I SA/Łd 1095/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: St. sekretarz sądowy Edyta Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2014 r. postanawia zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. W dniu 5 grudnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2014 r. W piśmie z dnia 29 stycznia 2018 r. strona skarżąca przedstawiła uzupełnienie skargi. Na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. Sąd postanowił, na mocy art. 111 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, połączyć do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt I SA/Łd 1092/17, I SA/Łd 1093/17, I SA/Łd 1094/17 i I SA/Łd 1095/17. Nadto, jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 7 lutego 2018 r., Prezes Zarządu skarżącej Spółki wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania dotyczącego pytania przedstawionego składowi 7 Sędziów NSA w sprawie o sygn. akt I FSK 255/17. Pełnomocnik organu oświadczył, iż oponuje przeciwko zawieszeniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy m.in. tego, czy organ dokonał skutecznego przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2014 r., mimo doręczenia stronie skarżącej postanowienia w tym przedmiocie po upływie terminu do zwrotu tego podatku wyznaczonego poprzednio wydanym postanowieniem o przedłużeniu terminu zwrotu. Sądowi z urzędu wiadomo, iż postanowieniem z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 255/17, Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną o analogicznym przedmiocie, postanowił przedstawić składowi siedmiu sędziów tego Sądu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, mianowicie: "Czy w stanie prawnym obowiązującym w 2015 r. dla zachowania terminu do przedłużenia zwrotu różnicy podatku w celu zweryfikowania zasadności tego zwrotu, określonego w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. poz. 1054 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.), konieczne było przed upływem tego terminu doręczenie podatnikowi postanowienia naczelnika urzędu skarbowego przedłużającego termin, czy też wystarczyło jeśli przed upływem terminu do dokonania zwrotu to postanowienie zostało wydane (sporządzone i podpisane), ewentualnie, w przypadku doręczenia za pośrednictwem operatora pocztowego, także przekazane temu operatorowi w celu doręczenia?". W ocenie Sądu, udzielenie odpowiedzi na ww. zagadnienie prawne przedstawione w ww. postanowieniu, będzie miało zasadnicze znaczenie dla oceny zagadnienia spornego występującego w niniejszej sprawie. Niewątpliwie bowiem jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08 i postanowienie WSA w Opolu z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt. I SA/Op 325/17). Skoro strona skarżąca zarzuca m.in., iż postanowienie z dnia 12 czerwca 2017 r. zostało doręczone w dniu 3 lipca 2017 r., a w dniu 18 czerwca 2017 r. wyekspirował termin zwrotu podatku, to treść uchwały 7 sędziów NSA będzie miała bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na marginesie wyjaśnić należy, iż wydanie postanowienia na podstawie art. 111 § 2 P.p.s.a. jest uzasadnione względami ekonomiki procesowej, gdyż wszystkie sprawy oparte są na podobnym stanie faktycznym, stroną skarżącą jest ta sama Spółka, a istota sporu we wszystkich sprawach jest tożsama. Wobec powyższego Sąd połączył wszystkie sprawy do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia, co nie oznacza, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę, każda ze spraw zachowuje swą odrębność. P.C.