I SA/Łd 1067/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędziowie Sędzia NSA Piotr Kiss (spr.), Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik-Appel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości tej spółki w podatku od towarów i usług za marzec 2001 r. oddala skargę I SA/Łd 1067/06 UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną z powołaniem się m.in. na przepisy art. 21 par.1 i 2, art.108 par.1, art.109 oraz art.116 par.1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /t.j. Dz.U. z 2005r. nr 8, poz.60 ze zm./ po ponownym rozpatrzeniu sprawy / wcześniejsza decyzja tego organu z dn.[...] została w wyniku odwołania stron uchylona do ponownego rozpatrzenia/ orzekł o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe "A" Sp. z o. o. z siedzibą w Ł. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2001 r. w kwocie 4.568 zł. wraz z odsetkami w kwocie 4.174,80, na J.a K.a, jako członka zarządu wymienionej spółki. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ stwierdził, że J. K. od 1995r. do chwili obecnej jest członkiem zarządu spółki z o.. "A", na której ciążą m.in. wymienione zaległości podatkowe, określone ostateczna decyzja wymiarową, a przeprowadzone postępowanie egzekucyjne odnośnie tej zaległości okazało się bezskuteczne. W zakresie bezskuteczności egzekucji z majątku spółki w ocenie organu wykorzystano wszelkie możliwości wyegzekwowania przedmiotowej zaległości, gdyż w stosunku do spółki zostało wystawionych szereg tytułów wykonawczych, na podstawie których z rachunku bankowego spółki udało się wcześniej wyegzekwować jedynie kwotę ogółem 33.567,10 zł, zarachowaną na inne zaległości podatkowe. Podniesiono, że zajęcie rachunku bankowego spółki na podstawie tytułów wykonawczych dotyczących przedmiotowych zaległości podatkowych zostało zwrócone przez bank podatnika pismem z dn.20.11.2001r. z informacją o zamknięciu tego rachunku. Stwierdzono także, że spółka nie posiada żadnego innego majątku np .nieruchomości, papierów wartościowych, praw majątkowych lub ruchomości, który to fakt wynika także z protokółu o stanie majątkowym spółki sporządzonym z członkiem zarządu spółki, pouczonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Zgodnie z oświadczeniem J. K., złożonym w dn.23.06.2005r. jedynym majątkiem spółki jest wierzytelność z 2000r., należna od Bank B S.A. w W. w kwocie 117.775 zł, jednakże powyższy Bank w odpowiedzi na zapytanie organu podatkowego poinformował, że wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z dn.27.10.2003r. sygn. akt X GC 1481/01 powództwo spółki "A" o zapłatę wymienionej kwoty zostało oddalone. Ponadto organ powołując się na analizę sprawozdań finansowych spółki za lata 1999 – 2000 podniósł, że już w tym okresie spółka utraciła płynność finansową, stała się niewypłacalna, gdyż m.in. w 1999r. suma aktywów wynosiła kwotę 496.334,54 zł, a wysokość zobowiązań wynosiła kwotę 787.338,69 zł, a w 2000r. suma aktywów wyniosła 159.908,45 zł, a wysokość zobowiązań kwotę 472,118,15 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. zarzucił, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, zawartych w art. 145 § 1 i § 2 w związku z art. 148 § 1 oraz art. 123 i art. 200 Ordynacji podatkowej. Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została doręczona pod jego nieobecność do zakładu pracy w którym jest zatrudniony. Doręczenie decyzji pokwitował pracownik uprawniony do odbioru korespondencji, który to sposób. doręczenia decyzji jest zdaniem skarżącego nieskuteczny. Według niego zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej osobie fizycznej pisma doręcza się osobiście lub ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi, a w przypadku niemożności doręczenia w sposób przewidziany w powołanych przepisach – w każdym miejscu gdzie się ją zastanie. Nadto skarżący zarzucił, iż został pozbawiony czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, albowiem poinformowany przez organ podatkowy w dniu 29 listopada 2005r. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, skorzystał z przysługującego mu prawa w dniu 6 grudnia 2005r., a przewidziany prawem siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego upływał jego zdaniem w dniu 13 grudnia 2005r., a więc w dniu , w którym nastąpiło doręczenie mu zaskarżonej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji stwierdzając, iż po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z treścią art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości, albo ze nie zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz nie wszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wykaże on mienie , z którego egzekucja jest możliwa. Odpowiedzialność ta obejmuje na podstawie art. 116 § 2 powołanej ustawy zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki. W ocenie organu analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż do orzeczenia o przeniesieniu odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe tej spółki organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie fakt istnienia zaległości podatkowej, okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego oraz bezskuteczność egzekucji wobec spółki. Natomiast ciężar udowodnienia okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu spółki. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, iż w trakcie przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, zrealizował obowiązki nałożone na niego przepisem art. 116 Ordynacji podatkowej. Zaległość podatkowa skarżącej spółki w podatku o towarów i usług za miesiące maj i październik 2000 r. określona została decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...], od której spółka nie wniosła odwołania. Organ pierwszej instancji bezspornie udowodnił, iż w czasie powstania zaległości podatkowej J. K. pełnił obowiązki członka zarządu spółki. Z uwagi na fakt, iż Spółka nie posiadała żadnych składników majątkowych, papierów wartościowych, weksli czy wierzytelności przeprowadzone postępowanie egzekucyjne przeciw "A" Sp. z o.o. okazało się bezskuteczne. Zdaniem organu podatkowego skarżący nie wykazał również okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności. Wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki "A" został bowiem złożony dopiero w lipcu 2001 r. , a jak wynika z analizy sytuacji finansowej i majątkowej Spółki za lata 1999-2000 zarząd spółki powinien podjąć takie działania już najpóźniej w roku 2000, po sporządzeniu sprawozdania finansowego za rok 1999. Postanowieniem z dnia 11 marca 2002 r. Sąd Rejonowy dla Ł. Śródmieścia oddalił wniosek spółki o ogłoszenie jej upadłości z uwagi na fakt, iż majątek Spółki nie wystarczał nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego, co również w ocenie organu odwoławczego wskazuje, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony we "właściwym czasie", o którym mowa w art. 116 Ordynacji podatkowej. Czas właściwy to czas w jakim zarząd spółki nie będącej w stanie zrealizować zobowiązania wobec swoich wierzycieli, winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, aby w ten sposób chronić zagrożone interesy wierzycieli. Jeżeli natomiast wniosek o ogłoszenie upadłości zostanie zgłoszony w momencie gdy majątek spółki nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego, to nie można mówić o jego złożeniu we właściwym czasie. W odniesieniu natomiast do zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle jednoznacznej treści art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, pisma mogą być doręczane w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Odbiór zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji pokwitował pracownik zakładu pracy skarżącego, uprawniony do odbioru korespondencji. Potwierdzeniem powyższego jest "zwrotne potwierdzenie odbioru" znajdujące się w aktach sprawy. Decyzja została doręczona w dniu 13 grudnia 2005 r., a skarżący wniósł odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu. W związku z powyższym zarzut nieskutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji należy uznać za bezzasadny. Natomiast zgodnie z art.123 i art. 200 Ordynacji podatkowej organy podatkowe są obowiązane zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji wyznaczyć siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, liczony od daty otrzymania zawiadomienia. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy zawiadomienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym skarżący otrzymał w dniu 29 listopada 2005 r. Wyznaczony termin upłynął więc w dniu 6 grudnia 2005 r., a skarżący dopiero w tym dniu zgłosił się do urzędu skarbowego celem zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Dlatego też zarzut pozbawienia prawa czynnego uczestniczenia w postępowaniu poprzez uniemożliwienie skarżącemu możliwości wypowiedzenia się w sprawie uznać należy za bezzasadny . Na powyższą decyzję J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi, w której wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby skarbowej w Ł. /a także o zwolnienie od kosztów sądowych/ powtórzył swoje wcześniejsze zarzuty podniesione w odwołaniu, że decyzja organu pierwszej instancji została ona wydana z naruszeniem art. 145 Ordynacji podatkowej, co powoduje nieskuteczność tego doręczenia, a także z naruszeniem art. 123 i art.200 powołanej ustawy poprzez pozbawienie skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. Skarżący powtórzył swoje stanowisko, iż dokonane przez organ pierwszej instancji doręczenie decyzji tego organu w jego zakładzie pracy osobie odbierającej korespondencję, która nie była jego pełnomocnikiem ani przedstawicielem nie może zostać uznane za skuteczne. W zakresie naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów art.123 i art.200 Ordynacji podatkowej skarżący stwierdził, że w dn.29.11.2005r. odebrał zawiadomienie o możliwości zapoznania się w ciągu 7 dni z materiałem dowodowym zgromadzonym w jego sprawie i w wyznaczonym terminie, tj,. w dn.06.12.2005r. dokonał zapoznania się z aktami sporządzając jednocześnie odręczną notatkę, iż w ciągu siedmiu dni wniesie swoje uwagi. Jednakże już w dn.13.12.2005r, a więc przed upływem wyznaczonego siedmiodniowego terminu. nastąpiła "próba" doręczenia decyzji w jego zakładzie pracy. Zdaniem skarżącego przewidziany w art. 200 Ordynacji podatkowej siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego winien być liczony od dnia zapoznania się strony z aktami sprawy W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wnosząc o jej oddalenie podtrzymał w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji . Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem według oceny Sądu brak jest dostatecznych podstaw do uznania, iż została ona wydana z naruszeniem prawa. W szczególności nie można podzielić słuszności podniesionych w skardze /a także w dodatkowym piśmie z dnia 07.01.2007r. uzupełniającym skargę/ zarzutów dotyczących wyłącznie naruszenia przez organy orzekające przepisów art.145 oraz art.123 i art.200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja podatkowa / t.j. Dz.U. z 2005r. nr 8 poz. 60 ze zm./. W odniesieniu się do zarzutu i argumentacji skarżącego, dotyczących naruszenia art.145 Ordynacji podatkowej /podnoszonego wcześniej przez stronę w związku z art.148 cyt. ustawy/ należy stwierdzić, że zastosowany przez organ pierwszej instancji tryb doręczenia, określony w art.148 § 2 pkt 2 wymienionej ustawy nie może zostać uznany za bezskuteczny, jak tego żąda skarżący. Zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu pisma mogą być doręczane osobom fizycznym również w miejscu pracy adresata – osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest fakt, iż doręczenie dla skarżącego decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] zostało dokonane z zachowaniem wymogów określonych w wymienionym wyżej przepisie. Jak bowiem wynika z akt sprawy w dniu 13 grudnia 2005r. pracownicy Urzędu Skarbowego udali się do miejsca pracy skarżącego, t.j. Wojewódzkiego Ośrodka Informatyki C w Ł., gdzie z uwagi na jego doraźną nieobecność w miejscu pracy, decyzję doręczono w sekretariacie firmy, w obecności Dyrektora firmy, który również zobowiązał się do przekazania pisma adresatowi. Powyższy fakt i sposób doręczenia decyzji nie jest kwestionowany przez skarżącego, który zresztą w terminie złożył odwołanie od tej decyzji. Według oceny Sadu kwestionowanie przez skarżącego zarówno w odwołaniu d decyzji organu pierwszej instancji jak i w skardze skuteczności zastosowanego przez organ trybu doręczenia, nie znajduje wystarczającego uzasadnienia. Sąd orzekający w tej sprawie nie podziela poglądu zawartego w powołanym przez skarżącego wyroku NSA z dn.16.03.2000r. sygn. akt SA/Sz 251/99 / zam. w "Orzecznictwie sądów w sprawach gospodarczych" 2002r. nr 8, poz.75/, powtórzonego także w komentarzu H. Dzwonkowskiego do Ordynacji podatkowej, jakoby § 1 art.148 Ordynacji podatkowej dotyczył miejsca pracy, w którym adresat występuje jako pracobiorca, a §2 pkt 2 tego artykułu dotyczył miejsca pracy, w którym adresat prowadzi działalność gospodarczą na własny rachunek. Według oceny Sądu treść art.148 Ordynacji podatkowej nie daje żadnych podstaw do powyższego zróżnicowania miejsc pracy adresatów pism. Na podstawie analizy treści omawianego przepisu należy uznać, że w § 1 przyjęto jako zasadę, że pismo w miejscu pracy adresata doręcza się mu osobiście, natomiast w § 2 pkt 2 przepisu dopuszczono możliwość doręczenia pisma adresatowi w miejscu pracy za pośrednictwem osoby upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Ponadto użycie w tym samym przepisie pojęcia "miejsce pracy" w dwu różnych znaczeniach świadczyłoby zdaniem Sądu o wysokiej nieracjonalności ustawodawcy /por. także komentarz do Ordynacji podatkowej, opracowany przez S. Babiarza i in. Wydawn. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str.462 -465/. Na uwzględnienie nie zasługuje również drugi zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów art. 123 i art.200 Ordynacji podatkowej, związany z kwestionowaniem przez skarżącego prawidłowości doręczenia mu sporządzonego z powołaniem się na wskazane przepisy zawiadomienia organu z dn.09.11.2005r. o możliwości zapoznania się z całością materiału zgromadzonego w sprawie w terminie siedmiu dni od daty doręczenia zawiadomienia. W zakresie powyższego zarzutu należy zauważyć, iż w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa, podpisana przez trzech pracowników Urzędu Skarbowego, stwierdzająca, że w dn.09.11.2005r. korzystając z obecności skarżącego w tym dniu w Urzędzie poczyniono próbę doręczenia mu przedmiotowego zawiadomienia, jednakże odmówił on przyjęcia tego pisma. Z akt sprawy wynika także, że powyższe zawiadomienie wysłane do skarżącego drogą pocztową zostało mu ostatecznie doręczone w dniu 29.11.2005r. /własnoręczne potwierdzenie odbioru przez skarżącego/, a skarżący w dn.06.12.2005r. dokonał zapoznania się z aktami sprawy, W tym stanie faktycznym należy uznać, ze stanowisko skarżącego, iż w myśl art.200 § 1 Ordynacji podatkowej przysługuje mu dalszy 7 - dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego nie znajduje dostatecznego uzasadnienia w treści tego przepisu. Dodatkowo należy zauważyć, że zgłoszone przez skarżącego w piśmie z dn.13.12. 2005r. wnioski i uwagi zostały rozpatrzone przez organ podatkowy drugiej instancji w toku postępowania odwoławczego. Niezależnie od oceny prawnej odnośnie wyżej przedstawionych zarzutów podniesionych w skardze dotyczących wyłącznie naruszenia przepisów postępowania podatkowego, Sad orzekający nie będąc zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm./ związany zarzutami i wnioskami skargi dokonał także kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, normującymi odpowiedzialność członków zarządu spółek kapitałowych za zaległości podatkowe spółki, a szczególności zgodności z art.116 Ordynacji podatkowej, jednakże również w powyższym zakresie nie dopatrzył się niezgodności powodującej konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Należy wskazać, że kwestia przedmiotowej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z o.o. "A" w Ł. była dwukrotnie rozpatrywana przez organy orzekające obu instancji. Wcześniejsza decyzja organu pierwszej instancji z dn.[...]została w wyniku odwołania skarżącego uchylona przez organ drugiej instancji do ponownego rozpatrzenia w celu wykazania, iż w sprawie zachodzą przewidziane w art.116 Ordynacji podatkowej przesłanki do wydania w stosunku do skarżącego decyzji orzekającej jego odpowiedzialność podatkową za zaległości spółki. Na podstawie oceny zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji należy uznać, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności podatkowej skarżącego za przedmiotowe zaległości podatkowe spółki. Okolicznością niesporną jest to, że skarżący był członkiem zarządu spółki "A" nieprzerwanie w okresie od 1995r. do chwili wydania zaskarżonej decyzji, a także fakt, iż przedmiotowe zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za wskazane miesiące 2000r. wynikały z ostatecznej decyzji wymiarowej Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dn.[...], określającej zresztą tą zaległość w wysokości wynikającej ze złożonych przez spółkę /we właściwych terminach/ deklaracji podatkowych. Odnośnie spełnienia wynikającego z treści art.116 § 1 Ordynacji podatkowej wymogu bezskuteczności egzekucji z majątku spółki należy wskazać, że zwłaszcza z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, iż w toku postępowania egzekucyjnego przeprowadzonego w latach 2000 – 2001 wykorzystano wszelkie możliwości wyegzekwowania zaległości z majątku spółki. Organ podał, że na podstawie szeregu tytułów wykonawczych wystawionych w latach 2000/2001 dokonano zajęcia rachunku bankowego spółki, z którego wyegzekwowano jedynie ogółem kwotę 33.567,10zł, którą zarachowano na wskazane zaległości podatkowe spółki, a bank prowadzący rachunek spółki pismem z dn.20.11.2001r. zwrócił zajęcia egzekucyjne z uwagi na zamknięcie rachunku. Z ustaleń organu wynika również, że spółka nie posiadała żadnego innego majątku /nieruchomości, wierzytelności i innych praw majątkowych lub ruchomości/. co wynika także z zeznania członka zarządu spółki, złożonego do protokółu o stanie majątkowym spółki. po uprzedzeniu go o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Ponadto okolicznością niesporna jest fakt, iż spółka od drugiej połowy 2001r. nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, a z relacji poborcy skarbowego z dn.10.07.2001r. wynika, że spółka w związku z brakiem uregulowania należności za dzierżawę zajmowanych lokali była zmuszona na żądanie administratora budynku opuścić te lokale, a nowego miejsca prowadzenia działalności już nie miała. Podana w toku niniejszego postępowania podatkowego informacja skarżącego, iż spółka posiada wierzytelność pieniężną w wysokości ponad 117.000 zł w stosunku do Banku B SA w W. z tytułu wykonanych usług nie została potwierdzona, gdyż na odpowiednie zapytanie organu podatkowego wymieniony Bank wyjaśnił, że wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z dn.27.10.2003r., sygn. akt X GC 1481/01 powództwo spółki "A" o zapłatę należności za wykonane usługi zostało prawomocnie oddalone. Należy także podzielić stanowisko organów orzekających, iż skarżący nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki "A" lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości albo, że niezgłoszenie wniosku o wszczęcie powyższych postępowań nastąpiło bez jego winy. W powyższym zakresie organy obu instancji przeprowadziły dość szczegółową analizę sytuacji ekonomicznej i finansowej spółki za lata 1999 – 2000, z której wynika, że już w tych latach wskaźniki płynności finansowej oraz ogólnego zadłużenia, a także ujemny poziom kapitału własnego, powodowały uznanie, iż spółka utraciła w tym okresie zdolność do zwrotu swoich długów. Z niekwestionowanych ustaleń organów podatkowych wynika, że w 1999r.wysokość aktywów spółki wynosiła kwotę 496.334,54 zł, a suma zobowiązań kwotę 787.338,69 zł, a w 2000r.powyższe wielkości kształtowały się odpowiednio 159.908,45 zł i 472.118.15 zł. Mając na uwadze powyższe ustalenia należy uznać, że fakt wystąpienia przez zarząd spółki "A" z wnioskiem o ogłoszenie upadłości dopiero w dn.27.07.2001r. nie spełnia określonego w art.116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej wymogu zgłoszenia tego rodzaju wniosku we właściwym czasie. Wniosek ten został bowiem złożony w okresie, w którym spółka zaprzestała prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, nie osiągała przychodów i nie posiadała już żadnego majątku i zresztą wniosek ten został postanowieniem Sądu Rejonowego w Łodzi z dnia 11.03.2002r. oddalony z uwagi a fakt, że majątek spółki nie wystarczał wówczas nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak w sentencji.