I SA/Łd 1096/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A P. D., R. P. s. c. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr UNP: [...] [...] w przedmiocie orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług, na podstawie art. 108 ustawy o VAT za listopad 2014r. oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją z [...]r. orzekł o obowiązku zapłaty przez A s.c. P. D., R. P. podatku od towarów i usług za listopad 2014r. w kwocie 43.700 zł. Organ podatkowy ocenił, że wystawiona przez spółkę A s.c. P. D. , R.P. w dniu 29 listopada 2014r. faktura VAT, nr [...] na kwotę netto 190.000 zł plus podatek VAT 43.700 zł dotycząca wykonania robót budowlanych na budowie w G. nie dokumentuje faktycznych zdarzeń gospodarczych, gdyż opisana w treści przedmiotowej faktury usługa nie została wykonana przez spółkę, która wystawiła fakturę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z [...]r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podzielając jego stanowisko. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję A s.c. P. D., R. P. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o orzeczenie, że skarżąca jako podwykonawca B Sp. z o.o. wykonała zakwestionowane prace budowlane na obiekcie w G. wznoszonym dla firmy C Sp. z o.o. Strona podnosi, że czynności udokumentowane fakturą z dnia 29 listopada 2014r. zostały rzeczywiście wykonane na zlecenie B Sp. z o.o. w okresie od maja do listopada 2014r. Organy podatkowe obu instancji nie były zainteresowane wyjaśnieniem sprawy, a wszelkie dowody i wniosku przedłożone przez stronę zostały zignorowane. Spółki B i A współpracują ze sobą nieprzerwanie od 2013r. W toku postępowania nie odniesiono się do istotnego dowodu – instrukcji wypisanej własnoręcznie przez pracowników UKS, którzy wprowadzili w błąd podatników nakłaniając ich do złożenia korekty deklaracji VAT za listopad 2014 r. W dniu 29 maja 2017 r. spółka po kolejny skorygowała złożoną deklarację wykazując kwoty wynikające ze spornej faktury. Postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. wyznaczające spółce termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego nie dotarło do spółki. Prace zostały faktycznie wykonane, roboty posadzkarskie (wprowadzenie betonu) wykonywała inna firma, a decyzje co do klasy użytego betonu podjął kierownik budowy. Strona skarżąca wykonywała czynności związane z pielęgnacją posadzki, nadzorem nad zachowaniem ciągłości struktury, wypełnieniem dyktacji oraz zagruntowaniem powierzchni. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Organy podatkowe określiły stronie obowiązek zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054) w związku z wystawieniem faktury z dnia 29 listopada 2014 r. na rzecz B Sp. z o.o. na wykonanie robót budowlanych na budowie w G. Zasadniczy spór sprowadza się do oceny, czy roboty budowlane udokumentowane powyższą fakturą zostały wykonane przez skarżącą spółkę. Na podstawie umowy nr 3/2004 z dnia 3 listopada 2014 r. zawartej pomiędzy zleceniodawcą – B Sp. z o.o. z siedzibą w B. a wykonawcą – A s.c. P. D. R.P. strona skarżąca zobowiązała się do wykonania robót budowlanych przy budowie budynku przechowalni spółki C w G. Zakres prac miał obejmować tynkowanie i malowanie ścian, ułożenie warstwy betonu podkładowego oraz roboty przy wykonaniu posadzki. Termin rozpoczęcia prac strony ustaliły na dzień 3 listopada 2014 r., termin zakończenia na dzień 30 listopada 2014 r. Sporna faktura z dnia 29 listopada 2014 r. miała potwierdzać wykonanie tych prac. Jednak organy podatkowe w oparciu o zebrany materiał dowodowy prawidłowo przyjęły, że objęte umową z dnia 3 listopada 2014 r. roboty nie zostały wykonane przez podmiot, który wystawił fakturę z 29 listopada 2014 r. W szczególności z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że już 9 kwietnia 2014 r. C Sp. z o.o. zawarła ze spółką z o.o. ( w której wspólnikami są również P. D. i R. P.) umowę na wykonanie robót budowlanych w G. Zgodnie z tą umową i stanowiącymi integralną część umowy załącznikami (oferta i harmonogram robót) B Sp. z o.o. zobowiązała się między innymi do przygotowania podłoża pod tynki, tynkowania i malowania ścian, ułożenia warstwy betonu podkładowego i wykonania posadzki. Zakres prac pokrywa się z zakresem prac wynikających ze spornej faktury. B Sp. z o.o. zobowiązała się do wykonania tych prac w okresie od 22 kwietnia 2014 r. do 7 sierpnia 2014 r. (wykonanie posadzki). Wykonanie prac w tym okresie potwierdzają protokoły rzeczowo-finansowe zaawansowania robót z dnia 26 maja 2014 r. oraz z dnia 20 sierpnia 2014 r. W związku z wykonaniem tych prac obejmujących również powiększenie bram wjazdowych oraz separator B Sp. z o.o. wystawiła w dniach 26 maja 2014r. oraz 20 sierpnia 2014 r. faktury na łączną kwotę netto 188.824 zł. Już tylko z wymienionych dowodów w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wynika, że prace na budowie w G. obejmujące tynkowanie i malowanie ścian oraz przygotowanie i wykonanie posadzki zostały zrealizowane, odebrane i rozliczone najpóźniej w sierpniu 2014 r. Zgodny z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego jest więc wniosek, że prac tych nie mogła wykonać strona skarżąca w listopadzie 2014 r. na podstawie zawartej w tym miesiącu umowy. Po zakończeniu kontroli w spółce z o.o. B strona skarżąca skorygowała deklarację VAT-7 za listopad 2014 zmniejszając wartość sprzedaży netto oraz podatek należny o kwoty wynikające z zakwestionowanej faktury i powiadamiając w ten sposób, że faktura z 29 listopada 2014 r. nie odzwierciedlała rzeczywistych operacji gospodarczych. Wprawdzie 29 maja 2017 r. strona skarżąca złożyła kolejną już korektę deklaracji VAT-7 za listopad 2014 r. , ale nie wyłącza to możliwości ustalenia, że strona nie wykonała spornych robót budowalnych. Deklaracja podatkowa jest formą oświadczenia wiedzy podatnika dotyczącego faktów mających znaczenie dla powstania i wysokości zobowiązania podatkowego i nie jest wiążąca dla organów podatkowych, które mają możliwość jej weryfikacji do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wbrew zarzutom skargi w zaskarżonej decyzji nie kwestionowano, że sporne roboty na budowie w G. zostały wykonane. W toku postępowania wykazano jednak, że ich wykonawcą nie był podmiot, który wystawił faktycznie fakturę z 29 listopada 2014 r., a prace te były już wykonane przed zawarciem umowy z 3 listopada 2014 r. W zaskarżonej decyzji nie kwestionowano, że sporne roboty na budowie w G. zostały wykonane. W toku postępowania wykazano jednak, że ich wykonawcą nie był podmiot, który wystawił fakturę z 29 listopada 2014 r., a prawe te były już wykonane przed zawarciem umowy z 3 listopada 2014 r. W zaskarżonej decyzji odniesiono się też do twierdzeń strony i przedstawionych dowodów mających potwierdzać wykonanie prac przez spółkę cywilną A. Zgodnie z umową z 3 listopada 2014 r. prace miały być wykonane przez stronę w tym miesiącu, tymczasem przedstawione rachunki dotyczą zakupu materiałów i usług w innym okresie (maj 2014 r.) . Z rachunku dotyczącego wykonania tynków cementowo-wapiennych nie wynika, że dotyczy on prac na budowie w G., zamówienie na beton posadzkowy nie jest potwierdzone przez D Sp. z o.o., faktura na zakup betonu posadzkowego dotyczy budowy w miejscowości L. Zaprezentowane dowody nie stanowią więc potwierdzenia, że to strona skarżąca wykonała sporne prace zgodnie z wystawioną fakturą. Okoliczności faktyczne sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione, brak więc było podstaw do przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów. Zupełnie niezrozumiały jest też zarzut, że brudnopis określony przez stronę jako załącznik 33 do pisma z 9 marca 2017 r. stanowi dowód na celowe wprowadzenie w błąd podatników i instrukcję postępowania. Przesyłki zawierające postanowienia organu II instancji o wyznaczeniu stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz zawiadomienie o niezałatwieniu sprawy w terminie zostały prawidłowo zaadresowane i doręczone stronie w sposób określony w art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa. Organy podatkowe w toku postępowania, bez naruszenia przepisów postępowania wykazały, że sporna faktura z 29 listopada 2014 r. nie dokumentuje rzeczywistych operacji gospodarczych i zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług określiły stronie obowiązek zapłaty podatku wynikającego z tej faktury. Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) należało orzec jak w sentencji wyroku. ak