I SA/Łd 1118/16

Dnia 20 lutego 2017 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 rok p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej Spółce – A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 rok. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od tej skargi w kwocie 2.000 zł skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, pismem z dnia 4 stycznia 2017 roku wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W nadesłanym następnie, na wezwanie referendarza sądowego z dnia 30 stycznia 2017 roku, urzędowym formularzu (PPPr) skarżąca podała, że Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, nie uzyskuje żadnych przychodów, co znajduje potwierdzenie w złożonych deklaracjach VAT-7k. Spółka jest właścicielem nieruchomości położonych w M. objętych księgami wieczystymi. Nieruchomości te stanowią przedmiot prowadzonych postępowań egzekucyjnych w ramach odpowiedzialności rzeczowej, co wyklucza ich sprzedaż w celu pokrycia wpisu od skargi. Uniemożliwia to także pozostała sytuacja, w jakiej znajduje się Spółka. Posiadane przez nią należności długoterminowe ujawnione w bilansie Spółki są przedawnione, zaś w stosunku do Spółki prowadzona jest egzekucja administracyjna w zakresie należności objętych zaskarżonymi decyzjami. Wobec natomiast braku posiadania przychodów, środków na rachunku bankowym Spółki lub w kasie oraz prowadzonych postępowań egzekucyjnych Spółka nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym wpisu od skargi. Jednocześnie skarżąca wskazała, że wysokość jej kapitału zakładowego wynosi 100.000 zł, a wartość środków trwałych opiewa na kwotę 163.172,60 zł. Według bilansu zysk netto Spółki za ostatni rok obrotowy (2015 rok) wyniósł 1.031,06 zł. Saldo posiadanego przez Spółkę rachunku bankowego na dzień 30.12.2016 roku wynosiło -410 zł. Spółka nie sporządziła jeszcze bilansu oraz rachunku zysku i strat za 2016 rok. Do wniosku załączono dokumenty źródłowe dotyczące przedstawionej sytuacji majątkowej, do których skarżąca została wezwana w drodze zarządzenia referendarza sądowego z dnia 10 stycznia 2017 roku. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243, art. 244, art. 245, art. 246 § 2 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej może być przyznane na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż analiza oświadczeń skarżącej oraz dodatkowych dokumentów źródłowych prowadzi do wniosku, że skarżąca Spółka nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (art. 246 § 2 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a.). W tym względzie przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że Spółka nie prowadzi aktualnie działalności gospodarczej, nie uzyskuje żadnych przychodów, co znajduje potwierdzenie w złożonych deklaracjach VAT-7k. Spółka jest wprawdzie właścicielem nieruchomości położonych w M. objętych księgami wieczystymi, lecz nieruchomości te stanowią przedmiot prowadzonych postępowań egzekucyjnych w ramach odpowiedzialności rzeczowej. Jednocześnie posiadane przez Spółkę należności długoterminowe ujawnione w bilansie są przedawnione, zaś w stosunku do Spółki prowadzona jest egzekucja administracyjna w zakresie należności objętych zaskarżonymi decyzjami. Według przedłożonego bilansu zysk netto Spółki za ostatni rok obrotowy (2015 rok) wyniósł jedynie 1.031,06 zł. Spółka nie posiada przy tym środków na rachunku bankowym, saldo jej rachunku bankowego na dzień 30.12.2016 roku wynosiło -410 zł. Ponadto z oświadczenia skarżącej wynika, że Spółka nie posiada tych środków także w kasie. Spółka nie sporządziła jeszcze bilansu oraz rachunku zysków i strat za 2016 rok. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, a także kwotę wpisu od dwóch aktualnie wniesionych przez skarżącą skarg (5.179 zł), referendarz sądowy uznał, iż wniosek skarżącej Spółki zasługuje na uwzględnienie. Wykazana bowiem przez skarżącą sytuacja majątkowa dowodzi, iż nie ma ona dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, a tym samym uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. AKE.