I SA/Łd 1118/13

Dnia 4 sierpnia 2014 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych p o s t a n a w i a: odmówić skarżącej M. K. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W dniu 7 sierpnia 2013 roku M. K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] określającą skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych. W dniu 10 czerwca 2014 roku z uwagi na skomplikowany charakter sprawy podatniczka zwróciła się do sądu z wnioskiem o ustanowienie adwokata z urzędu. W złożonym na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach wskazała, że wspólnie z dwojgiem dzieci prowadzi gospodarstwo domowe , którego jedynym źródłem utrzymania jest jej wynagrodzenie za pracę w wysokości ok,. 2.000 zł brutto podlegające zajęciu komorniczemu. Syn skarżącej jest studentem PWSTiF a córka uczennicą liceum. Wnioskodawczyni wskazała, że jest właścicielką segmentu o powierzchni 250 m2, w którym zamieszkuje oraz działki rolnej, posiada także udziały w nieruchomościach, lecz jej majątek nieruchomy objęty jest hipoteką przymusową i podlega egzekucji komorniczej. Z załączonych do wniosku dokumentów wynika, że miesięczne koszty utrzymania domu skarżącej wynoszą ok. 570 zł (opłata za prąd, gaz, podatek od nieruchomości, wywóz śmieci) dodatkowo skarżąca ponosi wydatki z tytułu opłaty abonamentowej RTV w wysokości 36 zł miesięcznie, oraz opłaty za telefon w wysokości ok. 110 zł. Wobec lakoniczności informacji dotyczących posiadanego przez skarżącą majątku zarządzeniem z 12 czerwca 2014 roku została wezwana do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy poprzez nadesłanie odpisu zeznania podatkowego za ostatni rok podatkowy, udokumentowanie wysokości swojego wynagrodzenia za pracę za ostatnie trzy miesiące, udokumentowanie wysokości alimentów bądź renty po ojcu uzyskiwanej przez dzieci skarżącej, doprecyzowanie wielkości udziałów i ich wartości w lokalach użytkowych, których jest współwłaścicielką, a także miejsca położenia i wartości działki o powierzchni 3.850 m2, wskazanie czy skarżąca uzyskuje i w jakiej wysokości dochody z tytułu najmu posiadanego majątku nieruchomego; wyjaśnienie czy wnioskodawczyni w dalszym ciągu posiada 416 udziałów w "A" sp z o.o. z siedzibą w Ł., ewentualnie wskazanie kiedy, na czyją rzecz i za jaką kwotę zostały zbyte, w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Do chwili obecnej skarżąca nie udzieliła żądanych informacji Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.)- dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. We wniosku o przyznanie prawa pomocy M. K. oświadczyła że wspólnie z dwojgiem dzieci prowadzi gospodarstwo domowe, którego jedynym źródłem utrzymania jest jej wynagrodzenie za pracę w wysokości ok,. 2.000 zł brutto podlegające zajęciu komorniczemu. Z załączonych do wniosku dokumentów wynika, że miesięczne koszty utrzymania domu skarżącej wynoszą ok. 570 zł (opłata za prąd, gaz, podatek od nieruchomości, wywóz śmieci) dodatkowo skarżąca ponosi wydatki z tytułu opłaty abonamentowej RTV w wysokości 36 zł miesięcznie, oraz opłaty za telefon w wysokości ok. 110 zł. Z akt sprawy wynika jednak, że wnioskodawczyni jest właścicielką znacznych rozmiarów majątku nieruchomego, którego wartości nie wskazała mimo wystosowanego w tym zakresie wezwania, wnioskodawczyni nie wyjaśniła także czy z majątku tego czerpie dochody, nie nadesłała także zeznań podatkowych bądź wyciągów z rachunków bankowych pozwalających na ustalenie tych okoliczności, skarżąca mimo wezwanie nie udokumentowała też wysokości dochodów z tytułu swojego wynagrodzenia za pracę nie wyjaśniła sytuacji finansowej swoich dzieci w kontekście ewentualnych alimentów bądź renty po ojcu. W tym miejscu należy wskazać, iż w sytuacji, w której oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni okaże się niewystarczające dla oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego, i możliwości płatniczych bądź wzbudza, jak w sprawie niniejszej watpliwości strona jest obowiązana złożyć dodatkowe oświadczenia lub dokumenty źródłowe. Skarżąca nie wywiązała się z nałożonych na nią obowiązków w żaden sposób nie udokumentował kwoty posiadanych na utrzymanie dochodów, ani wysokości posiadanego majątku nieruchomego oraz udziałów w spółce prawa handlowego. Wobec powyższego brak jest możliwości przeprowadzenia kompleksowej oceny sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącej w celu ustalenia czy rzeczywiście obiektywnie odpowiada ona przesłankom uzasadniającym przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wskazać należy, iż w interesie skarżącej ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy leżeć powinno prawidłowe oraz pełne wyjaśnienie rzeczywistej sytuacji materialnej i możliwości płatniczych i na niej spoczywa ciężar dowodu, obowiązek wykazania, że jej sytuacja materialna jest rzeczywiście na tyle trudna, że nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Wobec biernej postawy wnioskodawczyni w kontekście wątpliwości dotyczących wiarygodności jej oświadczenia złożonego na potrzeby wniosku o prawo pomocy stosownie do treści art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać, że skarżąca nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. mko