I SA/Łd 112/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 22 grudnia 2023 r. znak 368000-COP[1].4103.208.2023.15 w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2018 rok postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 5 lutego 2024 r. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniosła do sądu administracyjnego skargę na decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 22 grudnia 2023 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 8 marca 2024 r. pełnomocnik skarżącej spółki został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 6475 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do zostało doręczone na elektroniczny adres kancelarii pełnomocnika na platformie ePUAP 25 marca 2024 r., jednak termin na jego wykonanie upłynął bezskutecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy albo stały. W myśl art. 214 § 1 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skierowane do pełnomocnika strony wezwanie do uiszczenia wpisu uzupełniającego doręczono 25 marca 2024 r., a zatem termin na uzupełnienie ww. braku skargi otworzył się 26 marca 2024 r. i upłynął bezskutecznie z 2 kwietnia 2024 r., ponieważ jeśli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy (1 kwietnia 2024 r.), za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 2 p.p.s.a.). Ponieważ nałożony na stronę obowiązek nie został wykonany, Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. był zobligowany do odrzucenia skargi. db