I SA/Łd 111/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. na pismo Burmistrza Miasta P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za odpady komunalne postanawia: odrzucić skargę. H. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na pismo Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r. w przedmiocie opłaty za odpady komunalne. Jak wynika ze skargi, pismem z dnia 1 sierpnia 2021 r. strona skarżąca zwróciła się do Burmistrza Miasta o interwencję w sprawie dotyczącej opłaty za odbiór śmieci, którą strona została obciążona mimo, iż w okresie od dnia 17.02.2021 r. do dnia 01.04.2021 r. przebywała w szpitalu. W piśmie z dnia 16 sierpnia 2021 r. Burmistrz Miasta P. wyjaśnił stronie, iż ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wiąże obowiązek ponoszenia opłaty za odpady komunalne z faktem zamieszkiwania na nieruchomości, którego nie uchyla nawet długotrwała faktyczna nieobecność mieszkańca. Zarzucając naruszenie art. 6i ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, strona skarżąca wniosła o rozstrzygnięcie sprawy. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta P. wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ewentualnie o oddalenie skargi. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ wyjaśnił, iż przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wiąże konieczność ponoszenia opłaty z zamieszkiwaniem na nieruchomości. Jednocześnie ww. ustawa nie definiuje terminu "zamieszkiwania" lub "miejsca zamieszkiwania", zatem w tym zakresie należy odwoływać się do zapisów art. 25 Kodeksu cywilnego – miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. Organ wskazał nadto, iż stosownie do art. 6m ww. ustawy właściciel nieruchomości nie może złożyć deklaracji zmniejszającej wysokość zobowiązania z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi za okres wsteczny, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 6m ust. 2 ww. ustawy, który w sprawie nie ma zastosowania. Organ dostrzegł również, iż jak wynika z akt sprawy skarżąca nie ma zaległości w uiszczaniu opłaty za wskazane w skardze okresy, jednocześnie nie występowała o zwrot nadpłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak z kolei stanowi art. 58 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W przepisie art. 3 § 1 P.p.s.a ustawodawca wskazał, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.) postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Zdaniem Sądu, lektura zaskarżonego pisma z dnia 16 sierpnia 2021 r. nie pozostawia wątpliwości, iż nie jest to akt autorytatywnej wypowiedzi władzy administracyjnej. Pismo, na które skarżąca złożyła skargę nie ma charakteru decyzji administracyjnej, nie jest też postanowieniem, ani nie jest innym, niż określone w pkt 1 – 3 cytowanego wyżej przepisu, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, iż skarga złożona przez skarżącą nie może skutecznie zainicjować kontroli sądowoadministracyjnej, ponieważ przedmiotem skargi nie jest akt lub czynność, o których mowa w przywołanym przepisie art. 3 § 1 P.p.s.a. Na marginesie dodać należy, mając na uwadze ewentualne przyszłe postępowania sądowe inicjowane przez stronę, iż pismem z dnia 11 lutego 2022 r. pełnomocnik strony został wezwany do złożenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik złożył kserokopię pełnomocnictwa udzielonego przed notariuszem. Złożenie nie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu nie konwaliduje braku formalnego skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. mko