I SA/Łd 1188/03

Dnia 12 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, p.o Sędziego WSA Monika Krzyżaniak /spr./, Protokolant asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2004 roku na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi Z.O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę. 3 I SA Łd/1188/03 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 3, art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz art. 262 i 262¹ ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), stwierdził, iż wniosek Z.O. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...], został wniesiony z uchybieniem 14 dniowego terminu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w dniu [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. wydał decyzję nr [...] odmawiającą zwrotu należności celnych, które powstały od towarów przywiezionych z zagranicy do przerobu uszlachetniającego na podstawie dokumentu JDA SAD nr [...] z dnia [...] i nie wywiezionych z powrotem za granicę i które zostały wyegzekwowane w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz odmawiającą umorzenia należności celnych, które nie zostały jeszcze zapłacone. Powyższa decyzja, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa zawierała pouczenie o trybie odwoławczym tj. prawie do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Dyrektora Izby Celnej w Ł. w terminie 14 dni od jej otrzymania (art. 223 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa). Organ podał, iż z akt sprawy wynika, że decyzja została doręczona stronie w dniu 16 czerwca 2003r., natomiast pismo zawierające odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. Nr [...] wpłynęło do organu w dniu 4 lipca 2003r., z datą nadania w placówce pocztowej Ł. [...]: 03.07.2003r. Wobec tego, że termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] minął w dniu 30 czerwca 2003r., organ uznał, iż pismo strony zawierające taki wniosek, wniesione zostało po terminie, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie wniósł Z.O. i zwrócił się z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] oraz przekazanie w/w odwołania do rozpatrzenia. Podał, iż ma świadomość, iż nie dopełnił ustawowych terminów, ale zwłoka w złożeniu odwołania wynikała z jego choroby. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał, iż skarżący nigdy nie zwracał się do organu celnego z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] i dlatego nie była przez organ rozważana zasadność takiego wniosku. W piśmie z dnia 23 października 2003r., skierowanym do Naczelnego Sadu Administracyjnego, Z.O. podtrzymał swoją skargę przeciwko Urzędowi Celnemu w Ł. i Izbie Celnej w Ł., dotyczącą: 1/ pozbawionego podstaw prawnych dochodzenia od niego sum wynikających z należności celnych i podatkowych, 2/ zaniechania dochodzenia przez Urząd Celny w Ł. należnych mu sum od gwaranta z tytułu dostarczonej polisy ubezpieczeniowej oraz 3/ złamania postanowień kpa. w zakresie trybu dostarczania przez administrację celną swoich decyzji i wskazał, iż niektóre fakty zawarte w "odpowiedzi na skargę" nie odpowiadają prawdzie. Podniósł, iż decyzję Głównego Urzędu Ceł Nr [...] z dnia [...], na która powołuje się Izba Celna w Ł. w "odpowiedzi na skargę" uznaje za nie wydaną, ponieważ nigdy jej nie otrzymał, a przeznaczony dla niego egzemplarz decyzji przez 3 miesiące błądził na poczcie, by ponownie wrócić do GUC. Pismem z dnia 21 listopada 2003r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. podtrzymał swoje stanowisko, zaprezentowane w odpowiedzi na skargę z dnia 10.10.2003r. W dniu 22 grudnia 2003r. skarżący wniósł kolejne pismo, w którym zażądał uznania całego dotychczasowego postępowania, prowadzonego w jego sprawie, przez Urząd Celny w Ł. oraz Izbę Celną w Ł. za pozbawione podstaw prawnych, a wszystkie decyzje wydane w tej sprawie za wydane z naruszeniem prawa. Wskazał, iż zastępca Dyrektora Izby Celnej w Ł. – F.C. - nie powinien występować w jego sprawie, gdyż w latach kiedy były wydawane niekorzystne dla skarżącego decyzje (np. decyzja nr [...] z dnia [...]), pracował w Urzędzie Celnym w Ł. Podniósł, iż niedopuszczalnym było wydanie decyzji wymiarowej na dzień przed upływem ważności polisy, stanowiącej zabezpieczenie należności cennych i takie postępowanie organów celnych skarżący uznał za świadome działanie w celu ochrony interesów ubezpieczyciela. Ponownie zarzucił, iż decyzja GUC nr [...] nie była mu doręczona, wobec czego zarówno ta decyzja jak i decyzje UC nr [...] są pozbawione mocy prawnej. W odpowiedzi na powyższe pismo, Dyrektor Izby Celnej w Ł. wskazał, iż Zastępca Dyrektora Izby Celnej w Ł. – F.C., nie występuje jako organ celny rozstrzygający w sprawie będącej przedmiotem skargi, gdyż decyzja nr [...] z dnia [...] wydana została przez Zastępcę dyrektora Izby Celnej w Ł. M.S., a postanowienie nr [...] z dnia [...] przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. – J.K., wobec czego argumenty skarżącego w tym zakresie uznał za chybione. W kolejnym piśmie z dnia 28 sierpnia 2004r. skarżący podał, iż jego zastrzeżenia budzi fakt, że korespondencję do niego jak i do Sądu podpisuje osoba, której minione decyzje podważa, oraz wskazał, iż nadal podtrzymuje stanowisko w przedmiocie świadomego i bezprawnego zaniechania przez Urząd Celny w Ł. dochodzenia należnych mu sum z tytułu ubezpieczenia i przeniesienia ich na ubezpieczonego, bezpodstawnego obciążenia jego ranty należnymi sumami oraz złamania przez Urząd Celny w Ł. i Główny Urząd Ceł postanowień k.p.a. w zakresie trybu i sposobu udzielania przez jednostki administracji państwowej odpowiedzi na skargi obywateli. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym, że skarga Z.O. wniesiona została w dniu 12 sierpnia 2003r. i do dnia 1 stycznia 2004r. postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz. U. z 2003r. Nr 52 poz. 652). Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jego uchylenia. Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt wniesienia przez Z.O. środka odwoławczego od decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie odmowy zwrotu należności celnych i odmowy umorzenia należności celnych, z uchybieniem 14-dniowego terminu, wynikającego z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Z akt sprawy wynika, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] została skarżącemu doręczona w dniu 16 czerwca 2003r., natomiast pismo strony z dnia 30 czerwca 2003r. zatytułowane "odwołane" nadane zostało na poczcie w dniu 3 lipca 2003r., tj. trzy dni po upływie terminu, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Fakt ten, potwierdzony został również w skardze przez Z.O., który podał, iż ma świadomość, że nie dopełnił wymaganych terminów do wniesienia odwołania. W tej sytuacji właściwy organ zobligowany był do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – art. 228 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 223 § 2 pkt 1 tej ustawy i art. 262¹ ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.). Nie złożenie środka odwoławczego w przewidzianym przez ustawę terminie jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi, przewidzianego w art. 228 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Należy zaznaczyć, iż termin do wniesienia środka zaskarżenia może zostać przywrócony tylko wtedy, gdy odwołujący się wniesie o przywrócenie uchybionego terminu i uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy – art. 58 § 1 k.p.a. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) rozstrzyga organ właściwy do rozpoznania środka zaskarżenia – art. 59 § 2 k.p.a. Z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, iż skarżący takiego wniosku do Dyrektora Izby Celnej w Ł. nie złożył, a pismo strony nazwane "odwołaniem od decyzji" nie zawierało żadnej wzmianki wskazującej na zamiar skarżącego uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu, zawarty w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mógł zostać rozpatrzony przez skład orzekający w niniejszej sprawie, ponieważ Sąd nie jest właściwy do rozpatrywania tego rodzaju wniosków. Sąd, nie uwzględnił również zarzutów skarżącego odnoszących się do niezgodnego prawem doręczenia decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...], pozbawionego podstaw prawnych dochodzenia od skarżącego należności celnych i podatkowych oraz zaniechania dochodzenia przez Urząd Celny w Ł. należnych mu sum od gwaranta polisy ubezpieczeniowej, gdyż zarzuty te nie dotyczą postępowania objętego granicą sprawy, której dotyczy skarga, a skarżący miał możliwość podnoszenia tych zarzutów w toku odrębnych, wcześniej prowadzonych przed organami celnymi postępowań. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skarżącego, wyrażony w piśmie z dnia 19 grudnia 2003r., iż Zastępca Dyrektora Izby Celnej w Ł. – F.C., nie powinien występować w jego sprawie, gdyż pracował w Urzędzie Celnym w latach, kiedy były wydawane niekorzystne dla skarżącego decyzje. Skarżący nie wykazał, iż wskazany przez niego pracownik służb celnych wydawał postanowienie, będące przedmiotem zaskarżenia, a z akt sprawy wynika, że powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. – J.K., natomiast decyzja z dnia [...] wydana została przez Zastępcę Dyrektora Izby Celnej w Ł. – M.S. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, iż Dyrektor Izby Celnej w Ł., wydając zgodne z art. 228 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa postanowienie, nie naruszył prawa, co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).