I SA/Łd 113/09

Dnia 6 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant Asystent Sędziego Adrian Król po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2009 roku sprawy ze skargi M. K. i B. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o podjęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia podatku rolnego za 2005 r. 1. oddala skargę M. K. ; 2. odrzuca skargę B. L. ; 3. przyznaje i nakazuje wypłacić adwokat M. M. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Postanowieniem z dnia [...] r. Wójt Gminy [...] zawiesił z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia M. K., M. L.-K. i B. L. podatku rolnego za 2005 r., do czasu prawomocnego orzeczenia przez sąd powszechny o prawie własności nieruchomości położonej w W. tj. uzgodnienia treści księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości z rzeczywistym stanem prawnym. W związku z uprawomocnieniem się orzeczenia sądu w sprawie własności opisanej wyżej nieruchomości Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie podatkowe, pouczając jednocześnie o możliwości złożenia zażalenia na to rozstrzygnięcie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zażalenia na postanowienie z dnia 10 października 2008 r. zostały wniesione przez M. K., M. L.-K. oraz B. L.. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność tych zażaleń. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO wskazało, iż stosownie do art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zmianami), na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Zgodnie natomiast z art. 237 tej ustawy postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Dalej organ wskazał, iż przepis art. 205a Ordynacji podatkowej, na podstawie którego zostało wydane przez organ podatkowy pierwszej instancji postanowienie o podjęciu z urzędu postępowania, nie przewiduje, aby na to postanowienie przysługiwało zażalenie. Zgodnie z art. 205 § 2 Ordynacji podatkowej zażalenie służy jedynie na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do sądu wnieśli M. K. i B. L.. W ich ocenie skoro w postanowieniu o podjęciu zawieszonego postępowania widniało pouczenie o możliwości jego zaskarżenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mogło odmawiać im prawa złożenia takiego środka. Swój interes prawny do wniesienia zażalenia skarżący upatrywali nadto w załączonym do skargi postanowieniu Sądu Rejonowego w [...] Wydział I Cywilny z dnia [...] r., wydanym w sprawie [...], potwierdzającym ich prawo własności do nieruchomości położonej w W. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lutego 2009 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w wysokości 100 zł. Powyższe zarządzenie doręczono M. K. w dniu 16 lutego 2009 r., a B. L. w dniu 19 lutego 2009 r. Postanowieniem Referendarza Sądowego z dnia 22 kwietnia 2009 r. M. K. została zwolniona od kosztów sądowych i ustanowiono dla niej adwokata. B. L. nie uiścił wpisu od skargi w wyznaczonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga M. K. jako bezzasadna podlega oddaleniu. Wskazać należy, iż istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, wydane na podstawie art. 205a § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, służy zażalenie. W ocenie sądu stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż stronie nie służy prawo do takiego środka, należy uznać za prawidłowe. Zauważyć należy, iż myśl art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej, na postanowienia wydawane w toku postępowania podatkowego stronie służy zażalenie tylko wówczas, gdy ustawa tak stanowi. Chcąc zatem stwierdzić, że w danym przypadku przysługuje zażalenie, trzeba wskazać na konkretny przepis ustawy, z którego takie uprawnienie wynika. Problematykę zawieszania i podejmowania postępowań podatkowych regulują przepisy art. 201-206 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 205 § 2 Ordynacji podatkowej stronie służy zażalenie tylko na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Na tle tej regulacji prawnej doktryna zgodnie przyjęła, że stronie nie przysługuje zażalenie na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania (zob. P. Pietrasz, Komentarz do art. 205 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2007, wyd. II; a także: P. Piszczek, Glosa do uchwały NSA z 22 maja 2000 r., sygn. akt OPS 4/00, OSP 2002/9/116). Co do takiego rozumienia przepisu art. 205 § 2 Ordynacji podatkowej nie ma również wątpliwości Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Stronie nie przysługuje zażalenie na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania podatkowego. Dlatego też Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżone postanowienie o niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania podatkowego, nie naruszyło obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność podnoszona w skardze, że postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania zawierało pouczenie, iż stronie przysługuje zażalenie na to postanowienie. Ordynacja podatkowa nie przewiduje bowiem w omawianej sytuacji środka zaskarżenia. Samo pouczenie zawarte w treści rozstrzygnięcia organu administracji nie może "uzupełniać" ustawy, tworzyć dla strony uprawnień, których prawo nie przewiduje. Z tych względów skarga M. K., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.), podlega oddaleniu. Odnosząc się z kolei do skargi B. L. zauważyć wypada, iż strona – pomimo prawidłowego wezwania – nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl § 3 tego przepisu skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie skarżący, mimo prawidłowego wezwania, nie uiścił wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 26 lutego 2009 r. Jego skarga zatem, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., podlega odrzuceniu. O kosztach postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zmianami). t.n.