I SA/Łd 1079/11

Dnia 21 września 2011 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok p o s t a n a w i a: odmówić "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przyznania prawa pomocy. W dniu [...] roku "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku określającą skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok W odpowiedzi na wezwanie sądu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 2.000 zł podatniczka wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, bowiem nie posiada środków na ich opłacenie wobec wycofania się kontrahentów oraz zablokowania rachunku bankowego. Ze złożonego na urzędowym formularzu PPPr oświadczenia o majątku i dochodach oraz dokumentów nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego wynika, że spółka prowadzi działalność w zakresie skupu i sprzedaży materiałów budowlanych. Ostatni rok obrotowy zakończyła stratą w wysokości około 100.000 zł, jej strata za rok 2009 wynosiła 14.371 zł zaś strata w roku 2008 ponad 318.000 zł. Zgodnie z bilansem za 2010 rok skarżąca nie posiada środków trwałych. Jej kapitał zakładowy stanowi kwota 50.000 zł. Saldo na rachunku bankowym na dzień 29 sierpnia br. wynosiło 1,38 zł. Z nadesłanych przez skarżącą deklaracji podatkowych (VAT-7) za ostatnie 4 miesiące wynika, że jej przychód w kwietniu wyniósł 678.486 zł, w tym miesiącu skarżąca dokonała także nabycia towarów i usług za kwotę 807.847 zł, w maju wartości te wynosiły odpowiednio przychód 929.945 zł, nabycie 900.807 zł, w czerwcu przychód 961.634 zł, nabycie 993.477 zł, zaś w lipcu przychód zamknął się kwotą 901.979 zł , a nabycie wyniosło 909.634 zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie jest zasadny. Stosownie do przepisu art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy osobie prawnej może zostać przyznane, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić przez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Zgodnie z zasadą obowiązującą w postępowaniu przed sądem administracyjnym - wyrażoną w art. 199 p.p.s.a. - strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie prawnej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Z treści powyższego przepisu (w szczególności z użytego w nim określenia "gdy wykaże") wynika, że ciężar udowodnienia okoliczności uzasadniających wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Strona ma przekonać, że znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia poniesienie przez nią pełnych kosztów postępowania. Ponadto powinna należycie uzasadnić i wykazać okoliczności, które podaje we wniosku. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dokumentów wynika, że skarżąca spółka ostatni rok obrotowy swojej działalności zakończyła stratą w wysokości około 100.000 zł, w latach ubiegłych również odnotowywała straty z tego tytułu. Jej kapitał zakładowy stanowi kwota 50.000 zł saldo rachunku bankowego spółki wynosi 1,38 zł. Średnie miesięczne obroty spółki w okresie ostatnich 4 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku ustalone w oparciu o deklaracje VAT-7 wynosiły około 870.000 zł. Uwzględniając powyższe, wysokość wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie (2.000 zł) oraz treść art. 245 § 1 i 3 i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać, że skarżąca nie wykazała, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie. Za przyznaniem skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie nie może przemawiać jedynie eksponowana przez nią okoliczność ponoszenia strat z prowadzonej działalności gospodarczej, oraz blokada jej rachunku bankowego. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że strata w zakresie prowadzonej działalności jest jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, nie oznacza natomiast braku środków finansowych. Wielkość miesięcznych obrotów firmy świadczy o tym, że skarżąca w ramach prowadzonej działalności obraca kwotami wielokrotnie przewyższającymi wysokość wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie i to mimo podnoszonej przez nią blokady rachunku bankowego. Powyższe w zestawieniu z jej oświadczeniem zawartym we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym skarżąca wskazała, że jej aktualna sytuacja finansowa jest dobra i na bieżąco reguluje ona swoje zobowiązania prywatnoprawne oraz publicznoprawne, przeczy jej twierdzeniom o niemożliwości wygospodarowania środków na pokrycie kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. W tym miejscu wskazać należy, iż postępowanie sądowe dla przedsiębiorcy jakim jest skarżąca jest elementem prowadzonej działalności gospodarczej i także w tym zakresie musi się ona liczyć z koniecznością ponoszenia kosztów tej działalności jakimi są koszty sądowe. Skoro dostępność do sądu wymaga z natury rzeczy posiadania środków finansowych, posiadanie tych środków staje się istotnym składnikiem działalności gospodarczej. Oznacza to, że w procedurze planowania wydatków związanych z działalnością gospodarczą podmioty prowadzące tę działalność, przewidując realizację swoich praw przed sądem, powinny uwzględniać także konieczność posiadania środków na prowadzenie procesu sądowego. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest bowiem formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Ubiegając się o pomoc ze strony państwa wnioskodawca winien wykazać, iż mimo poczynionych oszczędności we własnych wydatkach nie jest w stanie uczestniczyć w obowiązkowych opłatach sądowych. Twierdzenie skarżącej o braku środków koniecznych na opłacenie postępowania sądowego w sytuacji, w której jej obrót w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wyniósł 901.979 zł i w miesiącu tym dokonała ona także zakupu towarów i usług za kwotę 909.634 zł świadczyć może jedynie o preferencyjnym traktowaniu zobowiązań o charakterze prywatnoprawnym, które w żaden sposób nie uzasadnia przerzucania ciężaru toczonego przez skarżącą postępowania na podatników. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. P.Z-C.