I SA/Łd 113/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Jaworska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 stycznia 2026 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.801.2025.1.DW w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Interpretacją indywidualną z dnia 16 stycznia 2026 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał za nieprawidłowe stanowisko A. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych. W uzasadnieniu tej interpretacji Dyrektor wskazał, że A. sp. z o.o. z siedzibą w Ł., przedstawiając we wniosku o interpretację opis zdarzenia przyszłego, podała, że jest osobą prawną, która posiada siedzibę na terytorium Polski i jest podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.), zwanej u.p.d.o.p., podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Rok podatkowy (obrotowy) spółki pokrywa się z rokiem kalendarzowym. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakładzie produkcyjnym zlokalizowanym w Ł.. Podstawowym przedmiotem działalności spółki jest produkcja opakowań z papieru, etykiet, produktów typu kombi, a także usług opakowaniowych. Produkty spółki dedykowane są wyłącznie dla branży farmaceutycznej. Spółka posiada dwa zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej: • Zezwolenie nr [...] z dnia 22 listopada 2012 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na obszarze [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej; • Zezwolenie nr [...] z dnia 28 grudnia 2017 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na obszarze [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej. W stosunku do środków trwałych i wartości niematerialnych obecnie ujętych w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, dla celów podatkowych spółka zasadniczo dokonuje odpisów amortyzacyjnych metodą liniową przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych wynikających z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącego Załącznik nr 1 do u.p.d.o.p. Wraz z początkiem 2022 r., w stosunku do niektórych/wybranych środków trwałych, wprowadzonych do Ewidencji przed 31 grudnia 2020 r., spółka obniżyła stawki amortyzacyjne z Wykazu. Aktualnie spółka planuje również dokonać obniżenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu za lata wcześniejsze, z uwzględnieniem okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych. W przyszłości spółka planuje modyfikować tak obniżone stawki amortyzacyjne poprzez ich podwyższanie lub obniżanie, jednakże w żadnym przypadku nie dojdzie w wyniku takiej modyfikacji do zmiany stawki na stawki wyższe niż stawka przewidziana w u.p.d.o.p. w Wykazie. Spółka planuje modyfikować stawki amortyzacyjne wyłącznie w stosunku do środków trwałych wprowadzonych do Ewidencji do 31 grudnia 2020 r. W oparciu o wskazane zdarzenie przyszłe, spółka zapytała, czy jest uprawniona do korekty złożonych za poprzednie lata podatkowe deklaracji CIT-8 (z uwzględnieniem okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych) poprzez zmianę stawek amortyzacyjnych w myśl art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. Zdaniem spółki, jest ona uprawniona do korekty złożonych za poprzednie lata podatkowe deklaracji CIT-8 (z uwzględnieniem okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych) poprzez zmianę (zarówno podwyższanie jak i obniżenie) stawek amortyzacyjnych w myśl art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., dla wspomnianych w stanie faktycznym środków trwałych. W jej ocenie, wykładnia gramatyczna przepisu art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. prowadzi do wniosku, że wolą ustawodawcy jest pozostawienie podatnikowi prawa do podjęcia indywidualnej i swobodnej decyzji w omawianym zakresie. Wykładnia nie może być dokonywana w jawnej opozycji do wyraźnego brzmienia przepisów. Uznając to stanowisko za nieprawidłowe w interpretacji indywidualnej z dnia 16 stycznia 2026 r. - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przytoczył brzemienni art. 15 ust. 1 i ust. 6, art. 16a ust. 1, art. 16f ust. 1 i 3, art. 16h ust. 2 i 4, art. 16i ust. 1, 4, 5, 8 u.p.d.o.p. oraz art. 81 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.), zwanej o.p., po czym stwierdził, że korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji - o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Organ zauważył, że powołane przepisy art. 16i ust. 4 i ust. 5 u.p.d.o.p., nie zabraniają odpowiednio podwyższenia czy obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zwiększenia/zmniejszenia począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej zwiększenia/zmniejszenia począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych. Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. powinna być również dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem przepisy te umożliwiły podatnikom obniżenie stawek amortyzacyjnych, nie określając przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których może do tych zmian dojść oraz w przypadku stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową. Z treści art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. wynika, że są dwa momenty zmiany stawki amortyzacyjnej, tj.: • od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo • od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Zasady zawarte w art. 16i ust. 4 i 5 u.p.d.o.p. nie oznaczają, że zmiany stawki amortyzacji można dokonać "wstecz". Wyrażenie "następny", zdaniem organu, oznacza każdy następny rok podatkowy po obecnym. Tak więc obniżenia/podwyższenia stawek amortyzacji środków trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji we wcześniejszym okresie można dokonać tylko na początku każdego roku po bieżącym. Podatnicy mogą w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania. W ocenie organu, nie można jednak uznać, że art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., zezwala na modyfikowanie odpisów amortyzacyjnych (a więc w konsekwencji wysokości kosztów podatkowych) za okresy wcześniejsze. Analogiczne zasady należy przyjąć do podwyższenia stawek amortyzacyjnych. Podatnicy nie są uprawnieni do modyfikowania kosztów uzyskania przychodów w dowolnym dla siebie momencie i za dowolny okres w przeszłości według własnego uznania, bez wyraźnej przyczyny powodującej korektę. Taką przyczyną może być m.in. błąd rachunkowy, oczywista omyłka czy też błędnie stosowane stawki amortyzacji. W opisanej we wniosku sytuacji nie znajdzie zastosowania określone w art. 16i ust. 8 u.p.d.o.p. wyłączenie z możliwości obniżenia stawek amortyzacyjnych środków trwałych wykorzystywanych w działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, bowiem, jak wynika z wniosku, wątpliwości wnioskodawcy dotyczą środków trwałych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do 31 grudnia 2020 r. Organ zauważył ponadto, że w myśl art. 14 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 2123) wykładnia przepisu art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., nie daje podstaw do dokonania modyfikacji stawki amortyzacyjnej "wstecz", a więc podjęcia przez podatnika decyzji w tym zakresie, w miesiącu innym niż pierwszy miesiąc każdego roku podatkowego. Wobec tego organ uznał, że stanowisko zgonie z którym spółka jest uprawniona do korekty złożonych za poprzednie lata podatkowe deklaracji CIT-8 (z uwzględnieniem okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych) poprzez zmianę (zarówno podwyższanie jak i obniżenie) stawek amortyzacyjnych w myśl art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., dla wspomnianych w stanie faktycznym środków trwałych, jest nieprawidłowe. W okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do zastosowania art. 2a o.p., albowiem w sprawie nie występują niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Organ nie miał żadnych wątpliwości co do treści oraz zastosowania przepisów prawa podatkowego. W skardze na tą interpretację spółka podniosła zarzuty naruszenia: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 16i ust. 1 oraz art. 16i ust. 4 i 5 u.p.d.o.p. w zw. z art. 81 § 1 o.p. poprzez ich błędną wykładnię i niezasadne uznanie, że skarżąca nie jest uprawniona do skorygowania złożonych za poprzednie lata deklaracji podatkowych CIT-8 (z uwzględnieniem okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych) poprzez zmianę wysokości stawek amortyzacyjnych (podwyższanie i obniżanie) w odniesieniu do poszczególnych środków trwałych przedstawionych w zdarzeniu przyszłym wniosku, na co rzekomo ma wskazywać: a. dokonana wykładnia literalna, a w szczególności wyrażenie "następny" pojawiające się w treści art. 16i ust. 4 i art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., które miałoby oznaczać każdy następny rok podatkowy po obecnym, a także b. przyjęte założenie, że podatnicy nie są uprawnieni do modyfikowania kosztów uzyskania przychodów w dowolnym dla siebie momencie i za dowolny nieprzedawniony okres w przeszłości według własnego uznania, podczas gdy prawidłowa wykładnia analizowanych przepisów powinna doprowadzić do wniosku, że spółka jest uprawniona do korekty złożonych za poprzednie lata deklaracji ClT-8 (z uwzględnieniem okresu przedawnienia) poprzez zmianę (obniżanie i podwyższanie) stawek amortyzacyjnych. - naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p., poprzez wydanie interpretacji z naruszeniem zasad postępowania: a. naruszenie zasady zaufania publicznego wyrażonej w art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez prowadzenie przez organ postępowania interpretacyjnego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, b. naruszenie art. 14c § 1 i § 2 o.p. poprzez sformułowanie przez organ uzasadnienia prawnego oceny stanowiska skarżącego w sposób wadliwy, w szczególności w zakresie braku odniesienia się do korzystnego orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie możliwości obniżania stawek amortyzacyjnych; 2) art. 2a o.p. poprzez jego niezastosowanie i niedostrzeżenie, że w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości związane z możliwością wstecznej zmiany stawek amortyzacyjnych i nieusprawiedliwione przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Z uwagi na charakter opisanych w skardze naruszeń, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ w pełni podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla interpretację w całości albo w części, jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, czy w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym, skarżąca jest uprawniona, na mocy art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., do wstecznego obniżenia stawek amortyzacyjnych od przyjętych do amortyzacji środków trwałych za nieprzedawnione lata podatkowe. Zdaniem skarżącej przysługuje jej takie uprawnienie. Odmiennego zdania jest organ interpretacyjny. Tożsamy problem prawny był już przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jednolicie przyjmuje, że wobec nieprecyzyjnej redakcji wskazanego przepisu należy uznać, że jego brzmienie pozwala podatnikom podatku dochodowego od osób prawnych na zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych (wyroki NSA z: 3 lutego 2022 r., II FSK 1413/19; 25 stycznia 2024 r., II FSK 545/2 i II FSK 807/21; 16 lutego 2024 r., II FSK 708/21; 18 lutego 2025 r., II FSK 633/22; 19 marca 2025 r., II FSK 856/22; 7 sierpnia 2025 r., II FSK 305/23; 24 września 2025 r., II FSK 593/25). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w powyższych wyrokach, a argumentację w nich zawartą przyjmuje jako własną. Sąd zauważa, że wysokość dokonywanych przez podatników odpisów amortyzacyjnych ustalana jest jako iloczyn wartości początkowej składnika majątkowego oraz przyjętej stawki amortyzacyjnej. Wysokość stawki dla danego składnika majątkowego wyznacza jednocześnie okres jego amortyzacji. Obowiązujące roczne stawki amortyzacji dla danych kategorii środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zostały określone w Załączniku nr 1 do u.p.d.o.p. W świetle art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. podatnicy mogą obniżać podane w wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, wobec nieprecyzyjnej redakcji przepisu art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. uznać należy, że brzmienie tego przepisu pozwala podatnikom podatku dochodowego na zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych. W konsekwencji wykładnia art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. zaprezentowana przez organ w zaskarżonej interpretacji jest nieprawidłowa a przede wszystkim sprzeczna z wykładnią gramatyczną tego przepisu. Z językowego znaczenia spornej regulacji wynika bowiem wprost, że podatnicy mogą zmienić stosowane stawki zaczynając od danego miesiąca (rozliczenia za ten miesiąc) – rozumianego jako punkt w czasie – w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ich ewidencji (czyli siłą rzeczy zarówno "na bieżąco", jak i "wstecz") albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Brzmienie wykładanego przepisu (zdania drugiego) nie zawiera jakichkolwiek przesłanek do wprowadzenia ograniczenia postulowanego przez organ podatkowy, którego podstawę miałoby stanowić wyrwane z szerszego kontekstu sformułowanie "od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego". To końcowe sformułowanie zawarte w wykładanym przepisie dotyczy bowiem tylko części normy prawnej (przyszłości). Natomiast wcześniejsze sformułowanie zawarte w zdaniu drugim art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. ("począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji") jednoznacznie wskazuje zarówno na czas teraźniejszy, jak i umożliwia działanie wstecz (z zastrzeżeniem przewidzianym dla ograniczenia w postaci przedawnienia danego zobowiązania podatkowego, którego owo wsteczne działanie może dotyczyć). Wykładnia gramatyczna art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. uzasadnia zatem wniosek, że wolą ustawodawcy było (i jest) stworzenie podatnikom możliwości modyfikowania podstawy opodatkowania za dany rok podatkowy w sposób elastyczny, poprzez możliwość korygowania odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów. Na podkreślenie zasługuje to, że punktem wyjścia dla wszelkiej interpretacji prawa jest wykładnia gramatyczna, która określa granice możliwego sensu słów zawartych w tekście prawnym a jedną z podstawowych zasad wykładni gramatycznej jest domniemanie języka potocznego, co oznacza, że tak daleko jak to jest możliwe, nadaje się zwrotom prawnym znaczenie występujące w języku potocznym (vide m.in. wyrok NSA z dnia 11 marca 2003 r., I SA/Bd 164/03, publ. POP 2003/5/141). Na prawidłowość prezentowanego stanowiska wskazuje również treść uzasadnienia projektu nowelizacji u.p.d.o.p., w szczególności dotyczącego nowelizacji art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. (druk sejmowy nr 411 z dnia 17 kwietnia 2002 r.), w którym wskazano, że "podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania". Nie zawsze jest możliwe oszacowanie ewentualnej wysokości straty podatkowej, zwłaszcza straty osiąganej na przestrzeni kilku lat. W konsekwencji, osiągnięcie celu regulacji art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., o którym mowa w uzasadnieniu projektu nowelizacji u.p.d.o.p., możliwe jest niejednokrotnie jedynie w drodze zmiany stawki amortyzacji wstecz i korekty deklaracji podatkowej. Mając na uwadze, że obie strony odwołują się do przywołanego fragmentu uzasadnienia projektu nowelizacji, w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu organu interpretacyjnego, nie można z niego wywieść zakazu retrospektywnej zmiany stawek amortyzacji. Sąd zgadza się ze stroną, że intencją ustawodawcy było udzielenie podatnikom możliwości elastycznej modyfikacji stawek amortyzacyjnych w zależności, od ich wyboru. Taka interpretacja wyklucza zawężające podejście, zgodnie z którym taka modyfikacja mogłaby zostać przykładowo dokonywana jedynie od pierwszego miesiąca roku następującego po roku bieżącym (tj. roku, w którym podjęto decyzję o modyfikacji wysokości stawek amortyzacyjnych). Przedstawione stanowisko zgodne jest z przepisem art. 81 § 1 o.p., który dopuszcza możliwość dokonania korekty uprzedniego samoobliczenia podatku przez podatnika wskazując, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Dopiero wyraźnie uregulowany w ustawie podatkowej wyjątek wyłącza uprawnienie dokonania takiej korekty, przy czym granicą prawa do dokonania korekty deklaracji jest przedawnienie zobowiązania podatkowego. Bezsprzecznie, w art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. nie uregulowano wprost ani zakazu dokonywania korekty deklaracji podatkowej (z uwagi na zmianę stawki amortyzacji dokonaną "wstecz"), ani bezpośredniego zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacji za lata wcześniejsze. Niewątpliwie, gdyby racjonalny ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie takiego zakazu, to uczyniłby to w sposób niebudzący wątpliwości w ustawie. Tego rodzaju ograniczeń podatnik, ani organ podatkowy nie mogą domniemywać. Zdaniem Sądu, nie można przy tym pominąć, na co trafnie zwróciła uwagę strona, że wsteczna zmiana stawek amortyzacji podatkowej stanowi jedynie techniczne rozliczenie kosztu w czasie, które nie rzutuje wstecznie na treść obowiązków podatkowych. Nie spowoduje jednocześnie, że podatnicy uzyskają w rozliczeniu globalnym korzyści podatkowe, ponieważ górną granicą sumy odpisów amortyzacyjnych pozostaje wartość początkowa środka trwałego podlegającego amortyzacji. Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 16i ust. 1 w zw. z art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. w zw. z art. 81 § 1 o.p., bowiem wbrew stanowisku organu spółka ma prawo do korekty złożonych za poprzednie lata podatkowe deklaracji CIT-8 (z uwzględnieniem okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych) poprzez zmianę (zarówno podwyższenie, jak i obniżenie) stawek amortyzacyjnych w myśl art. 16i ust. 5 u.p.d.o.f., dla wspomnianych w opisie zdarzenia przyszłego środków trwałych. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdził, że przy wykładni art. 16i ust.5 u.p.d.o.p. nie było potrzeby sięgania do wyrażonej w art. 2a o.p. zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika. Przepis ten stanowi, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Z taką sytuacją nie mamy zaś do czynienia w rozpoznawanej sprawie, gdyż w przedmiotowej sprawie nie występowały wątpliwości, których nie udało by się usunąć za pomocą reguł interpretacyjnych. W efekcie organ wydając zaskarżoną interpretację nie dopuścił się naruszenia art. 2a o.p. Jako niezasadne Sąd ocenił również zarzut naruszenia przepisów art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi jej tożsamość podmiotowa i przedmiotowa ze sprawami zakończonymi powoływanymi we wniosku wyrokami. Organ nie miał też obowiązku odniesienia się do całości argumentacji strony skarżącej. Wynikający z art. 14c § 1 o.p. obowiązek przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie może być rozumiany jako konieczność przeprowadzenia weryfikacji przywołanych we wniosku orzeczeń sądów administracyjnych oraz interpretacji indywidualnych wydanych w innych sprawach. Skoro art. 14c § 1 o.p. nie wskazuje na obowiązek "pełnej oceny", to organ interpretacyjny nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów strony przywołanych we wniosku. Natomiast bezsprzecznie interpretacja indywidualna powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy, co jednak nie oznacza, że funkcją interpretacji jest prowadzenie polemiki z poglądami orzecznictwa sądowego oraz interpretacji indywidualnych w takim zakresie, w jakim oczekiwała tego strona skarżąca (zob. wyroki NSA z dnia: 17 maja 2019 r., II FSK 2041/17; 18 marca 2016 r., II FSK 167/14; 6 grudnia 2023 r., II FSK 296/23; 9 października 2024 r., II FSK 919/24). Ponownie rozpoznający sprawę organ będzie związany powyżej przedstawioną oceną prawną i wykładnią prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, obejmujący zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi (200 zł) oraz opłaty od pełnomocnictwa (17 zł), a także wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej będącego doradcą podatkowym (480 zł), wynikające z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 1687). ds