I SA/Łd 1097/10

Dnia 21 kwietnia 2011 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. G. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi R. G. i D.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu - R. G. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia [...] roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę R. G. i D. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok. Wobec treści wyroku skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od tej skargi. W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) oświadczeniu o stanie rodzinnym, dochodach i majątku skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną D., 20-letnim synem T. (studentem PW), 19-letnim synem Mariuszem (uczniem) oraz 19-letnim synem K. (uczniem). Majątek rodziny stanowią należące do jego żony nieruchomości w postaci domu jednorodzinnego o pow. 100 m2 oraz nieruchomości rolnej o pow. 5,74 ha. Jednocześnie skarżący oświadczył, że osiąga dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 2.127 zł brutto, z którego otrzymuje jedynie kwotę ok. 700 zł miesięcznie. Uzyskuje także dodatkowy dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości ok. 400 zł brutto miesięcznie. Jego żona natomiast osiąga dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 2.127 zł brutto, z którego otrzymuje dochód w wysokości ok. 700 zł miesięcznie. Z kolei syn K. otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 150 zł brutto. Nadto jego żona wraz z synem M. prowadzą działalność gospodarczą, od stycznia 2011 r. miesięczny dochód z tej działalności stanowi kwotę ok. 500 zł. Skarżący wyjaśnił przy tym, że toczy się egzekucja komornicza, na wniosek Urzędu Skarbowego w P. zajęte zostały rachunki bankowe oraz wynagrodzenie należące do niego oraz żony. Ponadto skarżący wskazał, że łączne miesięczne koszty utrzymania domu wynoszą ok. 600 zł. W związku ze studiami syna T. rodzina ponosi także wydatki w kwocie 1.000 zł miesięcznie. Dodatkowo na zakup lekarstw małżonkowie przeznaczają kwotę ok. 70 zł. Ciążą na nich zobowiązania z tytułu debetu w A (4.000 zł), kredytu w tym Banku na kwotę 10.000 zł. Opłacają także składki z tytułu ubezpieczenia (ZUS) dla żony i syna M. w wysokości ok. 640 zł na miesiąc. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Przede wszystkim należy jednak zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, że występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie strony skarżącej leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną D., 20-letnim synem T. (studentem PW), 19-letnim synem M. (uczniem) oraz 19-letnim synem K. (uczniem). Majątek rodziny stanowią należące do jego żony nieruchomości w postaci domu jednorodzinnego o pow. 100 m2 oraz nieruchomości rolnej o pow. 5,74 ha. Łączny dochód rodziny, z uwzględnieniem podanych przez skarżącego potrąceń, wynosi 1.950 zł, co w przeliczeniu na osobę stanowi kwotę 390 zł. Obciążenie tak kształtującego się budżetu rodziny stanowią koszty utrzymania domu w wysokości ok. 600 zł miesięcznie, opłaty związane ze studiami T. G. w wysokości 1.000 zł miesięcznie oraz wydatki na zakup lekarstw w kwocie ok. 70 zł, a ponadto pozostałe płatności związane z kredytem, debetem oraz płatnościami z tytułu składek ZUS. Biorąc po uwagę powyższe okoliczności, w tym kwotę dochodu rodziny i niezbędnych wydatków, Referendarz sądowy uznał, iż wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. W ocenie Referendarza sądowego sytuacja majątkowa skarżącego powoduje, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Spełnienie zaś tej przesłanki obligowało Referendarza sądowego do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 245 § 3 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. P.Z-C.