I SA/Łd 1110/15

Dnia 8 stycznia 2016 roku P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia Referendarza Sądowego z dnia 1 grudnia 2015 r. w sprawie ze skargi H. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji umarzającej postępowanie w sprawie umorzenia podatku od nieruchomości za 2015 rok p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy postanowienie Referendarza Sądowego z dnia 1 grudnia 2015 r. H. S. złożył na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] roku w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji umarzającej postępowanie w sprawie umorzenia podatku od nieruchomości za 2015 rok. We wniosku tym skarżący podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jego majątek stanowią nieruchomości w postaci mieszkania o powierzchni 35,5 m2 oraz pięciu garaży o powierzchni od 18 do 22 m2 i wartości szacunkowej opiewającej na kwoty rzędu 8-10.000 zł. Utrzymuje się z renty w kwocie 822,61 zł, a ponadto otrzymuje dodatek mieszkaniowy w wysokości 328,40 zł. Ma zaciągnięty kredyt w A. Banku w wysokości 10.000 zł. Ponosi wydatki związane z utrzymaniem mieszkania, spłatą kredytu i opłatami za energię elektryczną w łącznej kwocie 804,79 zł. Ponadto ponosi wydatki związane z opłatami z tytułu posiadania pięciu garaży i użytkowania wieczystego, rocznie przeznaczając na ten cel kwotę 1.446,15 zł. Jednocześnie skarżący oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Postanowieniem Referendarza Sądowego z dnia 1 grudnia 2015 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie doradcy podatkowego. Od postanowienia z 1 grudnia 2015 r. strona skarżąca wniosła sprzeciw. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący podniósł, że "ledwo wiąże koniec z końcem", a nadto posiadane przez niego garaże nie mogą być źródłem dochodu, ponieważ ciężko jej wynająć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658 – dalej: "ustawa zmieniająca"). W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy zmieniającej, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 2 ustawy zmieniającej przepisy ustawy, o której mowa w art. 1 (P.p.s.a.), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Z art. 2 ustawy zmieniającej wynika zatem, że przepis art. 260 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez jej art. 1 pkt 73 ma w rozpatrywanej sprawie zastosowania W związku z tym w rozpatrywanej sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 260 P.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, bowiem sprawa została zainicjowana skargą z dnia 16 października 2015 r. Zgodnie z art. 260 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z treści przepisów art. 243, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić przez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest wyjątkiem od przewidzianej w art. 199 p.p.s.a. zasady, zgodnie z którą strony postępowania ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie. Ponadto jako forma dofinansowania z budżetu państwa powinna się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście i obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie NSA z 6 października 2004 r., sygn. akt GZ 71/04, ONSA 2005, Nr 1, poz. 8). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jego majątek stanowią nieruchomości w postaci mieszkania o powierzchni 35,5 m2 oraz pięciu garaży o powierzchni od 18 do 22 m2 i wartości szacunkowej opiewającej łącznie na kwotę 47.000 zł. Skarżący utrzymuje się z renty w kwocie 822,61 zł, a ponadto otrzymuje dodatek mieszkaniowy w wysokości 328,40 zł. Ma zaciągnięty kredyt w A. Banku w wysokości 10.000 zł. Ponosi wydatki związane z utrzymaniem mieszkania, spłatą kredytu i opłatami za energię elektryczną w łącznej kwocie 804,79 zł, a także wydatki związane z opłatami z tytułu posiadania pięciu garaży i użytkowania wieczystego rocznie przeznaczając na ten cel kwotę 1.446,15 zł. Ponadto skarżący nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Mając na uwadze powyższe Sąd w pełni popiera argumentację Referendarza Sądowego, zgodnie z którą wniosek skarżącego zasługuje na częściowe uwzględnienie i przyznaje mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie doradcy podatkowego. Z tych względów na mocy art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.AKE.