I SA/Łd 1157/10

Dnia 10 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA : Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: podatku od towarów i usług za wrzesień 2004 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu [...] r. J. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającą skarżącemu kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2004 roku. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podniósł, że rozstrzygnięcie organu podatkowego w przedmiotowej sprawie zostało oparte na przepisie, którego niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny. Również orzecznictwo ETS oraz sądów administracyjnych podważa pogląd organów podatkowych zaprezentowany w decyzji. Dodatkowo wskazał, że z uwagi na obecnie trudną sytuacje transportu wynikającą z wysokich cen paliwa, małej ceny frachtu i silnej złotówki wykonanie decyzji spowoduje całkowity brak środków finansowych po stronie skarżącego, utratę przez niego zdolności kredytowej, a także bezpowrotną utratę rynku, na którym działa. Powyższe okoliczności wobec dużej niepewności ostania się decyzji winny zostać uwzględnione jako wykazanie tak interesu społecznego jak i podatnika przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, iż w złożonym wniosku strona powinna nie tylko wymienić jedną z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu, ale także uzasadnić swoje żądanie podając konkretne okoliczności przemawiające za jego zasadnością. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.). W tej kwestii bardzo jednoznacznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 (LEX nr 569795), przyjmując, że "Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi.". Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonej decyzji groziło niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Skarżący wprawdzie podał, że wykonanie decyzji może spowodować po jego stronie całkowity brak środków finansowych oraz wiązać się z utratą zdolności kredytowej i bezpowrotną utratą rynku, na którym działa jego firma, jednakże nie załączył żadnej dokumentacji, która wskazywałaby na to, że sytuacja finansowa faktycznie nie pozwala mu wywiązać się ze zobowiązań podatkowych. Samo bardzo ogólne przedstawienie możliwych konsekwencji egzekucji należności podatkowych objętych kwestionowaną decyzją, bez wskazania chociażby na konkretne dane liczbowe określające wartość majątku firmy, czy jej przeciętny dochód, nie pozwala na zweryfikowanie twierdzeń skarżącego w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie można uzasadniać istnieniem interesu społecznego, czy też interesu podatnika w jej wstrzymaniu. Nie mogą przesądzać o niej także eksponowane w uzasadnieniu wniosku zarzuty niekonstytucyjności przepisów, w oparciu o które wydana została zaskarżona decyzja oraz odmienne poglądy orzecznictwa sądów polski oraz ETS. Powyższe okoliczności nie stanowią ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, nie zostały one bowiem wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., a sąd na obecnym etapie postępowania nie ma kompetencji do oceny legalności zaskarżonej decyzji. Ponieważ strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. P.Z-C.