I SA/Łd 1170/13

Dnia 28 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 28 października 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z. Z. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od towarów i usług. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie ma charakter rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżenia do Sądu. Przypomnieć należy, że jest nim decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwa sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W rzeczywistości problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Problem ten nie dotyczy natomiast aktów odmownych, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012, str. 490-491 i przywołane tam orzecznictwo: np. postanowienie NSA z 19 lutego 2009 r. II FSK 136/09; zob. też postanowienie NSA z 4 sierpnia 2010 r. II FZ 360/10 i z 17 czerwca 2011 r. II FSK 1280/11, postanowienie WSA w Białymstoku z 28 sierpnia 2013 r. I SA/Bk 354/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z powyższym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, nadające się do egzekucji. Skutków takich, ponad wszelką wątpliwość, nie wywołuje decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Tego typu rozstrzygnięcie nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu. Nie obliguje również strony do jakiegokolwiek działania i nie nakłada na nią uprawnień. Stąd nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. AK.