I SA/Łd 1162/09

Dnia 7 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 7 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 maja 2010 roku, sygn. akt I SA/Łd 1162/09 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok p o s t a n a w i a: odmówić A. G. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia [...] roku (sygn. akt [...]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 19 października 2009 roku w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok. Pismem z dnia 16 czerwca 2010 roku pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia ww. wyroku. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż w dniu [...] roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uwzględnił dwie skargi A. G. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 i 2006 roku (sprawy o sygn. akt [...] oraz [...]). Pełnomocnik podkreślił, iż z uwagi na okoliczność, że niniejsza sprawa jest całkowicie tożsama ze sprawami rozpoznawanymi w dniu [...] roku, był przekonany, że zapadnie w niej identyczne rozstrzygnięcie. Pełnomocnik wskazał, że zarówno on jak i jego mandant nie mogli być obecni na rozprawie w dniu [...] roku z uwagi na ich wyjazd poza granice RP. O treści rozstrzygnięcia Sądu dowiedzieli się w dniu 15 czerwca 2010 roku. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku zwłaszcza, że strona skarżąca miała prawo zakładać konsekwencję Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z przywołanych przepisów wynika, że Sąd może przywrócić termin kiedy spełnione zostaną łącznie cztery przesłanki: uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi; wniesienie wniosku o przywrócenie terminu; dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie wykazano dostatecznie okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminowi. W pierwszej kolejności podkreślić wypada, iż wbrew wywodom zawartym we wniosku o przywrócenie terminu sprawy rozpoznawane przez Sąd w dniu [...] roku i [...] roku nie były identyczne. Świadczy o tym wyraźnie inny przedmiot tych spraw, a w szczególności to, że dotyczą one odmiennych podatków. Sprawy o sygn. akt [...] oraz [...] dotyczyły bowiem podatku od towarów i usług podczas gdy niniejsza sprawa obejmuje swoim zakresem określenie skarżącemu zobowiązania w podatku od osób fizycznych. Stwierdzenia zatem wnioskodawcy o rzekomej tożsamości ww. spraw, nie mogą być uznane za wystarczające do przywrócenia terminu. Zauważyć także należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2002 roku, V SA 793/02, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 55832). Podnosi się także, iż kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W tym kontekście wskazać należy, iż nie można niewątpliwe uznać, iż skarżący (jego pełnomocnik) działał z należytą starannością i troską o swoje interesy, skoro nie zainteresował się treścią rozstrzygnięcia Sądu, w terminie do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Z kolei jeżeli zarówno pełnomocnik jak i skarżący nie mieli możliwości uczestniczenia w rozprawie w dniu [...] roku, z uwagi na ich pobyt poza granicami RP, to nic nie stało na przeszkodzie aby złożyli wniosek o odroczenie terminu rozprawy. Czynność taka nie została jednak dokonana, co potwierdza tezę, o braku należytej staranności po stronie skarżącego i jego pełnomocnika. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Sz.Ch.