I SA/Łd 1100/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] UNP: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec-październik 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 31 października 2017 r. T. O. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec-październik 2013 r. We wniosku zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że jej wykonanie grozi skarżącemu niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku podkreślił, że wykonanie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej Instancji spowodować może, z dużą dozą prawdopodobieństwa, daleko idące konsekwencje natury finansowej dla skarżącego, a nawet likwidację firmy skarżącego z powodu utraty płynności finansowej, czego już aktualnie on doświadcza. Ściągnięcie od skarżącego kwoty zobowiązania podatkowego określonego mocą zaskarżonej decyzji w istotny sposób zaburzy przepływy finansowe w prowadzonej przez skarżącego działalności i pozbawi go płynnych aktywów koniecznych do bieżącego finansowania działalności. Kwota główna zobowiązania, do której uiszczenia zmuszony byłby skarżący, jest bowiem kwotą znaczną która powiększona byłaby dodatkowo o istotnej wielkości odsetki karnoskarbowe. Ponadto w dobie ciągle jeszcze odczuwalnego kryzysu i trudnej sytuacji na rynku usług, wyrównanie straty spowodowanej jednorazowym ściągnięciem tak znacznej w istocie kwoty, może być niewykonalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej: "p.p.s.a". wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl ) Jednocześnie podkreślić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 208). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że co do zasady powołane przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania spornej decyzji okoliczności w postaci możliwego trwałego zaburzenia płynności finansowej i pozbawienia aktywów koniecznych do bieżącego finansowania działalności, mogą stanowić okoliczności wyczerpujące dyspozycje art. 61 § 3 p.p.s.a., jednakże pod warunkiem wykazania przez stronę stosownym materiałem dowodowym możliwości ich zaistnienia. W rozstrzyganej sprawie konkretyzacji tych zagrożeń w materiale dowodowym zabrakło. Na stronie ciąży obowiązek przynajmniej uprawdopodobnienia, że okoliczność na którą się powołuje może mieć miejsce. Sprowadza się on do przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz dokumentacji finansowej, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem we wniosku strona ograniczyła się do gołosłownego stwierdzenia, że wykonanie decyzji pozbawiłoby skarżącego środków koniecznych do bieżącego prowadzenia działalności, co z kolei prowadzić mogłoby do trwałego zaburzenia jego płynności finansowej. Nie załączyła przy tym do wniosku żadnej dokumentacji, uprawdopodobniającej, że wykonanie decyzji miałoby skutkować konsekwencjami które nie byłyby możliwe do odwrócenia. Skarżący nie przedstawił żadnych materiałów dotyczących kondycji prowadzonej działalności gospodarczej, których analiza w zestawieniu z kwotą zobowiązania podatkowego wskazywałaby na możliwość zagrożenia dla dalszego funkcjonowania jego przedsiębiorstwa. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Podkreślić bowiem trzeba, że określone w decyzji zobowiązanie należy do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. Biorąc pod uwagę powyższe, należało zatem uznać, że skarżący nie wykazał, iż w niniejszej sprawie występują przesłanki do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, orzekł jak w sentencji. AKE.