutki zapłaty zobowiązania podatkowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji Ake.