I SA/Łd 1119/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia wysokości kosztów postępowania, które obowiązana jest ponieść strona z tytułu sporządzenia kopii akt sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. działając na podstawie art. 269 oraz art. 267 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej jako: O.p.) w związku z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 720 ze zm.) postanowił określić koszty postępowania kontrolnego jakie obowiązana jest ponieść strona z tytułu sporządzenia kopii zebranych materiałów dowodowych w postępowaniu kontrolnym prowadzonym wobec J. J. w wysokości 50,80 zł. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że na wniosek pełnomocnika strony w dniu 25 października 2016 r. sporządzono skany dokumentów zebranych w postępowaniu. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów (Dz. U. z 2015 r. poz. 2182 – dalej jako: rozporządzenie) wysokość opłaty określono według następującego wyliczenia: - 44 szt. kopii dwustronnych w formacie A4 x 0,80 zł = 35,20 zł; - 26 szt. kopii jednostronnych w formacie A4 x 0,60 zł = 15,60 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia J. J. postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie w całości, podnosząc zarzuty błędnego zastosowania § 1 pkt 1 rozporządzenia oraz naruszenia przepisu art. 120 O.p. Strona skarżąca podniosła, że w toku postępowania nie wyjaśniono, dlaczego skanując kartę formatu A4 zapisaną dwustronnie została naliczona opłata 80,80 zł za stronę, zamiast 0,60 zł za stronę, skoro skanowanie odbywa się dokładnie tak samo w przypadku stron zapisanych jednostronnie, jak i dwustronnie, a wykonanie skanu nie wymaga użycia tuszu i papieru. Nadto strona argumentowała, że pojęcie "kopia akt sprawy", zawarte w art. 178 § 3 O.p. ma znaczenie szerokie. Może to być zarówno kopia akt w formie papierowej, jak i elektronicznej. Wprowadzając możliwość żądania od organu wydania kopii akt sprawy do art. 178 § 3 O.p. ustawodawca w art. 270b O.p. upoważnił jednocześnie ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów, mając na uwadze szacunkowe nakłady pracy z tym związanie oraz koszty wykorzystanych materiałów. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wykonanie elektronicznych kopii akt sprawy nie wiąże się z wykorzystaniem materiałów w postaci papieru i tuszu. Realizując tę ustawową delegację Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów. Zgodnie z § 1 rozporządzenia opłata za sporządzenie przez organ podatkowy kopii lub odpisu dokumentu wynosi: 1) 0,60 zł – za jedną stronę w przypadku kopii lub odpisu jednostronnego w formacie A4; 2) 0,80 zł – za dwie strony w przypadku kopii lub odpisu dwustronnego w formacie A4; 3) 0,90 zł – za jedną stronę w przypadku kopii lub odpisu jednostronnego w formacie A3; 4) 1,20 zł – za dwie strony w przypadku kopii lub odpisu dwustronnego w formacie A3; Zdaniem skarżącego przewidziane w rozporządzeniu opłaty mogą być stosowane wyłącznie do papierowych kopii akt sprawy, gdyż użyte w rozporządzeniu pojęcia np. "kopii dwustronnej w formacie A4" odnosić się mogą wyłącznie do kopii papierowych, a nie elektronicznych, które przecież nie mają ani "formatów A4 lub A3", ani opcji "dwustronnych". Kopie elektroniczne lub skany dokumentów papierowych są tylko plikami elektronicznymi w określonym formacie elektronicznym, np. pdf, jpg, git, etc. Skoro zaś minister finansów we wskazanym wyżej rozporządzeniu nie określił kosztów sporządzenia kopii elektronicznych (skanów) akt sprawy, co jest bezsporne w świetle użycia pojęć wskazanych wyżej, to oznacza to, że organ administracji nie może wywodzić obowiązku uiszczenia opłat za wydanie elektronicznych kopii akt sprawy w drodze domniemania, analogii, czy własnego przekonania o "słuszności" takich opłat. W myśl zasady legalizmu organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji). Uszczegółowieniem tej zasady dla organów podatkowych jest przepis art. 120 O.p., który obowiązuje także organy kontroli skarbowej na zasadzie art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej. Zdaniem strony, przywołanie przez organ w zaskarżonym postanowieniu (co prawda, jak twierdzi organ, tylko "poglądowo") przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 września 2015 r. w sprawie wysokości opłaty za wydanie kopii dokumentów oraz uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy (Dz. U. 2015, poz.1566) jest w sposób oczywisty całkowicie bezzasadne, a tym bardziej bezzasadne jest opieranie się na uzasadnieniu projektu tego aktu wykonawczego do Kodeksu postępowania karnego. Wskazać też należy, że w akcie tym nie ma mowy o kopiach jedno- czy dwustronnych w formatach A4 czy A3, tylko o kosztach sporządzenia "każdej strony kopii". W piśmie procesowym z dnia 26 maja 2017 r. pełnomocnik strony powołał się dodatkowo na rządowy projekt zmiany rozporządzenia w sprawie wysokości opłaty za sporządzanie kopii oraz odpisu dokumentu, w którym przewidziano wprowadzenie opłaty w wysokości 0,40 zł za jedną stronę zeskanowanego dokumentu papierowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. uznał wniesioną skargę za niezasadną. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015 r. opłata za sporządzenie przez organ podatkowy kopii lub odpisu dokumentów wynosi 0,60 zł – za jedną stronę w przypadku kopii lub odpisu jednostronnego w formacie A4 i 0,80 zł za dwie strony w przypadku kopii lub odpisu dwustronnego w formacie A4. Strona skarżąca nie kwestionuje, że skan dokumentu to rodzaj jego kopii (kopia elektroniczna). Sąd zgodził się ze stanowiskiem, że skany dokumentów nie mają formatu A4 czy wersji dwustronnych, ale to nie oznacza jeszcze, że przepisy rozporządzenia odnoszą się wyłącznie do papierowych kopii akt sprawy. Przepisy powołanego rozporządzenia uzależniają wysokość opłaty za sporządzenie kopii dokumentów nie od formy (rodzaju) kopii, ale od tego, czy kopiowany (odtwarzany) dokument (oryginał) został sporządzony w określonym formacie (A4 lub A3) i czy jest dokumentem jednostronnym lub dwustronnym. Także proponowana zmiana przepisów rozporządzenia wskazuje, że sporządzenie kopii dokumentów w formie elektronicznej w dalszym ciągu podlegać będzie opłacie jakkolwiek w niższej wysokości. W chwili występowania przez stronę z wnioskiem o wydanie kopii dokumentów akta sprawy nie były prowadzone w formie elektronicznej i organ musiał podjąć określone działania w celu zeskanowania żądanych dokumentów. Niewątpliwie ze sporządzeniem kopii dokumentów w formie elektronicznej wiążą się nakłady pracy. Brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że sporządzenie przez organ podatkowy kopii elektronicznych akt sprawy prowadzonej w formie papierowej nie podlegało opłacie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. J., zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) w zw. z § 2 tego przepisu poprzez oparcie rozstrzygnięcia na błędnie przyjętym stanie faktycznym, polegającym na uznaniu, że sporządzenie elektronicznego skanu dokumentu sporządzonego w formie papierowej jest równoznaczne ze sporządzeniem papierowej kserokopii tego dokumentu w rozumieniu § 1 rozporządzenia; - brak zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z § 2 tego przepisu i błędne zastosowanie art. 151 P.p.s.a. pomimo naruszenia przez organ administracji przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia prawa materialnego w postaci § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego przez: - błędną wykładnię § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia; - niewłaściwe zastosowanie § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia do elektronicznych kopii (skanów) dokumentów; - brak zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a w zw. z § 2 tego przepisu i naruszenie art. 151 oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z niedostrzeżeniem przez Sąd I instancji spełnienia przez organ administracji przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia przesłanek nieważności, zawartych w art. 247 § 1 pkt 2 w związku z art. 219 O.p. poprzez wydanie postanowienia bez podstawy prawnej. Wskazując na powyższe podstawy skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Nadto, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 1390/17, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Przedmiotem sporu jest ustalenie czy sporządzenie kopii dokumentów w postaci dokumentów elektronicznych, czyli tzw. skanów w dacie złożenia przez skarżącego wniosku, podlegało w ogóle opłacie, czy do tego rodzaju kopii dokumentów miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015 r. W ocenie NSA, rację ma skarżący wskazując, że w badanym stanie prawnym sporządzenie elektronicznych kopii dokumentów (skanów) nie podlegało opłatom ustanowionym przepisami rozporządzenia wykonawczego. NSA podkreślił, na co zwrócił uwagę także skarżący, że w rozporządzeniu z dnia 18 grudnia 2015 r. Minister Finansów w ogóle nie brał pod uwagę kosztów kopii elektronicznych, kalkulując wyłącznie koszty kopii papierowych. Wniosek taki jasno wynika z materiałów źródłowych procesu legislacyjnego - uzasadnienie do projektu rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości opłat za sporządzenie kopii oraz odpisów dokumentów (materiały dostępne na stronach internetowych Rządowego Centrum Legislacji). Rozporządzeniem z 13 lipca 2017 r. Minister Rozwoju i Finansów zmienił rozporządzenie w sprawie wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów (Dz. U. 2017 r., poz. 1409) poprzez dodanie w § 1 pkt 5 w brzmieniu "0,40 zł - za jedną stronę zeskanowanego dokumentu papierowego". W konkluzji NSA stwierdził, że w dacie występowania przez stronę z wnioskiem o wydanie kopii dokumentów przepisy rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2015 r. nie przewidywały opłaty za sporządzenie skanu (kopii elektronicznej) dokumentu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. W rozpatrywanej obecnie sprawie istotne jest to, że była już ona wcześniej przedmiotem oceny zarówno tutejszego Sądu, jak i przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartej w wyroku z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. II FSK 1390/17. Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną J. J. wniesioną od wcześniejszego wyroku tutejszego Sądu, a mianowicie od wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 336/17, uchylił ten wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. "Związanie", o którym mowa w ww. przepisie ma szeroki zasięg, nie można bowiem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższe rozwiązania mają na celu usprawnienie i przyspieszenie postępowania. Komentowany przepis ma na celu zapewniać również jednolitość orzecznictwa (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 577). Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, a w szczególności, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA, jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd w niniejszym składzie nie tylko nie miał podstaw do odstąpienia od oceny prawnej oraz faktycznej wyrażonej w poprzednio podjętym w tej sprawie przez NSA wyroku z dnia 10 listopada 2017 r., I FSK 1390/17, ale wręcz, biorąc pod uwagę treść uzasadnienia tego wyroku był nią związany. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko NSA wyrażone we wskazanym wyroku. Przypomnieć zatem należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy sporządzenie kopii dokumentów w postaci dokumentów elektronicznych, czyli tzw. skanów, w dacie złożenia przez skarżącego wniosku, podlegało w ogóle opłacie, czy do tego rodzaju kopii dokumentów miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w badanym stanie prawnym sporządzenie elektronicznych kopii dokumentów (skanów) nie podlegało opłatom ustanowionym przepisami rozporządzenia wykonawczego. Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając zarzuty skargi kasacyjnej, podkreślił, że Sąd I instancji przyjął błędną wykładnię przepisów ww. rozporządzenia, poprzez uznanie, że kopia elektroniczna akt sprawy, w dacie złożenia wniosku przez skarżącego, podlegała opłacie. Podsumowując swoje rozważania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę WSA w Łodzi uwzględni wykładnię przepisów rozporządzenia wykonawczego sformułowaną w wyroku z dnia 10 listopada 2017 r. Mając na uwadze powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, za zasadny uznać należało zarzut skargi odnoszący się do błędnej wykładni i niezasadnego zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów (Dz.U. z 2015 r., poz. 2182). Podnieść należy, co uczynił Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 10 listopada 2017 r., że stosownie do art. 264 Ordynacji podatkowej, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina. Od tej generalnej zasady ustawodawca przewidział wyjątki, m.in. w treści art. 267 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem stronę obciążają koszty sporządzania odpisów lub kopii (art. 267 § 1 pkt 3). Z treści art. 270b Ordynacji podatkowej wynika delegacja ustawowa dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów, mające na uwadze szacunkowe nakłady pracy z tym związane oraz koszty wykorzystanych materiałów. Minister Finansów, wykonując delegację ustawową, wydał rozporządzenie z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów (Dz. U. z 2015 r., poz. 2182), w którym w § 1 określił wysokość opłat za sporządzanie kopii lub odpisu dokumentu. Jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń, w dniu 1 sierpnia 2016 r. do Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wpłynął wniosek skarżącego o wydanie elektronicznych kopii akt postępowań kontrolnych. Wniosek o wydanie skanów dokumentów z akt ponowiono w dniu [...] r. Następnie pismem z dnia [...] r., ponowionym z kolei w dniu 13 października 2016 r., skarżący wystąpił o udostępnienie skanów z akt bez ich uwierzytelniania. Uwzględniając ww. wniosek w dniu 25 października 2016 r. sporządzono skany dokumentów zebranych w postępowaniu w sprawie J. J. i w dniu 27 października 2016 r. przesłano je na wskazany przez stronę adres. Na dzień złożenia przez skarżącego wniosku o wydanie skanów z akt sprawy i na chwilę wydania skanów, obowiązywało Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów (Dz. U. z 2015 r. poz. 2182) w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną rozporządzeniem z dnia 13 lipca 2017 r. Zgodnie z § 1 pkt 1 tego rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w 2016 r., opłata za sporządzenie przez organ podatkowy kopii lub odpisu dokumentu wynosiła: 1) 0,60 zł – za jedną stronę w przypadku kopii lub odpisu jednostronnego w formacie A4; 2) 0,80 zł – za dwie strony w przypadku kopii lub odpisu dwustronnego w formacie A4; 3) 0,90 zł – za jedną stronę w przypadku kopii lub odpisu jednostronnego w formacie A3; 4) 1,20 zł – za dwie strony w przypadku kopii lub odpisu dwustronnego w formacie A3. W tej sytuacji uznać należało, że organy stosując zasady takie jak przy wydawaniu kopii papierowych wysokość opłaty za skany dokumentów z akt określiły skarżącemu w sposób nieuprawniony, nie mając ku temu podstawy prawnej. W rozporządzeniu z dnia 18 grudnia 2015 r., w brzmieniu obowiązującym w 2016 r., Minister Finansów w ogóle nie brał pod uwagę kosztów kopii elektronicznych, kalkulując wyłącznie koszty kopii papierowych. Wniosek taki jasno wynika z materiałów źródłowych procesu legislacyjnego - uzasadnienie do projektu rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości opłat za sporządzenie kopii oraz odpisów dokumentów (materiały dostępne na stronach internetowych Rządowego Centrum Legislacji). Z uzasadnienia wskazanego projektu jednoznacznie wynika, że "w obowiązującym § 1 rozporządzenia z 18 grudnia 2015 r. Ministra Finansów wysokość opłaty uzależniono od formatu oraz jedno lub dwustronnego odpisu wydanej kopii dokumentu. Takie cechy można przypisać wyłącznie kopiom sporządzanym w formie papierowej, a nie elektronicznej. Dlatego też sporządzenie przez organ podatkowy skanu dokumentu nie podlega opłacie określonej w obowiązującym § 1 rozporządzenia. Mając na uwadze, że organy podatkowe w celu udostępnienia dokumentów pochodzących z akt spraw sporządzają kopie dokumentów papierowych w formie elektronicznych (skanów), niezbędne jest uzupełnienie określonych w § 1 rozporządzenia opłat za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów o opłaty za sporządzenie skanów tych dokumentów". Rozporządzeniem z dnia 13 lipca 2017 r. Minister Rozwoju i Finansów zmienił rozporządzenie w sprawie wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów (Dz. U. 2017 r., poz. 1409) poprzez dodanie w § 1 pkt 5 w brzmieniu "0,40 zł - za jedną stronę zeskanowanego dokumentu papierowego". Zmiana ta weszła w życie z dniem 5 sierpnia 2017 r. Należy zatem przyjąć, że w dacie występowania przez stronę z wnioskiem o wydanie kopii dokumentów przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015 r. nie przewidywały opłaty za sporządzenie skanu (kopii elektronicznej) dokumentu. Zatem skargę i podniesione w niej zarzuty należało uznać za uzasadnione. Biorąc to wszystko pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 4 w związku z § 2 i art. 209 p.p.s.a. P.C.