I SA/Łd 1146/17

Dnia 6 lutego 2018 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok p o s t a n a w i a: odmówić skarżącej D. A. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W dniu 8 grudnia 2017 roku D. A. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] roku ustalającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 185 zł skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego na urzędowym formularz PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych dokumentów wynika, że źródłem utrzymania skarżącej jest jej emerytura w wysokości 1.266 zł netto miesięcznie oraz działalności gospodarcza – doradztwo podatkowe, z której za rok 2016 odnotowała stratę w wysokości 27.124 zł. Skarżąca zadeklarowała także stratę z prowadzonej działalności gospodarczej za rok 2017 w wysokości 16.920 zł, jednak okoliczności tej nie potwierdziła stosownymi dokumentami księgowymi. Skarżąca jest właścicielką nieruchomości o powierzchni 818 m2 z budynkiem w budowie wykorzystywanej na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Z akt administracyjnych sprawy niniejszej wynika, że na nieruchomości tej znajduje się budynek handlowo-usługowy i strona posiada zgodę na użytkowanie pomieszczeń pierwszego piętra na potrzeby działalności gospodarczej. Skarżąca oświadczyła, że zamieszkuje wspólnie z siostra która w całości pokrywa koszty utrzymania strony. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie jest zasadny. Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. We wniosku o przyznanie prawa pomocy D. A. wskazała, iż aktualnie źródłem jej utrzymania jest świadczenie emerytalne w wysokości 1.266 zł netto miesięcznie, oraz prowadzona działalność gospodarcza, z której ponosi ona straty. Skarżąca jest właścicielką nieruchomości o powierzchni 828 m2 z budynkiem w budowie w postaci pawilonu handlowo-usługowego, na który uzyskała zgodę na użytkowanie pierwszego piętra. Wnioskodawczyni wskazała, że całkowite koszty jej utrzymania ponosi jej siostra Uwzględniając wysokość świadczenia emerytalnego skarżącej w kwocie 1.266 zł netto, w zestawieniu z wysokością obciążających ją w chwili obecnej kosztów sądowych w wysokości 185 zł stosownie do treści art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać, że D. A. nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania, zwłaszcza, że jego koszty są w całości pokrywane przez siostrę skarżącej. Za przyznaniem skarżącej wnioskowanego zwolnienia od kosztów sądowych nie może przemawiać okoliczność prowadzenia przez nią nierentownej od kilku lat działalności gospodarczej. Z założenia celem działalności gospodarczej winno być przynoszenie dochodów w sytuacji zaś w której działalność ta jest od kilku lat nierentowana, a strona posiada inne stałe źródło utrzymania winna zostać zlikwidowana. Dalsze jej utrzymywanie przez stronę, jeśli łączy się tylko z kosztami, powinno obciążać wyłącznie skarżącą, nie zaś innych obywateli. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Ake.