I SA/Łd 11/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Świderska Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: St. sekretarz sądowy Edyta Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi Fundacji A w likwidacji z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwot dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz pobranej niezgodnie z przeznaczeniem podlegających zwrotowi oraz określenia terminu naliczania odsetek należnych od kwot przedmiotowych dotacji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 5.417 zł (słownie: pięć tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania Fundacji A w likwidacji z siedzibą w Ł., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł.z dnia [...]r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] r. orzekł o: 1. ustaleniu kwoty 64 000 zł jako przypadającej do zwrotu do budżetu Miasta Ł. z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości przez Fundację A; 2. określeniu terminu naliczania odsetek należnych od kwoty wymienionej w pkt 1, naliczanych jak od zaległości podatkowych, od dnia 30 listopada 2012 r. do dnia zapłaty; 3. ustaleniu kwoty 88 300 zł jako przypadającej do zwrotu do budżetu Miasta Ł. z tytułu dotacji pobranej niezgodnie z przeznaczeniem przez Fundację A; 4. określeniu terminu naliczania odsetek należnych od kwoty wymienionej w pkt 3, naliczanych jak od zaległości podatkowych, od dnia 22 października 2012 r. do dnia zapłaty. Fundacja A w likwidacji, za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika, w terminie prawem przewidzianym złożyła odwołanie. Pełnomocnik strony zarzucił naruszenie: • art. 1 ust. 1 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz.1257, dalej jako: k.p.a.) w związku z art. art. 252 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009.157.1240, dalej jako: ustawa) poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż w przedmiocie dochodzenia zwrotu udzielonej dotacji właściwa jest droga administracyjna (wydanie decyzji), w sytuacji, gdy z uwagi na treść § 17 umowy dotacyjnej oraz charakter cywilno-prawny tejże umowy, a także wykładnię systemową w/w norm, zwrot udzielonej dotacji winien być dochodzony na drodze sądownictwa powszechnego; • art. 61 § 1 i 4 k.p.a. polegającego na braku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania w sprawie dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, a w konsekwencji braku umożliwienia stronie czynnego udziału w sprawie zgodnie z art. 10 k.p.a., w tym w szczególności ustosunkowania się co do okoliczności towarzyszących rzekomemu pobraniu przez Fundację dotacji w nadmiernej wysokości; • art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i 2 w związku z art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 i 2, art. 11, art. 50 § 1, art. 77, art. 80 art. 107 §1 i 3 oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez: a) wskazanie w zaskarżonej decyzji, iż zebrany materiał dowodowy przedstawiony w sprawozdaniu nie nosił znamion księgowania i nie pozwalał na stwierdzenie czy Fundacja realizuje obowiązek wyodrębnienia w ewidencji księgowej środków otrzymywanych na realizację umowy bez podania podstawy prawnej tegoż twierdzenia, ani także wskazania na jakich podstawach faktycznych organ oparł się zajmując takie stanowisko, co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom tego przepisu, w szczególności poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji w przytoczonym powyżej zakresie; b) wskazanie w zaskarżonej decyzji, iż zebrany materiał dowodowy przedstawiony w sprawozdaniu nie nosił znamion księgowania i nie pozwalał na stwierdzenie czy Fundacja realizuje obowiązek wyodrębnienia w ewidencji księgowej środków otrzymywanych na realizację umowy, podczas gdy organ nigdy nie wezwał strony do złożenia wyjaśnień lub zeznań w tym przedmiocie, choć było to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszył dyspozycję art. 50 § 1 k.p.a., a także czym naruszył dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a. nie stosując się do zaleceń organu odwoławczego, który to organ na str. 15 uzasadnienia decyzji z dnia 8 marca 2017 roku wskazał, iż "(...) organ I Instancji powinien rozważyć wezwanie strony do złożenia wyjaśnień w zakresie dokumentów księgowych znajdujących się w aktach sprawy, a niektórych przypadkach nawet do ich poprawienia"; c) wydanie decyzji o zwrocie dotacji pobranej niezgodnie z przeznaczeniem bez wskazania w uzasadnieniu podstawy prawnej tegoż twierdzenia, tj. brak określenia "innych zadań", aniżeli tych, na które dotacja była udzielona, co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom tego przepisu, w szczególności poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji w przytoczonym powyżej zakresie; d) wydanie zaskarżonej decyzji bez zastosowania się do wiążących zaleceń organu odwoławczego, w tym szczególności wskazania przez tenże organ, iż "(...) pojęcie wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem musi być wymianę wąsko i polega w szczególności na zapłacie, ze środków pochodzących z dotacji, za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielona. A co z tym idzie wymaga to szczegółowego uzasadnienia ze wskazaniem z jakiego powodu organ I instancji uznał, że dany wydatek poniesiony przez stronę z dotacji nie może być zakwalifikowany na zadanie, na które dotacja została udzielona" i nie podania przyczyn uznania przez organ, iż dotacja została pobrana niezgodnie z przeznaczeniem; e) wydanie z urzędu decyzji uznaniowej bez przeprowadzenia właściwego postępowania administracyjnego, w szczególności zaś brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz rażące odstępstwo od zasady swobodnej oceny dowodów (która w niniejszej sprawie przybrała formę oceny dowolnej), zasady wysłuchania stron, zasady czynnego udziału w sprawie, jak również doprowadziła do naruszenia zasady przekonywania, w ten sposób, że organ uznał, że strona nie poddała się kontroli i to spowodowało zaistnienie zdarzenia określonego z § 13 pkt. 1 ust. 5 i pkt. 2 umowy [...] o wsparcie realizacji zadania publicznego z zakresu upowszechniania turystyki i krajoznawstwa i w konsekwencji doprowadziło do rozwiązania w/w umowy i wydania decyzji o zaskarżonej treści, w sytuacji gdy organ pierwszej instancji prowadził postępowanie w niniejszej sprawie po decyzji SKO w Ł. z dnia [...] roku o sygn. akt: [...], nie wykonując zaleceń organu odwoławczego wskazanych w tejże decyzji; f) bezzasadne uznanie, iż w niniejszym postępowaniu Fundacja "A" odmówiła poddania się kontroli w sytuacji, gdy organ I instancji zaniechał powiadomienia skarżącej o terminach załatwienia sprawy zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. i 36 § 1 i 2 k.p.a., nie informował skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji o zebranych dowodach i materiałach umożliwiając jej wypowiedzenie się co do nich zgodnie z treścią art. 10 § 1 k.p.a., nadto przeprowadził postępowanie w sposób pozorny ograniczając się do skierowania do Fundacji wyłącznie zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego i to tylko w zakresie dotacji pobranej w nadmiernej wysokości a nie w przedmiocie dotacji pobranej niezgodnie z przeznaczeniem; g) pobieżne i lakoniczne uzasadnienie decyzji bez uwzględnienia przesłanek koniecznych do jej podjęcia, w szczególności zaś brak uzasadnienia faktycznego decyzji uwzględniającego specyfikę przedsięwzięcia, na które udzielona została i spożytkowana dotacja oraz pominiecie w uzasadnieniu oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie decyzji, co doprowadziło do wydania decyzji z całkowitym pominięciem zasady przekonywania określonej w treści art. 11 k.p.a.; h) zaniechanie zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienia podstawy prawnej, a poprzestanie w tym zakresie na powołaniu §10 ust. 1 umowy dotacyjnej; • art 252 ust 1, 2, 3 i 5 ustawy o finansach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, iż dotacja została pobrana przez Fundację w nadmiernej wysokości oraz niezgodnie z przeznaczeniem, w sytuacji gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż została pobrana w wysokości określonej w umowie i niezbędnej na dofinansowanie dotowanego zadania publicznego z zakresu turystyki i krajoznawstwa pod nazwą własną "B" i na to właśnie zadanie (zgodnie z umową) przeznaczona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując odwołanie uznało, że nie zasługuje ono na uwzględnienie i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wskazując na zapisy art. 126, art. 221 ust. 1 i art. 252 ust. 1 i 6 ustawy o finansach publicznych (dalej: ustawa lub u.f.p.) oraz ustawę z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1817 ze zm.), Kolegium podkreśliło, iż w rozpoznawanej sprawie nie jest spornym, że Prezydent Miasta Ł. w dniu [...]r. - w oparciu o ustawę z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie ogłosił otwarty konkurs ofert na wsparcie realizacji zadań publicznych do Zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia 31 stycznia 2012 r. Fundacja A - w odpowiedzi na ww. konkurs - złożyła w dniu 17 lutego 2012r. ofertę na realizację zadania publicznego z zakresu turystyki i krajoznawstwa pod nazwą własną "B". Nie jest również spornym, że w dniu 11 kwietnia 2012 r. pomiędzy Fundacją A a Miastem Ł. została zawarta umowa nr [...] r., zgodnie z którą Miasto Ł. przekazało Fundacji, w dniu [...] r, dotację w wysokości 167 000 zł na realizację ww. zadania, które miało zostać wykonane zgodnie ze złożoną ofertą, stanowiącą załącznik do umowy. W dalszych rozważaniach organ odwoławczy wskazał, iż zapis art. 252 ust. 1 ww. ustawy u.f.p., gdzie uregulowane zostały przypadki zwrotu dotacji do budżetu, wymaga uzupełnienia o art. 60 pkt 1 u.f.p., zgodnie z którym kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w tej ustawie są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym. Dokonana w tym przepisie kwalifikacja środków publicznych, o których mowa w art. 252 ust. 1 ustawy ma istotne konsekwencje prawne. Po pierwsze - odnosząc się już w tym miejscu do sformułowanych przez stronę zarzutów - wpływa ona na określenie właściwości organów administracji publicznej w sprawach dotyczących zwrotu dotacji. Stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy, organami pierwszej instancji właściwymi do wydawania decyzji w odniesieniu do należności, o których mowa w art. 60 ustawy, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej, są bowiem wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa (w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego), a zgodnie z art. 61 ust. 3 pkt 4 ustawy, organem odwoławczym jest w takim przypadku właściwe miejscowo samorządowe kolegium odwoławcze. Po drugie, w myśl art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W ramach rozpatrzenia niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie miało ustalenie, czy rzeczywiście dotacja z budżetu Miasta Ł. udzielona Fundacji na realizację zadania publicznego o nazwie "B" została przez beneficjenta wykorzystana niezgodnie z jej przeznaczeniem oraz pobrana w nadmiernej wysokości. W pierwszej kolejności odnosząc się do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, wskazano na art. 252 ustawy. Sformułowanie zawarte w tej normie, wskazuje, że dotacja może mieć nadmierną wysokość już w momencie jej otrzymania lub też staje się dotacją w nadmiernej wysokości w okresie późniejszym, kiedy zostanie ustalone, że na finansowanie lub dofinansowanie dotowanego zadania potrzebna jest dotacja w niższej wysokości niż dotacja udzielona. Może też kwalifikacja dotacji jako pobranej w nadmiernej wysokości wynikać ze ziszczenia się pewnych zdarzeń opisanych w umowie, mających znaczenie dla ustalenia wysokości dotacji należnej - w rozumieniu tej umowy. Dotacje pochodzą ze środków publicznych a sposób ich wykorzystania jest pod szczególną kontrolą. Dotujący jest zatem nie tylko uprawniony ale zobowiązany do kontrolowania wydatkowania dotacji, a dotowany - zobowiązany do przeznaczania otrzymanych dotacji tylko na zadania określone w umowie o dotację w terminie w niej określonym. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy organ podkreślił, iż zgodnie z umową z dnia 11 kwietnia 2012 r. oraz ofertą realizacji zadania Fundacja zobowiązała się do realizacji koncertu zespołu C, którego to koncertu koszt został określony w ofercie na kwotę 64 000 zł. Jednocześnie nie jest spornym, iż Fundacja nie zrealizowała przedmiotowego koncertu, z czego wynika, iż powyższa kwota - stosownie do art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy - stanowi dotację pobraną w nadmiernej wysokości. Przy czym, późniejsze zwrócenie się Fundacji z wnioskiem o przyjęcie nowego harmonogramu, pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na powyższe, bowiem zaproponowany harmonogram (nieuwzględniający ww. koncertu) przez Miasto Ł. - nie został przyjęty. W konsekwencji, zdaniem Kolegium, należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Ł. w tym zakresie (pkt. 1 zaskarżonej decyzji) jest zasadne i znajdujące swoje oparcie w przywołanych przepisach. SKO, również jako zasadne przyjęło rozstrzygnięcie organu I instancji, co do pkt 2 decyzji - tj. określenia terminu naliczania odsetek należnych od ww. kwoty jako naliczanych jak od zaległości podatkowych od dnia 30 listopada 2012 r. Z kolei odnosząc się do wykorzystana dotacji niezgodnie z jej przeznaczeniem - wobec braku definicji legalnej tego pojęcia – Kolegium wskazało, iż koniecznym jest ustalenie, co oznacza "wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem" w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Kolegium oceniło, iż wobec braku definicji "niewłaściwego wykorzystania dotacji" zasadne zdaje się odwołanie do pojęcia "wykorzystania dotacji". Art. 251 ust. 4 ustawy wskazuje, że wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. Zgodnie z kolei ze słownikowym rozumieniem termin "przeznaczyć" oznacza "określić z góry cel, któremu ma służyć dana rzecz, przekazać coś dla kogoś, na czyjś użytek, na czyjąś korzyść". "Przeznaczeniem" jest z kolei "praktyczny cel, do którego coś jest przeznaczone, zakwalifikowanie, któremu dana rzecz służy, zastosowanie" [Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, Warszawa 1988, t. II, s. 1025]. Organ przypomniał, iż na mocy zawartej umowy Miasto Ł. zleciło Fundacji realizację zadania publicznego z zakresu upowszechniania turystki i krajoznawstwa, pn. określonego szczegółowo w ofercie złożonej przez Fundację w dniu 17 lutego 2012r. (§1 ust. 1 umowy): - termin realizacji przedmiotowego zadania publicznego określono w okresie od dnia 23 października do 15 listopada 2012r. (§ 2 ust. 1 umowy); - Fundacja zobowiązała się do wykonania zadania publicznego zgodnie z ofertą stanowiącą załącznik nr 1 do umowy (§2 ust. 2 umowy); - Miasto Ł. zobowiązało się do przekazania na realizację zadania publicznego kwoty dotacji w wysokości 167 000 zł na rachunek bankowy Fundacji do dnia 22 października 2012r. (§ 3 ust. 1 umowy); - Fundacja zobowiązała się do wykorzystania przekazanej dotacji zgodnie z celem na jaki ją uzyskała (§ 2 ust. 3 umowy); - przekazane środki finansowe z dotacji określone w §3 ust. 1, Fundacja jest zobowiązana wykorzystać do dnia zakończenia realizacji zadania publicznego, tj. do dnia 15 listopada 2012r. (§10 ust. 1 umowy); - Fundacja A zobowiązała się złożyć sprawozdanie końcowe z wykonania zadania publicznego (§ 9 ust. 2 i 3 umowy). W ramach realizacji wymienionego obowiązku złożenia sprawozdania końcowego Fundacja przedłożyła dokumenty księgowe (faktury i rachunki) szczegółowo opisane w zaskarżonej decyzji, które miały dokumentować - związane z realizacją przedmiotowego zadania publicznego - wydatki na kwotę 103.000 zł (167.000 zł dotacji - 64.000 zł przeznaczone na koncert zespołu C). Kolegium podzieliło ocenę organu I instancji, iż Fundacja przedłożyła faktury/rachunki jedynie na kwotę 14.700 zł. dokumentujące - zgodne z przeznaczeniem - wydatki na zadanie realizowane przez Fundację. Pozostałe faktury i rachunki - na kwotę 88.300 zł - dotyczą wydatków: • wykraczających poza ramy czasowe realizacji-przedmiotowego zadania; • niezgodnych z kosztorysem przedstawionym w ofercie; • niezgodnych z ogłoszeniem konkursowym; • wynikających z umów w których nie określono daty ich zawarcia oraz dodatkowo nie potwierdzono dokonania przelewu/zapłaty za wykonaną usługę; • wynikających z faktury, gdzie nie określono w sposób jednoznaczny sposobu i terminu zapłaty; • co do których miała miejsce kompensata wzajemnych należności, która nie pociąga za sobą wydatku finansowego środków publicznych z dotacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., w pełni podzieliło negatywne stanowisko Prezydenta Miasta Ł. co do możliwości zaakceptowania powyższych wydatków na poczet realizacji przedmiotowego zadania publicznego, akceptując wyrażone w zaskarżonej decyzji - i czyniąc je tym samym własnymi - szczegółowe zarzuty, co do poszczególnych dokumentów księgowych. W konsekwencji rozstrzygnięcie organu I instancji w tym zakresie – pkt 3 decyzji, SKO uznało za zasadne. W ostatniej kolejności jako zasadne Kolegium przyjęło rozstrzygnięcie organu I instancji co do pkt 4 zaskarżonej decyzji - tj. określenia terminu naliczania odsetek należnych od kwoty 88.300 zł jako naliczanych jak od zaległości podatkowych od dnia 22 października 2012 r. Prezydent Miasta Ł. zasadnie określił termin naliczania przedmiotowych odsetek od dnia 22 października 2012r., bowiem to właśnie w tym dniu miało miejsce przekazanie Fundacji - dotacji, co jest zgodne z § 3 ust. 1 umowy i wynika z akt sprawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, iż kwestia zwrotu dotacji wynikającej z realizacji przez Fundację była już kilkukrotnie przedmiotem rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., które ostatnią w tej sprawie decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżona decyzja jest właśnie wynikiem ponownego rozpoznania przedmiotowej sprawy przez Prezydenta Miasta Ł., który uwzględniając wytyczne Kolegium usunął stwierdzone uchybienia albowiem decyzja ta: • wskazuje w jakiej kwocie dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości, a w jakiej kwocie dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem; • wskazuje dlaczego poszczególne wydatki nie zostały zakwalifikowane jako wydane z dotacji, co znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym oraz w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji; • wskazuje terminy naliczania odsetek należnych w zależności od stwierdzenia czy dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości, czy też niezgodnie z przeznaczeniem; • została wydana po uprzednim wezwaniu strony, do przedłożenia dokumentów wyszczególnionych w sprawozdaniu złożonym przez Fundację na realizację przedmiotowego zadania publicznego oraz wszelkich innych dokumentów, które strona uznaje za istotne w toczącym się postępowaniu; • została wydana z zapewnieniem stronie czynnego udziału w postępowaniu. Kolegium nie podzieliło również tezy pełnomocnika strony, iż w przedmiocie dochodzenia zwrotu udzielonej dotacji właściwa nie jest droga administracyjna (wydanie decyzji), lecz cywilna na drodze sądownictwa powszechnego. Również jako niezasadne Kolegium uznało zarzuty, co do braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, bowiem materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy pochodzi w zasadzie od strony (co jednocześnie stoi w opozycji do twierdzeń strony, iż nie jest jej znany), to ona bowiem dokonywała wydatków z przyznanej jej dotacji. Odnosząc się do sformułowanych przez pełnomocnika zarzutów, co do naruszenia zasady czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu stwierdziło, iż zarzuty te są chybione, bowiem Prezydent Miasta Ł. kilkukrotnie informował stronę o przysługujących jej - w tym zakresie - uprawnieniach. Odnosząc się do pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania Kodeksu postępowania administracyjnego, Kolegium stwierdziło, że są one niezasadne i w konsekwencji nie mają one również wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik Fundacji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie odwołania strony skarżącej, a w konsekwencji wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. zamiast uchylenia w/w decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji, wstrzymanie jej wykonania przez Sąd na zasadzie wyrażonej w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. z uwagi na grożącą skarżącemu znaczną szkodę oraz zasądzenie, na podstawie art. 200 p.p.s.a., od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniem uzasadniającym jej wzruszenie. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy - jak uważają organy obu instancji - dotacja z budżetu Miasta Ł. udzielona w 2012r. Fundacji A na realizację zadania publicznego o nazwie "B" została przez beneficjenta pobrana w części w nadmiernej wysokości oraz w części została wykorzystana niezgodnie z jej przeznaczeniem, czy też - jak podnosi skarżąca – w sprawie doszło do naruszenia zasad procedowania, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji bezzasadnie uznającej, że fundacja pobrała dotację w nadmiernej wysokości oraz niezgodnie z przeznaczeniem. Strona skarżąca wskazała również na brak podstaw prawnych do wydania decyzji określającej kwotę zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz niezgodnie z przeznaczeniem, udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Odnosząc się do stawianych przez skarżącą zarzutów, w szczególności dotyczących braku podstaw do wydania decyzji o zwrocie części dotacji, podnieść należy, że niezasadny jest zarzut skargi, iż w przedmiocie dochodzenia zwrotu udzielonej dotacji właściwa nie jest droga administracyjna (wydanie decyzji), lecz cywilna na drodze sądownictwa powszechnego. Zgodnie z art. 60 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2016r., poz. 1870) – dalej "ustawa" lub "u.f.p." środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie. Z kolei w myśl art. 61 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 4 ustawy organami pierwszej instancji właściwymi do wydawania decyzji w odniesieniu do należności, o których mowa w art. 60, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej, są w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego - wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa (ust. 1 pkt 2). Organami odwoławczymi od decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są samorządowe kolegia odwoławcze (ust. 3 pkt 4). Stosownie do art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). Art. 250 u.f.p. stanowi, że zarząd jednostki samorządu terytorialnego, udzielając dotacji celowej, w tym jednostce sektora finansów publicznych, w przypadku gdy odrębne przepisy lub umowa międzynarodowa nie określają trybu i zasad udzielania lub rozliczania tej dotacji, zawiera umowę, która określa w szczególności: 1) wysokość dotacji, cel lub opis zakresu rzeczowego zadania, na którego realizację są przekazywane środki dotacji, 2) termin wykorzystania dotacji, nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego, 3) termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji oraz termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji celowej, z tym że termin ten nie może być dłuższy niż terminy zwrotu określone w niniejszym dziale. Natomiast w myśl art. 252 ust. 1, ust. 3, ust. 5 i ust. 6 pkt 2 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2 (ust. 1). Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania (ust. 3). Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości (ust. 5). Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości (ust. 6 pkt 2). Sąd stwierdza, że przytoczone wyżej przepisy, a to art. 60 pkt 1, 67 i 252 ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 5 i ust. 6 pkt 2 u.f.p., odczytane systemowo zawierają podstawę prawną do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania do zwrotu do budżetu jednostki samorządu terytorialnego, dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Jest to decyzja deklaratoryjna, ponieważ zobowiązanie do zwrotu dotacji powstaje z mocy prawa. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie stoi temu na przeszkodzie okoliczność, że w umowie dotacyjnej w § 17 zastrzeżono dla sporów dotyczących zawarcia i wykonania umowy drogę postępowania przed sądem powszechnym. Umowa nie może bowiem wyłączać właściwości organów wynikającej z ustawy. Cytując stanowisko WSA w Gliwicach zawarte w wyroku z dnia 26 sierpnia 2015r., sygn. akt I SA/Gl 49/15, przede wszystkim wskazać trzeba, iż kwestia zwrotu dotacji stanowi sprawę administracyjną. W takich sprawach stosuje się rozwiązania właściwe dla szeroko rozumianego prawa administracyjnego, a przepisy prawa prywatnego znajdują zastosowanie jedynie w przypadkach wyraźnie przez ustawodawcę wskazanych. Co do dotacji udzielanych z budżetu jednostek samorządu terytorialnego ustawodawca odwołał się (a i to nie w każdym przypadku) jedynie - na etapie udzielania dotacji - do instytucji prawa cywilnego jaką jest umowa; nie wyłączył natomiast rozstrzygania o obowiązku zwrotu dotacji w formach właściwych dla prawa administracyjnego. Przy tym umowa o udzielenie dotacji ma specyficzny charakter. Jak wywodzi się w piśmiennictwie "Jej cechą charakterystyczną jest jednostronne decydowanie o jej postanowieniach przez organ udzielający dotacji. Druga strona umowy dotacyjnej - beneficjent dotacji - związany jest sankcjami określonymi w art. 252 w postaci konieczności zwrotu dotacji w części wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, w nadmiernej wysokości lub pobranej bez podstawy prawnej wraz z należnymi odsetkami, a także odpowiedzialnością za naruszenie dyscypliny finansów publicznych i odpowiedzialnością karną skarbową" (vide: Ludmiła Lipiec – Warzecha, Komentarz do art. 250 ustawy o finansach publicznych; zamieszczony w LEX). Argumentacja strony skarżącej, że brak podstaw do wydania decyzji określającej zobowiązanie do zwrotu dotacji udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, ponieważ ustawodawca nie zamieścił w ustawie o finansach publicznych przepisu wprost takie rozwiązanie przyjmującego, a przewidział takie rozwiązanie dla zwrotu dotacji udzielonych z budżetu państwa, jest odwołaniem się do wnioskowania prawniczego określonego jako wnioskowanie a contrario. Sąd nie znajduje podstaw do zastosowania tego wnioskowania. Wnioskowanie a contrario nie może bowiem prowadzić do pominięcia przepisu odsyłającego do regulacji zawartej w dziale III Ordynacji podatkowej. Sąd nie znajduje również żadnego uzasadnienia dla odczytania odesłania z art. 67 O.p. w stosunku do zwrotu dotacji do budżetu jednostki samorządu terytorialnego jako zakazu stosowania przepisów, do których ustawodawca odesłał. Takie odkodowanie przepisu w analizowanym zakresie nie miałoby bowiem oparcia ani w uwarunkowaniach aksjologicznych, ani w celu regulacji. Jeżeli ustawodawca odesłał do odpowiedniego stosowania między innymi art. 21 O.p., to brak racjonalnego uzasadnienia do twierdzenia, że oznacza to, iż tego przepisu stosować nie należy. Natomiast odesłanie rozumiane jako stosowanie z modyfikacją, która zostanie poniżej przedstawiona, systemowo reguluje sprawę trybu określenia zobowiązania do zwrotu dotacji, również w przypadku dotacji udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 2 zdarzeniem prawnym, z którym ustawodawca połączył obowiązek zwrotu części dotacji jest pobranie tej dotacji w nadmiernej wysokości oraz niezgodnie z przeznaczeniem. Jak wyżej wskazano kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w ustawie o finansach publicznych są niepodatkowymi należnościami budżetowymi o charakterze publiczno-prawnym. Do spraw tych należności (kwot dotacji podlegających zwrotowi) stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Wykonując nakaz prawodawcy odpowiedniego odczytania art. 21 O.p., który reguluje powstanie zobowiązań, § 1 pkt 1 w odniesieniu do dotacji podlegających zwrotowi należy odczytać w ten sposób, że zobowiązanie do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Zdarzeniem tym jest otrzymanie dotacji w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Art. 21 § 3 w zw. z § 4 O.p., w odniesieniu do zdarzeń regulowanych w art. 252 u.f.p. – stosownie do dyspozycji ustawodawcy, "odpowiednio" odczytany – stanowi, że w sytuacji, gdy strona - która nie ma obowiązku złożenia deklaracji, a jest zobowiązana do zwrotu dotacji - obowiązku zwrotu dotacji nie wykonała w całości lub w części, to organ, który udzielił dotacji wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania do zwrotu dotacji. Poza wyżej przedstawioną argumentacją odwołującą się do obowiązku odpowiedniego stosowania działu III O.p. nadmienić jeszcze trzeba, że ustawodawca przekreślił możliwość żądanego przez stronę wnioskowania a contrario, ponieważ w art. 220 § 3 u.f.p. jedynie dla zwrotów dotacji udzielonych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dla innej jednostki samorządu terytorialnego przewidział, że spory w zakresie zwrotu dotacji rozstrzygają sądy powszechne; traktując to jako rozwiązanie szczególne, precyzyjnie zakresowo określone. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że wykładnia systemowa przytoczonych wyżej przepisów prawnych jednoznacznie wskazuje, że istnieje podstawa prawna do wydania decyzji określającej zobowiązanie do zwrotu do budżetu jednostki samorządu terytorialnego, dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz niezgodnie z przeznaczeniem. Sąd nie znalazł też podstaw do odstąpienia od zaprezentowanego wyniku wykładni systemowej, po pierwsze, ze względu na zastosowane przez ustawodawcę odesłanie – preferujące odkodowanie systemowe oraz po drugie, ze względu na brak kolizji prezentowanego poglądu z wynikami wykładni językowej i celowościowej – w sytuacji, gdy uwzględniają one nakaz odpowiedniego stosowania. Pogląd o istnieniu podstawy prawnej do wydania przedmiotowej decyzji został również zaaprobowany również w innych orzeczeniach sądów administracyjnych niż ww. wyrok WSA w Gliwicach (przykładowo por. prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1098/13 i wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Bk 653/14; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sądowi znany jest też pogląd prezentowany w wyroku NSA z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II GSK 916/13 (dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym jako podstawę prawną do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu dotacji udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wskazano art. 61 ust. 1 pkt 2 u.f.p., regulujący właściwość organów do wydawania decyzji w odniesieniu do niepodatkowych należności budżetowych. Kolejną kwestią podlegającą rozstrzygnięciu jest zasadność kwalifikacji części analizowanej dotacji jako dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Jak wyżej nadmieniono, zgodnie z art. 252 ust. 3 u.f.p., dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Sformułowanie zawarte w art. 252 ust. 3 u.f.p. wskazuje, że dotacja może mieć nadmierną wysokość już w momencie jej otrzymania lub też staje się dotacją w nadmiernej wysokości w okresie późniejszym, kiedy zostanie ustalone, że na finansowanie lub dofinansowanie dotowanego zadania potrzebna jest dotacja w niższej wysokości niż dotacja udzielona. Może też kwalifikacja dotacji jako pobranej w nadmiernej wysokości wynikać ze ziszczenia się pewnych zdarzeń opisanych w umowie, mających znaczenie dla ustalenia wysokości dotacji należnej – w rozumieniu tej umowy. Jak zasadnie podkreślono w zaskarżonej decyzji, dotacje pochodzą ze środków publicznych, a sposób ich wykorzystania jest pod szczególną kontrolą, dlatego dotujący jest nie tylko uprawniony, ale zobowiązany do kontrolowania wydatkowania dotacji, a dotowany - zobowiązany do przeznaczania otrzymanych dotacji tylko na zadania określone w umowie o dotację w terminie w niej określonym. Odnosząc powyższe wywody do realiów rozpoznawanej sprawy zaznaczenia wymaga, iż zgodnie z umową dotacyjną nr [...] z dnia 11 kwietnia 2012 r. oraz ofertą realizacji zadania Fundacja A zobowiązała się, w ramach zadania publicznego z zakresu upowszechniania turystki i krajoznawstwa, pn. "B" do realizacji koncertu zespołu C, którego koszt został określony w ofercie na kwotę 64 000 zł. Jednocześnie poza sporem jest, iż Fundacja A nie zrealizowała tego koncertu, a zatem powyższa kwota - stosownie do art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2016r., poz. 1870) - stanowi dotację pobraną w nadmiernej wysokości. W tym zakresie rozstrzygnięcie organu jest, w ocenie Sądu, zasadne. Dodać przy tym należy, że późniejsze zwrócenie się Fundacji A z wnioskiem o przyjęcie nowego harmonogramu (pismo z dnia 18 października 2012 r.) pozostaje bez wpływu rozstrzygnięcie powyższej kwestii, bowiem zaproponowany harmonogram (nieuwzględniający ww. koncertu) przez Miasto Ł.- nie został przyjęty (pismo z dnia [...] r. znak: [...]). W konsekwencji zatem stwierdzić należy, iż rozstrzygnięcie w tym zakresie jest słuszne i znajdujące swoje oparcie w przywołanych powyżej przepisach. Również za zasadne przyjąć należy rozstrzygnięcie co do określenia terminu naliczania odsetek należnych od ww. kwoty jako naliczanych jak od zaległości podatkowych od dnia 30 listopada 2012 r. z powodów, o których mowa na stronie 7 zaskarżonej decyzji, a które Sąd w całości podziela. Przechodząc do kolejnej kwestii podlegającej rozstrzygnięciu, tj. zasadności kwalifikacji części dotacji ustalonej w pkt 3 decyzji organu I instancji jako dotacji pobranej niezgodnie z przeznaczeniem, stwierdzić należy, że w tym zakresie Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, SKO uznało, iż Fundacja przedłożyła faktury/rachunki dokumentujące - zgodne z przeznaczeniem - wydatki na zadanie realizowane przez Fundację jedynie na kwotę 14.700 zł. Pozostałe faktury i rachunki - na kwotę 88.300 zł - dotyczą wydatków: - wykraczających poza ramy czasowe realizacji-przedmiotowego zadania; - niezgodnych z kosztorysem przedstawionym w ofercie; - niezgodnych z ogłoszeniem konkursowym; - wynikających z umów w których nie określono daty ich zawarcia oraz dodatkowo nie potwierdzono dokonania przelewu/zapłaty za wykonaną usługę; - wynikających z faktury, gdzie nie określono w sposób jednoznaczny sposobu i terminu zapłaty; - co do których miała miejsce kompensata wzajemnych należności, która nie pociąga za sobą wydatku finansowego środków publicznych z dotacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w pełni podzieliło negatywne stanowisko Prezydenta Miasta Ł. co do możliwości zaakceptowania powyższych wydatków na poczet realizacji przedmiotowego zadania publicznego. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wyjaśniała przyczyny, dla których zakwestionowane przez organy faktury wykraczają poza ramy czasowe realizacji zadania, bądź zawierają braki formalne. Organy nie odniosły się do tych wyjaśnień, odstępując od merytorycznego rozważenia zasadności poniesionych wydatków, a poprzestały jedynie na formalnym ich zakwestionowaniu bez badania istoty sprawy. Z treści wyjaśnień złożonych przez skarżącą w piśmie z dnia 10.01.2013r. wynika, z jakich powodów (uwzględniając specyfikę podjętego przedsięwzięcia) część dokumentów księgowych (faktur) nosiła daty przed lub po zorganizowanym festiwalu, wyjaśniła przyczyny wystawienia faktur przed terminem realizacji zadania (formalnym rozpoczęciem festiwalu) oraz niezapłacenie faktur w czasie realizacji zadania. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, iż zdecydowana większość wydatków musiała być poczyniona przed datą 23 października 2013 roku z uwagi na swoją specyfikę, na przykład dotyczące reklamy, czy ubezpieczenia, których dokonanie po dacie rozpoczęcia festiwalu byłoby bezcelowe. Niewytłumaczalne pod względem logicznym byłoby też drukowanie ulotek już w trakcie trwania festiwalu. Skarżąca stwierdziła również, iż działania te, choć podjęte przed formalną datą rozpoczęcia festiwalu, były dokonane właśnie po to, aby ten mógł się odbyć. Bez reklam oraz innej promocji, a także podjęcia innych tego typu działań (ubezpieczenie, rezerwacja miejsc noclegowych) zadanie publiczne w ogóle nie mogło by być zrealizowane. Zatem brak akceptacji tego typu wydatków z uwagi na kwestię natury formalnej (daty) świadczy o niezrozumieniu specyfiki zadania, które zlecone zostało na podstawie umowy dotacyjnej i jest zdaniem Sądu przedwczesne. Druga z grup wydatków została zakwestionowana przez organ z uwagi na wystawienie faktur/rachunków po dacie 15 listopada 2012 roku. Z kolei w tym zakresie, jak zasadnie podnosi skarżąca, organ nie zbadał powodów takiego stanu rzeczy lub nie odniósł się do specyfiki zadania. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca w piśmie z dnia 10 stycznia 2013 roku informowała, że powodem wystawienia niektórych z faktur po terminie są okoliczności nieobciążające Fundacji (nieobecność właściciela lub reorganizacja firmy wykonująca usługę na potrzeby festiwalu), które powodowały niemożność uzyskania stosownych dokumentów księgowych w czasie wymaganym w umowie. Ważną kwestią jest charakter części zakwestionowanych wydatków, np. usługi demontażu sprzętu, która z oczywistych względów musiała być dokonana po zakończenia festiwalu. W ocenie Sądu, organy przedwcześnie i bez odniesienia się do wyjaśnień skarżącej odnośnie każdego z zakwestionowanych wydatków, nie zbadały w istocie czy dotyczyły one realizacji dotowanego zadania. Zdaniem Sądu, wskazanie w umowie dotacyjnej terminu realizacji przedmiotowego zadania publicznego nie oznacza, że wydatki dotyczące jego realizacji, wykraczające poza ramy czasowe festiwalu, czy zawierające braki formalne, należy wyeliminować bez zbadania, czy rzeczywiście dotyczą czynności podjętych w celu zrealizowania zadania. Mając na uwadze wskazane powyżej argumenty i rozważania, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organ naruszył wynikające z K.p.a. zasady postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80 art. 107 § 3 oraz art. 138 § 2 k.p.a., wskazane już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co skarżąca upatrywała m.in. w zarzucanych brakach postępowania dowodowego oraz przyjęciu w zaskarżonej decyzji ww. zakresu nieprawidłowości w wydatkowaniu środków z dotacji. Zarzuty te są uzasadnione. Organy nie dokonały bowiem prawidłowych ustaleń, a materiał dowodowy nie został zebrany w sprawie w sposób pełny, kompleksowy i wyczerpujący. Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy budzi wątpliwości i wymaga, w ocenie Sądu, pogłębienia. Z uwagi na zakres i charakter stwierdzonych naruszeń, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odwoławcza narusza wskazane przepisy w taki sposób, że mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jej uzasadnienie nie jest nadmiernie rozbudowane ani też nie zawiera dywagacji prawnych dotyczących konkretnych poglądów przedstawionych przez stronę skarżącą, choć niewątpliwie z jej treści wynika, co stanowiło przedmiot oceny i jakie w tej kwestii zajął stanowisko organ odwoławczy. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy powinien uwzględnić wyrażoną wyżej ocenę prawną i dokonać odpowiednich ustaleń faktycznych, które pozwolą na zajęcie przejrzystego stanowiska w sprawie. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. P.C.