I SA/Łd 1082/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Z. Kmieciak, Sędziowie J. Antosik, T. Porczyńska (spr.), Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2004 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w całości zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Izba Skarbowa w Ł. po rozpatrzeniu odwołania J. i M. G. od decyzji Urzędu Skarbowego w Z. w sprawie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym za 2001 r., utrzymała w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Po przeanalizowaniu akt sprawy i motywów odwołania Izba Skarbowa wskazała, że podstawę rozstrzygania spraw tego typu stanowi art.67 §1 i § 1a ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z powołanym przepisem w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, organ podatkowy, na wniosek podatnika może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną zgodnie z przepisami o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Taki zapis świadczy jak wywodzi Izba Skarbowa, że ustawodawca pozostawił uznaniu organu podatkowego istnienie bądź nie istnienie w konkretnej sprawie okoliczności uzasadniających umorzenie zaległości podatkowych. Izba stwierdziła, że zbadano w tej sprawie sytuację życiową i materialną podatników. Ustalono, że podatnik samowolnie zmienił w trakcie roku podatkowego formę opodatkowania prowadzonej działalności /handel artykułami rolnymi/ z podatku zryczałtowanego na zasady ogólne. Ustalono, że podatnicy są właścicielami dwóch lokali mieszkalnych, które wynajmują odpłatnie i uzyskanego dochodu nie wykazali w zeznaniu podatkowym za 2001 r. Podatnicy mają czwórkę uczących się dzieci. Miesięczny dochód stanowią renta i zasiłek rodzinny otrzymywane przez J. G. w łącznej kwocie 900, 10 zł oraz dochód M. G. z gospodarstwa rolnego /produkcja zbóż i hodowla trzody chlewnej, którego wysokości nie była w stanie określić. Dodatkowo z wynajmu lokali państwo G. uzyskują dochody 2.500 zł rocznie. Koszty związane z utrzymaniem domu wynoszą około 410 zł miesięcznie. Izba stwierdziła, że do powstania zaległości doprowadziła błędna interpretacja przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Izba podkreśliła, że każdy podatnik zobowiązany jest do znajomości i przestrzegania dotyczących go przepisów podatkowych, które są ogólnie dostępne. Biorąc pod uwagę całość sprawy stwierdzono, że stan majątkowy i rodzinny pozwala na zapłacenie należnego podatku. W skardze na powyższą decyzję Izby Skarbowej skarżący zarzuca, że skarga rozpatrzona została w sposób nieobiektywny i krzywdzący dla niego. Zwraca się do Sądu o spowodowanie zwrotu zajętej kwoty. Wyjaśnia, że jest chorym człowiekiem na rencie /696 zł/. Żona nie pracuje zarobkowo. Mają na utrzymaniu czworo uczących się dzieci. Twierdzi, że gospodarstwo nie przynosi zysku lecz straty. Zarzuca, że nie wyliczono dochodu na członka rodziny. Wyliczenie dochodów było w ocenie skarżącego matackie. Przyznaje, że nie wiedział, że płacony przez wynajmujących od niego mieszkania czynsz jest jego dochodem. Skarżący przedstawia także swoją ocenę pracy organów podatkowych i Naczelnika Urzędu Skarbowego. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271 ze zm./ stanowiącym, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że skarga niniejsza dotyczy decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym za 2001 r. Podstawą umorzenia zaległości podatkowych lub odsetek od zaległości jest art. 67 § 1i § 1 a Ordynacji podatkowej stanowiący, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną, zgodnie z przepisami o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Zapadła na mocy powyższego przepisu decyzja oparta jest na konstrukcji uznania administracyjnego, co oznacza, że pozostawia on do uznania organu podatkowego istnienie lub nieistnienie w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności, uzasadniających umorzenie zaległości, jak też zakres ewentualnego umorzenia. Z uwagi na fakt, iż przepis ten jako przesłanki umorzenia postępowania powołuje zwroty stanowiące klauzule generalne - "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny" - odwołujące się do systemu ocen pozaprawnych, uprawnienie Naczelnego Sądu Administracyjnego do kontroli prawidłowości zapadłych w oparciu o nie decyzji ogranicza się do oceny czy w sprawie dokonano wszechstronnego i wnikliwego rozważenia całokształtu materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), zebrano w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz dokonano wyjaśnienia okoliczności faktycznych (art. 122 Ordynacji podatkowej). Okoliczności te powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniach zapadłych w toku postępowania decyzji. W ocenie Sądu wymogi powyższe zostały przez organy podatkowe spełnione. Zbadano sytuację rodzinną i materialną skarżącego. Fakt nie wyliczenia dochodu na członka rodziny, a ustalenia wpływów ogólnie na gospodarstwo domowe nie dyskwalifikuje ustaleń organów w tym zakresie w świetle przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Ocena przyjęcia prawidłowej formy opodatkowania mogła być rozstrzygana w postępowaniu dotyczącym określenia zobowiązania podatkowego. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia zaskarżoną decyzją prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie i skargę oddalił.