I SA/Łd 1107/10

Dnia 29 października 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 29 października 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za marzec 2004 roku p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu – W. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W.S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za marzec 2004 roku. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi podatnik złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku tym skarżący podał, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną D.. Rodzina nie posiada majątku. Jedyne źródło utrzymania małżonków stanowi renta inwalidzka niepełnosprawnej żony w kwocie ok. 900 zł. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że działalność gospodarczą, którą prowadził w 2006 roku, wyrejestrował w styczniu 2007 roku z powodu nieopłacalności. Zlecenia na prace budowlane realizował poza miejscem zamieszkania. Jednakże nie zawsze udawało mu się pogodzić terminowe wykonanie robót z pozostawioną w miejscu zamieszkania, bez opieki, chorą małżonką. Żona choruje od 1999 roku na SM /G-35/. Była kilkakrotnie hospitalizowana. Komisja lekarska decyzją z dnia 17 stycznia 2006 roku stwierdziła niezdolność do samodzielnej egzystencji i zaliczyła jego małżonkę do I grupy inwalidzkiej. Skarżący podkreślił, że jest jedynym prawnym opiekunem żony. Ponadto oświadczył, iż nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z niepełnosprawną żoną D. Żona skarżącego choruje od 1999 roku na SM /G-35/. Była kilkakrotnie hospitalizowana. Skarżący jest jedynym prawnym opiekunem żony. Rodzina nie posiada majątku. Źródło utrzymania małżonków stanowi jedynie renta inwalidzka żony skarżącego w kwocie ok. 900 zł. Skarżący wyrejestrował bowiem w styczniu 2007 roku prowadzoną działalność gospodarczą z powodu nieopłacalności. Zlecenia na prace budowlane realizował poza miejscem zamieszkania. Nie zawsze jednak udawało mu się pogodzić terminowe wykonanie robót z pozostawioną w miejscu zamieszkania chorą małżonką. Jednocześnie skarżący nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę całokształt sytuacji majątkowej i rodzinnej wnioskodawcy, a także wysokość wpisu od skargi w sprawie niniejszej (200 zł) oraz fakt, że przed tutejszym Sądem ze skargi wnioskodawcy zawisło aktualnie 12 spraw, w których łączna wysokość wpisów niewątpliwie przekracza jego zdolności płatnicze, Referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie zaś spełnienia tej przesłanki obligowało Referendarza sądowego do uwzględnienie wniosku skarżącego w żądanym, całkowitym zakresie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 504). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. (MSi)