I SA/Łd 1089/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B.-J. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. B.-J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec oraz od sierpnia do grudnia 2013 r. p o s t a n a w i a: 1. przyznać skarżącej M. B.-J. prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej ponad kwotę 200 zł (dwieście); 2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 25 kwietnia 2018 r. M. B.-J. została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 750 zł. Odpis zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 maja 2018 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca złożyła 14 maja 2018 r., na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że w związku z postępowaniem prowadzonym przez Urząd Skarbowy w T. została pozbawiona większości środków pieniężnych. Oświadczyła, że otrzymuje połowę wynagrodzenia za pracę, a środki z działalności gospodarczej zostały zablokowane w całości. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem oraz dwoma synami. Posiada mieszkanie własnościowe o powierzchni 64 m2 i wartości około 220.000 zł oraz działkę budowlaną o powierzchni 1.230 m2 i wartości około 100.000 zł. Wśród przedmiotów wartościowych skarżąca wymieniła: pojazdy Audi A6 2,5 TDI rok produkcji 2004 o wartości 10.000 zł, Iveco Daily rok produkcji 2001 o wartości 12.000 zł i Iveco Daily rok produkcji 1999 o wartości 9.000 zł. Skarżąca złożyła oświadczenie, zgodnie z którym osoby pozostające we wspólnym gospodarstw domowym nie posiadają żadnego majątku. Według złożonego oświadczenia źródłem utrzymania skarżącej jest jej wynagrodzenie za pracę w wysokości 2.700 zł . Skarżąca oświadczyła, że ponosi następujące wydatki: czynsz – 500 zł, energia elektryczna -250 zł, media – 400 zł, kredyty – 480 zł, ubezpieczenia – 200 zł, wydatki na dzieci 1.000 zł, paliwo – 500 zł, jedzenie i ubranie 1.000 zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Rozpoznając wniosek referendarz sądowy wziął pod uwagę, że w sprawach oznaczonych sygn. akt I SA/Łd 1021/17, I SA/Łd 1022/17 i I SA/Łd 1089/17 w dniach 24 i 25 kwietnia 2018 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia do uiszczenia wpisów od skarg kasacyjnych w łącznej wysokości 2.502 zł. Do oceny sytuacji majątkowej referendarz wykorzystał dane wynikające z dokumentów złożonych przez skarżącą do akt sprawy o sygn. akt I SA/Łd 1090/17, z których wynika, że w 2016 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskała dochód w wysokości 12.355 zł. Ponadto skarżąca osiągnęła dochód z tytułu zatrudnienia oraz innych źródeł w wysokości 54.490 zł. Z deklaracji VAT-7 za miesiące od września do grudnia 2017 r. wynika, że miesięczne przychody z działalności gospodarczej skarżącej wahały się od kwoty ok. 8.000 zł do 29.000 zł. Z nadesłanego odpisu z księgi przychodów i rozchodów wynika, że na koniec grudnia 2017 r. z prowadzonej działalności strona odnotowała dochód na poziomie 8.974 zł przy przychodach w wysokości 125.318 zł. Z powyższych danych wynika, że w roku 2016 miesięczne dochody skarżącej przekraczały 5.500 zł (12.355 +54.490 /12), zatem przekraczały wydatki wskazane we wniosku o przyznanie prawa pomocy, które łącznie wynoszą 4.330 zł. Do ww. kwoty dochodów należy doliczyć świadczenie wychowawcze w wysokości 500 zł. Referendarz przyjął, że miesięczne dochody uzyskiwane przez skarżącą w roku 2017 nie były niższe niż w roku 2016, skoro w grudniu 2017 r. skarżąca osiągnęła dochód z działalności gospodarczej w wysokości 8.974 zł, a obrót w miesiącach od września do grudnia 2017 r. wynosił od 8.000 zł do 29.000 zł. Obniżeniu uległo wynagrodzenie skarżącej z tytułu zatrudnienia. We wniosku skarżąca podała, że zarobki z umowy o pracę wynoszą 2.700 zł. Z nadesłanych wyciągów z rachunku bankowego (rachunek prowadzony przez A.) wynika natomiast, że skarżąca od grudnia 2017 r. do lutego 2018 r. otrzymała (wynagrodzenie w wysokości 1.319,48 zł (XII 2017 r.), 1.389 zł (I i II 2018 r.) i 1177,69 zł (13 pensja). Porównując oświadczenie skarżącej o wysokości zarobków z umowy o pracę z rzeczywistymi kwotami wpływającymi na rachunek bankowy z tego tytułu referendarz dał wiarę oświadczeniu skarżącej, iż organ podatkowy prowadzi egzekucję z wynagrodzenia za pracę. Z nadesłanych kopii zawiadomień organu podatkowego o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej wynika, że organ podatkowy prowadzi egzekucję z wierzytelności przysługujących skarżącej wobec dwóch kontrahentów. Nie znalazło natomiast potwierdzenia oświadczenie skarżącej zgodnie z którym środki z działalności gospodarczej zostały zablokowane w całości. Analiza wyciągów z rachunków bankowych prowadzonych przez B. Bank prowadzi do wniosku, że pomimo działań organu egzekucyjnego od jednego z tych kontrahentów skarżąca otrzymała w grudniu 2017 r. trzy przelewy: 12.888 zł, 10.000 zł, 6.000 zł. Środki te były następnie systematycznie wypłacane z bankomatów. Równocześnie analiza wydatków czynionych z rachunków bankowych wskazuje, że nie wszystkie wydatki można uznać za wydatki konieczne do utrzymania. Do tej grupy niewątpliwie nie zalicza się wydatek w wysokości 399 zł tytułem zadatku za wynajem pokoju w pensjonacie w Z. w dniach od 2-7 lutego 2018 r. Wydatek ten świadczy o tym, że skarżąca posiada środki finansowe pozwalające zaspokoić nie tylko konieczne potrzeby rodziny. Może zatem partycypować w ponoszeniu kosztów sądowych. Biorąc pod uwagę wszystkie ww. okoliczności referendarz sądowy uznał za uzasadnione zwolnić skarżącą z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi ponad kwotę 200 zł. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AKE.