I SA/Łd 1183/10

Dnia 14 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2011 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu 15 września 2010 r. M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. Wśród zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji strona wymieniła m.in. naruszenie art. 6 ust. 4 i art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768 ze zm.), art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 222, poz. 1629) oraz art. 68 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W sprawie tej organ opodatkował sankcyjną stawką 20 % darowizny otrzymane przez skarżącego od rodziców w latach 2001-2003 i nie zgłoszone do opodatkowania należnym podatkiem od spadków i darowizn. Na okoliczność otrzymania darowizn podatnik powołał się w trakcie postępowania podatkowego dotyczącego nieujawnionych źródeł przychodu wskazując, że stanowiły one źródło finansowania wydatków na zakup mieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W świetle art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W rozpoznawanej sprawie występuje tego rodzaju zależność, bowiem postanowieniem z dnia 6 września 2010 r. (III SA/Wa 563/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: "czy przepisy art. 7 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649) w zakresie w jakim przewidują - w stosunku do podatników będących osobami fizycznymi, po przedawnieniu zobowiązania podatkowego powstałego z tytułu zawarcia umowy pożyczki - ponowne powstanie obowiązku i zobowiązania podatkowego, od tej samej czynności cywilnoprawnej według dziesięciokrotnie wyższej 20 % stawki podatku, z chwilą powołania się przez podatnika na fakt jej dokonania przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej w toku czynności sprawdzających, postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego - są zgodne z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Choć zadane pytanie prawne nie dotyczy przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, lecz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, niemniej zagadnienie prawne jakie pojawiło się w sprawie rozpoznawanej przez WSA w Warszawie jest zbliżone do tego, które występuje w niniejszym postępowaniu, a wskazane w pytaniu prawnym i skardze przepisy zawierają podobne unormowania. W obu przepadkach chodzi mianowicie o rozważenie, czy w kontekście ochrony praw nabytych przez podatnika, zgodne z przepisami Konstytucji RP jest stosowanie przez organy podatkowe 20 % stawki podatku w sytuacji, w której podatnik, w toku czynności sprawdzających, postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego, powołuje się na fakt dokonania czynności podlegającej opodatkowaniu jednym z tych podatków po upływie terminu przedawnieniu zobowiązania podatkowego albo, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, po wygaśnięciu prawa organu podatkowego do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Z uwagi na powyższe, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego niewątpliwie będzie stanowić istotną wskazówkę interpretacyjną przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia J.Z.