I SA/Łd 1118/13

Dnia 8 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. W skardze tej skarżąca, wnosząc o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić jej niepowetowaną szkodę. Wskazała przy tym, że jej jedynym dochodem jest niskie wynagrodzenie za pracę, która wystarcza na pokrycie jedynie bieżących potrzeb dnia codziennego, tj. zakupów leków i żywności, opłacenie świadczeń związanych z mieszkaniem itp. Dodała, że nie jest w stanie poczynić oszczędności, a tym bardziej uiścić wpis od skargi. Konieczność uiszczenia opłaty może ją narazić na konieczność zaciągnięcia wysoko oprocentowanej pożyczki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jednakże po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić przy tym należy, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 168). Jednocześnie podkreślić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 208). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został zawarty w skardze wniesionej na wskazaną wcześniej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. Niemniej jednak uzasadnienie tego wniosku skarżąca sprowadziła jedynie do wskazania, że jej jedynym dochodem jest niskie wynagrodzenie za pracę, które wystarcza na pokrycie jedynie bieżących potrzeb dnia codziennego, tj. zakupów leków i żywności, opłacenie świadczeń związanych z mieszkaniem itp. Dodała, że nie jest w stanie poczynić oszczędności, a tym bardziej uiścić wpis od skargi. Konieczność uiszczenia opłaty może ją narazić na konieczność zaciągnięcia wysoko oprocentowanej pożyczki. Przywołana przez skarżącą argumentacja nie została jednak połączona z niezbędnym odwołaniem się do aktualnych danych obrazujących jej sytuację majątkową. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów, nie podano żadnych okoliczności pozwalających na ustalenie stanu majątkowego skarżącej, wysokości i rodzaju zobowiązań, kosztów utrzymania i realnego wpływu ubytku finansowego związanego z wykonaniem zaskarżonej decyzji na jej dalszą egzystencję, w tym zwłaszcza utratę płynności finansowej. Tego rodzaju dokumentów skarżąca nie załączyła także do wniosku o przyznanie prawa pomocy, mimo bowiem wezwania w tym względzie skarżąca nie nadesłała odpisu zeznania podatkowego za ostatni rok podatkowy, nie udokumentowała wysokości swego wynagrodzenia za ostatnie 3 miesiące, a także wysokości ponoszonych miesięcznych kosztów utrzymania gospodarstwa domowego i wysokości alimentów bądź renty po ojcu uzyskiwanej przez jej dzieci, a ponadto nie doprecyzowała wartości posiadanego samochodu, wielkości udziałów i ich wartości w lokalach użytkowych, których jest współwłaścicielką, oraz nie złożyła wyjaśnień w kwestii osiągania dochodu z tytułu najmu posiadanego majątku nieruchomego. Uwagę zwraca przy tym fakt, że skarżąca, mimo deklarowanej pierwotnie trudnej sytuacji majątkowej mającej uzasadniać przyznanie jej prawa pomocy, uiściła wpis od skargi w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że analiza powyższych ogólnikowych stwierdzeń przywołanych na jego uzasadnienie, a także pozostałych dokumentów załączonych do akt sprawy, nie pozwala przyjąć, że sytuacja skarżącej jest na tyle wyjątkowa, iż spełnienie świadczenia pieniężnego wynikającego z decyzji powodowałoby znaczną szkodę w rozumieniu przyjętym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. Nawet jeżeli zobowiązanie podatkowe określone zaskarżoną decyzją zostanie wyegzekwowane przymusowo, a następnie okaże się, że w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi zajdą przesłanki do jego zwrotu, organ podatkowy zobligowany będzie wyegzekwowaną należność zwrócić podatnikowi. Podkreślić bowiem trzeba, że określone w decyzji zobowiązanie należy do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. Biorąc pod uwagę powyższe, należało zatem uznać, że skarżąca nie wykazała dostatecznie, iż w niniejszej sprawie występowały przesłanki niezbędne do uwzględnienia jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd, dokonując analizy akt sprawy, nie dopatrzył się również występowania przesłanek ustawowych warunkujących uwzględnienie wniosku skarżącej. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, orzekł jak w sentencji. dc.