I SA/Łd 116/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wniosła skargę na decyzję organu podatkowego w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., w wysokości 14.398 zł. Z zaskarżonej decyzji wynika, że zobowiązanie podatkowe zostało określone w związku z ustaleniem, że w 2010 r. syndyk masy upadłości P.P.H.U. A, sprzedał prawa majątkowe niezakończonej budowy domów jednorodzinnych wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntów, stanowiące majątek wspólny skarżącej i jej męża J. O., za cenę 227.100 zł. W skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ podatkowy lub sąd. Uzasadniając wniosek strona podniosła, że w przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody znacznych rozmiarów, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Przede wszystkim jednak wskazana w decyzji kwota zobowiązania przekracza obecnie możliwości finansowe skarżącej. Wykonanie decyzji może również wyrządzić nieodwracalne skutki, w tym w razie wszczęcia egzekucji – utratę dochodów koniecznych do utrzymania się, a nawet utratę miejsca zamieszkania. Odwrócenie tych skutków, w razie uchylenia zaskarżonej decyzji będzie wiązało się z dalszymi kosztami. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270) - powoływanej dalej w skrócie jako: P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Z przywołanego przepisu wynika, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą okoliczności wskazujących, że wykonanie decyzji doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. We wniosku należy wskazać konkretne fakty świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W ocenie sądu strona skarżąca nie wskazała takich okoliczności, które świadczyłyby o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować szkodę, a tym bardziej szkodę znacznych rozmiarów bądź trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa oraz że sytuacja finansowa skarżącej nie pozwala na zapłatę określonego decyzją zobowiązania podatkowego. Subiektywne przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji nie może być podstawą uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie ma bowiem żadnego związku z przesłankami przyznania ochrony tymczasowej. W ocenie sądu również trudna sytuacja finansowa wnioskodawczyni, nie wyczerpuje przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., tym bardziej, że oświadczenie strony w tym zakresie nie zostało poparte żadnymi informacjami na temat dochodów skarżącej za rok 2012 lub 2013. Do skargi dołączono jedynie fotokopię zeznania podatkowego PIT-36 za rok 2010, z którego wynika, że skarżąca osiągnęła przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 142.902 zł i dochód w wysokości 9.023 zł. Z uzasadnienia wniosku wynika pośrednio, że wobec strony nie toczy się aktualnie postępowanie egzekucyjne w celu wykonania zaskarżonej decyzji, zatem nie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez "utratę miejsca zamieszkania". Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. AK.