I SA/Łd 1142/10

Dnia 27 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 27 października 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. i G. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. S. i G. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2004 r.. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 14 września 2010 r. G. S. i W.S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2004 r. Pismem z dnia 28 września 2010 skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że za słusznością powyższego wniosku przemawia przede wszystkim fakt popełnienia przez organ obu instancji rażących błędów, które zostały opisane w skardze. Dalej podniesiono, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność spłaty kwot 7 mln zł. co spowoduje dozgonne ubóstwo skarżących. Majątek osobisty wnioskujących nie przedstawia żadnej wartości, nie posiadają żadnych oszczędności i nie są formalnym właścicielem posiadanych nieruchomości. Na majątku skarżących ustanowiona jest hipoteka na rzecz spłaty kredytów zaciągniętych na działalność "A." sp. z o.o., w której G. S. jest Prezesem Zarządu. Również majątek firmy posiadającej status osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą B. – B obciążony jest kredytami na kwotę ponad 500. 000 zł. W. S. jest emerytką świadczącą pracę w wymiarze 1/8 etatu. Reasumując wskazano, że obowiązek wykonania zaskarżonej decyzji przed ostatecznym rozstrzygnięciem co do jej zasadności nie tylko rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, lecz przesądza o natychmiastowym i nieodwracalnym ubóstwie skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów prawa, w pierwszym rzędzie, zważyć należy, że podstawowa argumentacja wniosku opierająca się na stwierdzeniu, iż za wstrzymaniem przemawia wadliwość zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na aprobatę. Po pierwsze, wadliwość zaskarżonej decyzji nie jest przesłanką wymienioną w art. 61 § 3 p.p.s.a. Po drugie na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie zaskarżanej decyzji Sąd nie zajmuje się zasadnością skargi. O tym czy skarga jest zasadna Sąd merytorycznie orzeknie na rozprawie. Przechodząc do dalszej argumentacji wniosku, w ocenie Sądu skarżący, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku, iż wykonanie decyzji spowoduje dozgonne ubóstwo nie wykazali okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. Zaznaczyć należy, iż wnioskodawca w żaden sposób nie konkretyzuje okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nieuprawdopodabnia ich wystąpienia. Mając na uwadze treść uzasadnienia wniosku można dojść do przekonania, iż jedynym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków jest w opinii skarżących owo "natychmiastowe i nieodwracalne ubóstwo". Sąd nie kwestionuje trudnej sytuacji skarżących, zwraca jednak uwagę, że aktualny stan finansów osobistych i firmowych nie decyduje o zasadności wniosku o wstrzymanie. W przypadku wskazanego wniosku wnioskodawca powinien przekonać Sąd, że wykonanie decyzji przed wydaniem wyroku niezasadnie doprowadzi do sytuacji wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pamiętać także należy, że prowadząc działalność gospodarczą należy liczyć się z różnymi zagrożeniami, łącznie z czasowym lub stałym brakiem płynności finansowej. Wskazać w tym miejscu wypada, iż samo akcentowanie trudnej sytuacji finansowej nie może być uznane za równoważne z powołaniem się na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest oczywiste, że zapłata zaległości podatkowej ze swej istoty powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego". Jednakże "uszczerbek finansowy" ponoszony przez stronę przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znaczny - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zwrócić przy tym wypada uwagę na fakt istnienia ograniczeń w prowadzeniu egzekucji administracyjnej (por. art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem egzekucji. Pogorszenie jednak warunków egzystencji to jeszcze nie powód aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2005 roku, sygn. akt II GZ 111/05, niepubl.). Reasumując, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Sz.Ch.