I SA/Łd 1076/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2006 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2006 na skutek wznowienia postępowania podatkowego. W złożonej skardze strona skarżąca zamieściła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując że uwzględnienie tego wniosku może zapobiec niebezpieczeństwu wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając zaś ów wniosek autor skargi podniósł, iż obciążenie skarżącego wszystkimi należnościami do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd spowoduje, że nie będzie w stanie regulować swoich należności, a także w sposób prawidłowy prowadzić działalności gospodarczej, spłacać kredytów, co może doprowadzić do wypowiedzenia umów kredytowych. W następstwie powyższych zdarzeń skarżący może zostać zmuszony do zaprzestania wykonywania prowadzonej działalności gospodarczej i wyzbycia się majątku w celu zaspokojenia wierzycieli, w tym również wierzycieli podatkowych. Nadmienić należy, że przed Wojewódzki Sądem Administracyjnym w Ł. zawisło pięć spraw ze skarg M. K., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 września 2009 r., ustalające wysokości podatku od nieruchomości za lata 2005-2009. W sprawach dotyczących lat 2005-2008 ustalenie wysokości zobowiązań podatkowych miało miejsce po wznowieniu postępowania podatkowego, w wyniku którego zaś wymiar podatku na rok 2009 nastąpił w zwykłym postępowaniu podatkowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego do Sądu aktu lub czynności administracji publicznej została uregulowana w art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Zgodnie z § 1 tegoż przepisu wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do § 3 zdanie pierwsze powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Treść przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonalności zaskarżonego aktu. Oznacza to, iż organ podatkowy może domagać się od podatnika wykonania decyzji – zapłaty należności podatkowej, zaś w razie odmowy jej dobrowolnego wykonania, wszcząć postępowanie egzekucyjne. Podatnik może się bronić przed wykonaniem decyzji zaskarżonej do sądu, wnosząc o wstrzymanie jej wykonania. Adresatem tego wniosku może być zarówno organ podatkowy (art. 61 § 2 P.p.s.a.), jak i sąd. Po przekazaniu sądowi akt sprawy, sąd może, na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie decyzji, wydając w tym przedmiocie postanowienie, jeśli wystąpi co najmniej jedna z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie żądania zależy przede wszystkim od rzeczowego uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia24 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). W ocenie Sądu argumenty, na które powołał się autor wniosku, w niniejszej sprawie trudno uznać za rzeczowe. Uzasadnienie wniosku jest przede wszystkim nazbyt ogólne. Przedstawione w nim okoliczności, tj. niebezpieczeństwo wypowiedzenia umów kredytowych i likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej, mogłyby stanowić podstawę do uwzględnienia wniosku, gdyby choć w minimalnym stopniu odnosiły się do indywidualnej sytuacji skarżącego. Z uzasadnienia wniosku nie wynika, jaka jest aktualna kondycja finansowa skarżącego, czy faktycznie wykonanie wszystkich decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości, zagrozić może płynności finansowej przedsiębiorstwa skarżącego. Wniosek nie zawiera żadnych danych finansowych w tym zakresie. Autor wniosku nie pokusił się nawet na zsumowanie zaległości podatkowych objętych zaskarżonymi decyzjami, by unaocznić skalę obciążeń podatkowych skarżącego. Nie wskazano konkretnie jakie umowy kredytowe wiążą skarżącego, jaka jest wysokość rat kredytowych. Nie przedstawiono odpisów tych umów lub ogólnych warunków umów kredytowych, które potwierdzałyby, iż zachodzi niebezpieczeństwo ich wypowiedzenia. Nie porównano obciążających skarżącego zobowiązań podatkowych, rat kredytowych z dochodami i innymi aktywami przedsiębiorstwa skarżącego. Powyższe braki wniosku uniemożliwiają Sądowi jakąkolwiek weryfikację twierdzenia autora wniosku, iż wykonanie zaskarżonych do sądu decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem likwidacji przedsiębiorstwa i zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej przez skarżącego. W tym stanie sprawy Sąd uznał, że strona skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub mogło spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. TF