I SA/Łd 1168/09

Dnia 11 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Wiktor Jarzębowski sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2010 roku przy udziale sprawy ze skargi H. N. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oddala skargę. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającą H. N. umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i FGŚP. W uzasadnieniu decyzji, przedstawiając stan faktyczny, podał, iż decyzją z dnia [...] r. H. N. została objęta obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym za okres od 1 maja do 15 października 2001 r. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, a Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od tej decyzji, wyrokiem z dnia [...] r. w punkcie pierwszym - oddalił odwołanie, natomiast w punkcie drugim - wniosek o odstąpienie od żądania zapłaty składek i odsetek przekazał organowi rentowemu do rozpoznania. Prezes ZUS wskazał, iż w dniu 31 marca 2009 r. H. N. złożyła do protokołu wniosek o umorzenie składek oraz odsetek wynikających z decyzji z dnia 5 listopada 2008 r., zaś w dniu 26 maja 2009 r. złożyła do protokołu oświadczenie o rezygnacji z wniosku o umorzenie należności z tytułu składek wraz z odsetkami. W związku powyższym Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Decyzja została doręczona w dniu 2 czerwca 2009 r. Następnie wyjaśnił, iż w dniu 9 czerwca 2009 r. do Inspektoratu ZUS w P. wpłynęło odwołanie H. N. od powyższej decyzji, skierowane do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w którym strona wycofała swoje oświadczenie, dotyczące rezygnacji z wniosku o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek i zażądała odstąpienia od żądania zapłaty składek i odsetek. Rozpoznając to odwołanie Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w decyzji z dnia [...]r. Nr [...] stwierdził, iż Zakład dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy i zasadnie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. wydał decyzję o umorzeniu prowadzonego postępowania, ponieważ postępowanie to na skutek cofnięcia wniosku o umorzenie, stało się bezprzedmiotowe, zaś żądanie w zakresie odstąpienia od żądania zapłaty składek i odsetek przekazał ZUS do rozpoznania. Następnie, jak wywodził Prezes, ZUS stwierdził, iż w stosunku do strony nie jest prowadzone jakiekolwiek postępowanie egzekucyjne, dlatego też nie ma możliwości odstąpienia od żądania zapłaty zaległych składek. Odstąpienie od tego żądania byłoby możliwe w sytuacji, kiedy prowadzone byłoby postępowanie egzekucyjne, tj. gdyby skierowano do strony żądanie zapłaty zaległych składek wraz z należnymi odsetkami pod rygorem dochodzenia przedmiotowych należności na drodze przymusu administracyjnego bądź też sądowego. W związku z powyższym Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyjął, że wniosek z dnia 9 czerwca 2009 r. dotyczy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek. Rozpoznając zaś ten wniosek ZUS, jak wywodził Prezes, wskazał, iż strona wezwana do osobistego stawiennictwa celem ustalenia możliwości płatniczych nie stawiła się, w konsekwencji organ miał ograniczoną możliwość oceny sytuacji rodzinnej i majątkowej strony. W trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ rentowy ustalił, że wnioskodawczyni posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego w P., samochód osobowy marki Volkswagen Golf, rok produkcji 2001, a głównym źródłem jej utrzymania jest świadczenie emerytalne w wysokości 1191,27 zł netto (1417,88 zł brutto). Następnie Zakład Ubezpieczeń Społecznych podał, jak zauważył Prezes ZUS, że zgodnie z art. 28 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz. U. Z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.) należności z tytułu składek mogą być umarzane w przypadku ich całkowitej nieściągalności z zastrzeżeniem ust. 3a, który przewiduje umorzenie także ze względu na ważny interes zobowiązanego. W przypadku skarżącej nie stwierdzono wystąpienia braku majątku czy przesłanki całkowitej nieściągalności, nie prowadzono postępowania egzekucyjnego. Ponadto w toku przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego ustalono, że skarżąca posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz posiada samochód osobowy. Rozpatrując kwestię umorzenia w trybie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. z 2003 r., Nr 141, poz.1365) podniósł, iż Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności chodzi o możliwość zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia oraz przewlekłej choroby zobowiązanego lub członka jego rodziny. Prezes ZUS stwierdził, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku o umorzenie zaległości składkowych, przewidziane w tym rozporządzeniu, a strona była informowana o warunkach umorzenia należności z tytułu składek. Podniósł, iż strona osiąga stały miesięczny dochód, którego źródłem jest świadczenie emerytalne, a jego wysokość organ uznał za wystarczającą do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Strona nie przedstawiła też żadnych dowodów, wskazujących, że znajduje się w złej sytuacji materialnej i opłacenie należnych składek pociągnęłoby za sobą ciężkie skutki dla niej i jej rodziny. Ponadto, organ ocenił, że nie zachodzi przesłanka złego stanu zdrowia, który uniemożliwiałby stronie osiąganie dochodu. Odnosząc się do twierdzeń strony o posiadaniu nadpłaty w związku z pracowaniem przez okres sześciu miesięcy po osiągnięciu wieku emerytalnego, Prezes ZUS stwierdził, iż w trakcie prowadzonej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej w okresie 1 maja 2001 – 15 października 2001 nie miała innego tytułu do ubezpieczeń społecznych ani nie posiadała ustalonego prawa do świadczenia emerytalnego i rentowego, w związku z czym była zobowiązana do opłacania składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe, wypadkowe i zdrowotne oraz FP z tytułu prowadzonej działalności. Podniósł nadto, iż dłuższy okres składkowy ma wpływ na wysokość wypłacanego świadczenia. W skardze na decyzję Prezesa ZUS strona podniosła, że została pokrzywdzona wydaną decyzją, ponieważ nieopłacenie składek nie wynikało z jej złej woli a wyłącznie z winy pracownika Inspektoratu ZUS w P., który w wyniku braku jednoznacznej interpretacji obowiązujących przepisów wprowadził ją w błąd. Stwierdziła, iż została potraktowana nieuczciwie, ponieważ obecnie Zakład Ubezpieczeń Społecznych umarza składki osobom, które w tym samym okresie przebywały na urlopach macierzyńskich w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, które według skarżącej należy traktować podobnie jak przebywanie na zwolnieniu lekarskim. Skarżąca zażądała ponownego rozpatrzenia sprawy. Do skargi załączyła kserokopię pisma z dnia 3 kwietnia 2008 r. adresowanego do Inspektoratu ZUS w P. oraz kserokopię odwołania z dnia 26 sierpnia 2009 r. W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o uznanie skargi w całości za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję odmawiającą umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie stwierdzono bowiem naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji przepisów art. 28 ust. 1, ust. 2 i ust. 3a dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.), zwanej dalej sus, i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. Nr 141, poz. 1365), zwanego dalej rozporządzeniem. Stosownie do art. 28 ust. 1, ust. 2 i ust. 3a sus, należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub części przez ZUS tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, a należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umorzone pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Zgodnie zaś z przepisem § 3 ust. 1 rozporządzenia, Zakład może umorzyć należności z tytułu skałek, jeśli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacać tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności, gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych; poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskania dochodu umożliwiającego opłacenie składek. Uregulowana w powołanych przepisach instytucja ulgi podatkowej oparta jest na uznaniu administracyjnym, na co wskazuje zwrot "mogą być umorzone". Istotą uznania zaś jest rozgraniczenie sprzecznych interesów, a mianowicie interesu strony ubiegającej się o ulgę oraz interesu budżetu państwa, i danie priorytetu jednemu z nich na tle okoliczności faktycznych danej sprawy. Nadmienić należy nadto, że ustawodawca pozostawił organowi swobodę w stosowaniu analizowanej instytucji nawet wówczas, gdy zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie. Swoboda ta polega na tym, że to do organu należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy, a sądowa kontrola legalności aktów administracji opartych na uznaniu ma charakter ułomny. Z woli ustawodawcy obejmuje ona jedynie przestrzeganie przez organy procedury normowanej w kodeksie postępowania administracyjnego, w tym w szczególności kompletność materiału dowodowego oraz prawidłowość jego oceny w myśl wskazań zasady swobodnej oceny dowodów obowiązującej w postępowaniu administracyjnym. Innymi słowy sąd administracyjny jest uprawniony jedynie do kontrolowania trybu postępowania prowadzącego organ do wydania decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne itp. Sąd ten nie może natomiast kwestionować rozstrzygnięcia merytorycznego zawartego w zaskarżonej decyzji, będącego wynikiem dokonanego przez organ wyboru, jego celowości i słuszności. Poza polem rozważań Sądu pozostaje więc rzecz najistotniejsza dla strony, tj. ocena przesłanek merytorycznych. Jeśli zatem Sąd nie dopatrzy się uchybień organów w sposobie procesowania i oparcia rozstrzygnięcia o kompletne dowody (w dacie wydania zaskarżonej decyzji) i zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, to nie ma podstaw prawnych do eliminowania decyzji z obrotu prawnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności podnieść należy, iż organ, wobec biernej postawy strony skarżącej, działając z urzędu w sposób wszechstronny przeprowadził postępowanie wyjaśniające i dowodowe, w szczególności co do sytuacji finansowej i rodzinnej skarżącego oraz okoliczności powstania objętej wnioskiem zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Jak bowiem wynika z załączonych akt administracyjnych, ustalił, iż skarżąca jest współwłaścicielką samochodu marki VOLKSWAGEN GOLF rok produkcji 2001 (pismo karta informacyjna pojazdu z dnia 1 lipca 2009r.), posiada własnościowe prawo do lokalu w P. ul. [...] (pismo [...] SM z dnia 3 lipca 2009r.), otrzymuje świadczenie emerytalne od 1 marca 2005r., którego wysokość na czerwic 2009r. wynosiła 1191,27 zł brutto (pismo ZUS z dnia 2 lipca 2009r.), nie figuruje w ewidencji gruntów prowadzonej dla powiatu [...] (pismo Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P. z dnia 17 lipca 2009r.). Za istotne dla uznania tychże ustaleń faktycznych za prawidłowe ma okoliczność, iż skarżąca, pomimo wezwania pismem z dnia 29 czerwca 2009r. do stawienia się celem przeprowadzenia wywiadu o stanie majątkowym i rodzinnym oraz poinformowana o przesłankach umorzenia zaległości, poinformowała jedynie w piśmie z dnia 4 lipca 2009r., iż jej żądanie odstąpienia od żądania zapłaty składek i odsetek nie zostało rozpoznane decyzją. Nie przedstawiła natomiast żadnych danych czy dokumentów na okoliczność sytuacji majątkowej i rodzinnej. Z kolei w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, ponawiając to żądanie, wskazała, iż zaległość jest konsekwencją błędnej interpretacji udzielonej w 2001 r. przez pracownika ZUS co do interpretacji przepisów prawnych, w toku składania wniosku o emeryturę i jej przyznania nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości, działalność zakończyła w maju 2007r., a wniosek o emeryturę złożyła z sześciomiesięcznym opóźnieniem, składki za ten okres są więc ZUS nienależne, domaganie się spłaty zaległości jest zatem krzywdzące. Z załączonego do tego odwołania pisma z dnia 3 kwietnia 2008r. wynika dodatkowo, iż w okresie od 1 maja 2001r. do 15 października figurowała jako wspólnik PPHU "A" sc, w kwietniu 2001 r. zachorowała i przebywała na zwolnieniu lekarskim do października 2001r., nie podejmowała więc żadnych decyzji w spółce, nie musiała więc, według informacji pracownika ZUS, wyrejestrowywać działalności gospodarczej, istniała jednak możliwość wyrejestrowania w ZUS, po zakończeniu zwolnienia ponownie zarejestrowała się w ZUS i opłacała składki, w lipcu 2004r. nabyła prawo do emerytury. W tych okolicznościach faktycznych zgodzić się trzeba z organem, który w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej podniósł, iż z uwagi na bierną postawę strony miał utrudnioną ocenę jej sytuacji materialnej i rodzinnej. Postawa strony w toku postępowania o umorzenie odgrywa istotną rolę w ustaleniu sytuacji materialnej i rodzinnej, nie budzi wszak wątpliwości, iż wykazanie zaistnienia przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku należy do strony, co oczywiście nie zwalnia organu z podejmowania czynności z urzędu, jednak okoliczności takie jak wysokość miesięcznych wydatków, ilość osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowych czy stanu zdrowia może co do zasady wskazać i udowodnić strona. Zgodzić się też należy z organem, wedle którego we wskazanych okolicznościach nie zaistniały przesłanki z art. 28 ust. 1 – ust. 4 sus, nie stwierdzono bowiem nieściągalności należności, w sprawie nie prowadzono postępowania egzekucyjnego, w związku z czym nie stwierdzono braku majątku, z którego można by prowadzić egzekucję. Strona zaś, co nie budzi wątpliwości, osiąga stałe dochody. Słusznie też organ uznał, iż nie zaistniały przesłanki umorzenia zaległości, określone we wskazanym rozporządzeniu, strona nie przedstawiła bowiem, jak podniósł organ, żadnych dowodów potwierdzających złą sytuację materialną czy wskazujących na występowanie u strony lub jej członkach rodziny ciężkiej choroby, uniemożliwiającej zarobkowanie, zaś osiągany przez stronę stały dochód w formie świadczenia emerytalnego i jego wysokość pozwala na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych. Ocenę przesłanek umorzenia dokonaną przez ZUS, podzielił Prezes ZUS rozpoznając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, zaś odnosząc się do argumentów odwołania, wskazał, iż okoliczność opłacania składek przez kolejne sześć miesięcy po osiągnięciu wieku emerytalnego ma wpływ na wysokość świadczenia emerytalnego, a prawo do tego świadczenia przysługuje od dnia spełnienia wszystkich wymaganych warunków nie wcześniej jednak niż od dnia złożenia wniosku. Podniósł też, iż w okresie 1 maja 2001 – 15 października 2001r. prowadziła działalność gospodarczą i nie miała innego tytułu do ubezpieczeń społecznych ani nie posiadała ustalonego prawa do świadczenia emerytalnego czy rentowego, w związku z czym była obowiązana do opłacania składek. Dokonana przez ZUS ocena okoliczności faktycznych, zdaniem Sądu, jest prawidłowa, a nadto została dokonana na podstawie całego materiału dowodowego sprawy i nie narusza granic tzw. swobodnej oceny dowodów. Jest ona prawidłowa, logiczna i konsekwentna. Odmawiając uwzględnienia wniosku o zastosowanie ulgi, organ wskazał na szereg okoliczności faktycznych, w tym bierną postawę strony w wyjaśnieniu sytuacji majątkowej i rodzinnej. Podnieść też należy, iż skarżąca miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, była nie tylko wzywania do wyjaśnienia istotnych dla wniosku o umorzenie okoliczności sytuacji materialnej i rodzinnej, ale także została poinformowana o przesłankach umorzenia zaległości. W odpowiedzi na to wezwanie wyjaśniła, iż wszelkie niezbędne dokumenty zgłoszeniowe i rozliczeniowe dotyczące działalności gospodarczej złożyła w sprawie zakończonej decyzją z dnia 5 listopada 2008r., na mocy której objęto ją obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym za okres 1 maja 2001 – 15 października 2001r. Dokumenty te jednakże dotyczą okoliczności uzyskania prawa do emerytury, nie zaś umorzenia zaległości. Wezwana z kolei do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów dowodowych przed wydaniem decyzji stwierdziła, iż nie wnosi uwag do tego materiału. Podnieść nadto należy, iż twierdzenia strony skarżącej o powstaniu tej zaległości w wyniku błędnej informacji pracownika ZUS są gołosłowne, nie przedstawiła ona bowiem jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałoby, iż nieopłacenie składek za sporny okres było wynikiem błędnej informacji pracownika ZUS. Także argument skargi, sprowadzający się do umorzenia analogicznych zaległości osobom korzystającym w tym samym okresie z urlopu macierzyńskiego, a więc równego traktowania, nie zasługuje na uwzględnienie, w stosunku do osób korzystających z urlopów macierzyńskich podstawę umorzenia stanowi odrębna szczególna ustawa, która ma zastosowanie tylko do nie uiszczonych składek przez te osoby. Na marginesie wyjaśnić też należy, iż zawarte przez skarżącą we wniosku, jak i innych pismach żądanie odstąpienia od żądania zapłaty spornej zaległości, zasadnie organy podatkowe uznały za żądanie umorzenia zaległości. Jak bowiem podniósł organ, skoro nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne, nie jest możliwe odstąpienie od czynności egzekucyjnych. Jedyną zatem możliwością uniknięcia uiszczenia tej zaległości było ich umorzenie. Aby jednak wniosek taki mógł zostać uwzględniony, wnioskodawca winien wykazać zaistnienie okoliczności uzasadniających to umorzenie, tego jednak, jak wyżej wskazano, strona skarżąca nie wykazała. Mając na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. t.n.