I SA/Łd 111/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Protokolant: Specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi B. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok oddala skargę. I SA/Łd 111/19 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] r. ustalającej B. i J. K. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017. SKO w pierwszej kolejności podniosło, że wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego dokonano w decyzji organu I instancji w oparciu o ustalenia kontroli przeprowadzonej 1 września 2017 r. na terenie działek zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej oraz na podstawie złożonej 5 września 2017r. przez B. K. i J. K. informacji w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości na rok 2017. Od decyzji organu I instancji podatnicy wnieśli odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na treść art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.) - dalej: u.p.o.l. podkreśliło, że w dniu 5 września 2017 r. J. K. złożył do organu podatkowego informacje: w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2017, deklarując do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 27.176 m2; w sprawie podatku rolnego na rok 2017 deklarując do opodatkowania użytki rolne o ogólnej powierzchni 11,838 ha. Z wyjaśnień organu pierwszej instancji wynika, że na gruntach wykazanych w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, stanowiących własność podatnika, jest prowadzona działalność gospodarcza w zakresie wydobywania piasku i żwiru. W ocenie organu w oparciu o powołane wyżej uregulowania prawne nie budzi wątpliwości, że grunt wykorzystywany przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej polegającej na wydobywaniu kopaliny podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Następnie wskazując na treść art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2017r., póz. 2126 ze zm.) wyjaśniono, że zarówno podatek od nieruchomości jak i opłata eksploatacyjna mają odrębne umocowania ustawowe. Biorąc pod uwagę, że opłata eksploatacyjna jest pobierana przez gminę z tytułu ochrony środowiska, zaś podatek od nieruchomości jest pobierany przez organ podatkowy z tytułu wykorzystywania gruntu pod działalność gospodarczą, organ nie zgodził się z twierdzeniem odwołania o podwójnym opodatkowaniu gruntu i wymuszaniu uzyskania przez gminę korzyści tak z tytułu opłaty eksploatacyjnej jak i z podatku od nieruchomości od tego samego gruntu. Przedmiotem podatku od nieruchomości jest bowiem grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, a przedmiotem opłaty eksploatacyjnej koncesjonowane wydobywanie kopalin ze złoża. Organ odwoławczy podkreślił, że zarówno w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.), jak i w ustawie z dnia 9 czerwca 2011r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2017 r, poz. 2126 ze zm.), brak jest przepisów, które przewidywałyby zwolnienie z podatku od nieruchomości z tego tytułu, że przedsiębiorca prowadzący na podstawie koncesji działalność gospodarczą polegającą na wydobywaniu kopaliny uiścił opłatę za wydobytą kopalinę. Reasumując wskazano, że organ pierwszej instancji prawidłowo i zgodnie z powołanymi wyżej przepisami u.p.o.l opodatkował podatkiem od nieruchomości grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopaliny ze złoża, a przez to nie uchybił przepisom prawa materialnego wskazanym w odwołaniu od zaskarżonej decyzji. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. 1997 r., Nr 78, poz. 483), 2) art. 4 ust l pkt l ustawy z dnia z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1530), 3) art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1445), 4) art. 134 ust 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tj. Dz.U. 2017 r., póz. 2126). Mając na uwadze powyższe wniesiono o o:chylenie w całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I W uzasadnieniu skargi podniesiono, że strona skarżąca z tytułu posiadania nieruchomości na której prowadzona jest działalność w postaci wydobywania piasku, jest przez Burmistrza B. zmuszana do podwójnych opłat: tj. podatku od nieruchomości użytkowanych pod działalność gospodarczą, ora opłaty eksploatacyjnej z tytułu wydobywania piasku, z którego gmina na mocy ustawy otrzymuje 50% tej opłaty. Tym samym jest to podwójne opodatkowanie z tytułu posiadania nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Osią sporu jest nietrafność, w ocenie skarżących, stosowania podwójnego opodatkowanie nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez J. K., podatkiem od nieruchomości oraz opłatą eksploatacyjną z tytułu wydobywania piasku z tej nieruchomości. Ustalenia poczynione przez organ nie są kwestionowane . Wynika z nich ,że skarżący J. K. w 2015 r. uzyskał koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego w miejscowości C. , gm. B. na działkach gruntu oznaczonych nr 265, 267, 268 i 269/1 w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zarejestrowanej na swoje nazwisko w zakresie wydobywania, sprzedaży i transportu żwiru i piasku z/s w C. pod nr 4. W deklaracji na podatek od nieruchomości za 2017 r. skarżący J. K. i B. K.. jako właściciele wskazali ww. działki jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o obszarze 27.176 m². Ponadto, złożyli na wskazany rok także informację w sprawie podatku rolnego. W oparciu o te informacje oraz w wyniku przeprowadzonej kontroli na terenie działek zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej oraz w oparciu o właściwą uchwałę rady gminy w sprawie podatku od nieruchomości , Burmistrz ustalił decyzją z [...] r. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. W wyniku złożonego odwołanie SKO w S. ww. decyzję utrzymało w mocy. Organ odwoławczy podzielił dokonaną przez organ I instancji ocenę prawną ustalonego stanu faktycznego. Odnosząc się do stanowiska odwołania o podwójnym opodatkowaniu posiadanego gruntu stwierdził , że zarówno podatek od nieruchomości jak i opłata eksploatacyjna mają odrębne umocowania ustawowe. A to oznaczało ,że Burmistrz prawidłowo zgodnie z powołanymi przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkował podatkiem od nieruchomości grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopaliny. Sąd ocenę tę podziela. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wymiarowa w podatku do nieruchomości. Z uzasadnienia skargi nie wynika ażeby była ona kwestionowana w zakresie ustalenia daniny w oparciu o przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dla porządku wskazać tylko należy ,że wymiaru dokonano w oparciu o informacje podatkowe złożone przez skarżących a także akt prawa miejscowego stosowną uchwałę w sprawie podatku od nieruchomości. Organ II instancji w sposób właściwy wskazał na regulacje leżące u podstaw wydanej decyzji ,utrzymując w mocy decyzje ją poprzedzającą , a mianowicie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych tj. art. 1a ust.1 pkt 3, art.,2 ust.1pkt 1,2 i 3 , art.3 ust. 1 pkt 1, art.4 ust. 1 pkt 1, art.5 ust. 1 pkt1 lit. a i art. 6 ust.1 oraz ustawy o podatku rolnym , a mianowicie art.1, art.3 ust.1 pkt 1, art. 4 ust. 1 , art. 6a ust. 1 i art. 6c ust.1. Przyjął , że w zakresie przedmiotu opodatkowania gruntów wskazane przez stronę stanowią podstawę opodatkowania , jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej polegającej na wydobywaniu kopaliny , stosując stawki według reguły wynikającej z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy pol , w zw. z podjęta uchwałą organu samorządu lokalnego. Organ w zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w zakresie podstawy opodatkowania nie wskazywał na regulacje ustawy Prawo geologiczne i górnicze , natomiast wypowiadał się odnośnie opłaty eksploatacyjnej z tytułu wydobywania kopaliny w następstwie uczynionego zarzutu oraz przede wszystkim jako nieruchomości zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej przez skarżącego. Sąd podziela stanowisko organu , że wymierzona opłata eksploatacyjna w żadnej mierze nie ogranicza możliwości ustalania wymiaru podatku od nieruchomości a ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera regulacji , które przy zbiegu tych obciążeń powodowałyby , że możliwym jest orzeczenie tylko o jednej z nich, jeśli ogniskują się na tej samej nieruchomości , tak jak w rozpoznawanej sprawie. Stosownie bowiem do art. 134 ust.1 ustawy Prawo górnicze i geologiczne - przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża, a w przypadku koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węglowodorów oraz wydobywanie węglowodorów ze złoża - uzyskał decyzję inwestycyjną, wnosi opłatę eksploatacyjną ustalaną jako iloczyn jej stawki oraz ilości kopaliny wydobytej ze złoża bilansowego i pozabilansowego, w okresie rozliczeniowym. Zgodnie natomiast z art. 141 ust. 1 cyt. ustawy - wpływy z tytułu opłat, o których mowa w niniejszym dziale, w 60% stanowią dochód gminy, na terenie której jest prowadzona działalność, a w 40% dochód NFOŚiGW. Powyższe pokazuje ,że obydwa obciążenia fiskalne dotyczące tej samej nieruchomości mają różny zakres przedmiotowy – prowadzenie działalności gospodarczej na danym gruncie oraz wydobywanie kopaliny ze złoża znajdującego się na tej samej nieruchomości ( gruncie) oraz odrębne uregulowania ustawowe. W świetle tych uwag nie sposób przyjąć za podatnikami ,że występuje stan podwójnego opodatkowania gruntu. Opłatą eksploatacyjną nie jest bowiem obciążony grunt lecz koncesjonowane wydobywanie kopalin ze złoża. Podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest powierzchnia gruntu ( art. 4 ust. pkt 1 Pol.) natomiast opłaty eksploatacyjnej - iloczyn ustalonej stawki oraz ilości kopaliny wydobytej ze złoża ( art. 134 ust. 1 prawa geologicznego i górniczego). Odnosząc się do zarzutów skargi oraz przepisów Kpa – art. 156 §1 pkt 2 jako podstawy wniosku o uchylenia zaskarżonej decyzji ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazać należy , przepisy Kpa nie mają zastosowania w niniejszej sprawie i nie były podstawą orzekania. W zakresie pozostałym , a mianowicie co do niezgodności z Konstytucją - art. 32 i wynikającej stąd zasady równości wobec prawa, w ocenie sądu brak takiego naruszenia. Wystarczy wskazać, że każdy przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą polegającą na wydobywaniu kopali podlega takim samym regułom . Wobec tego w tej grupie nie ma dyskryminacji ze względu na posiadane cechy. Co równie istotne , Trybunał Konstytucyjny nie orzekał o niezgodności tych regulacji z Konstytucją w takim zakresie na jaki wskazują skarżący. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, to trudno dopatrzeć się jego związku wydaną decyzją przez pryzmat oddziaływania na to rozstrzygnięcie. Kolejny zarzut znajdujący w ocenie strony uzasadnienie w treści art. 5 ust. 2 pol , jest de facto postulatem pod adresem organów uchwałodawczych gmin ażeby przy ustalaniu stawek w odniesieniu do gruntów w sposób szczególny różnicować ich wysokość poza kryteria wskazane w tym przepisie. Sąd nie dopatrzył się jego związku z wydanym rozstrzygnięciem. Ostatni z zarzutów zakorzeniony w treści art. 134 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze stanowi tak naprawdę zarzut wobec ustawodawcy , który jak podaje strona , w wys. 50% pobieranej opłaty eksploatacyjnej pozostawia ją w gminie , co nie służy celom dla jakich jest pobierana. Strona przy tym nie podaje jaki wpływ na wynik sprawy ma to zagadnienia. Trudno zatem do niego się odnieść. Nie służy temu sądowa kontrola działania administracji publicznej, która ma oceniać stanowiska stron z punktu widzenia zgodności z obowiązującym prawem wydanych aktów , a nie uzupełnianie czy też doszukiwanie się tego co miał na myśli autor skargi. W tych warunkach sąd rozstrzygając w granicach niniejszej sprawy ( art. 134 § 1 ppsa) nie dopatrzył się naruszeń prawa tak formalnego jak i materialnego , które stanowiłyby o konieczności wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze na zasadzie art. 151 ppsa sąd orzekł jak w sentencji. ak