I SA/Łd 119/26

Dnia 3 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym skargi T. W. J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 5 grudnia 2025 roku nr KO.400.411.2025 w przedmiocie: podatku od nieruchomości za 2022 rok postanawia: odrzucić skargę. T. W. i J. W. wnieśli do sądu administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 5 grudnia 2025 roku w sprawie podatku od nieruchomości za 2022 rok. Z akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona przez skarżących 28 stycznia 2026 r. za pośrednictwem poczty e-mail na adres poczty elektronicznej organu. Następnie 29 stycznia 2026 r. skarga została nadana w urzędzie pocztowym, jak wynika ze stempla pocztowego na kopercie, znajdującej się w aktach sprawy (k. 8). W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności Sąd rozstrzyga o dopuszczalności wniesionej skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi, Sąd bada również, sposób jej wniesienia. W postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje możliwość wnoszenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Wniesienie skargi w formie dokumentu elektronicznego jest możliwe jedynie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu, co wynika z art. 54 § 1a zd. 1 p.p.s.a. Natomiast definicja elektronicznej skrzynki podawczej zawarta została w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1557, ze zm.), zgodnie z którym elektroniczna skrzynka podawcza jest to dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Ponadto w art. 3 pkt 13 ww. ustawy określono, że elektroniczna platforma usług administracji publicznej (ePUAP) to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet. Skarga do Sądu może być oczywiście również wniesiona w formie tradycyjnej za pośrednictwem operatora pocztowego, bądź zostać złożona osobiście. W rozpoznawanej sprawie skarżący, inicjując postępowanie sądowe, wnieśli skargę 28 stycznia 2026 r. za pośrednictwem wiadomości e-mail na adres poczty elektronicznej organu, z pominięciem skrzynki podawczej na platformie ePUAP. W judykaturze natomiast przyjmuje się jednolicie, że skierowanie skargi do sądu administracyjnego w formie pisma elektronicznego skierowanego do odbiorcy na e-mail lub adres faksu, który nie jest elektroniczną skrzynką podawczą, nie może być uznane za skuteczne wniesienie skargi w formie dokumentu elektronicznego do elektronicznej skrzynki podawczej organu (por. postanowienie NSA z 15 czerwca 2021 r. sygn. akt III OSK 4856/21, z 30 maja 2023 r. sygn. akt III OZ 248/23 oraz z 24 września 2025 r., sygn. akt I FSK 1395/25 i 27 listopada 2025 r., sygn. akt I FSK 1506/25). Co prawda z akt sprawy wynika ponadto, że skarżący nadali skargę także za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 29 stycznia 2026 r., lecz biorąc pod uwagę, że kwestionowana decyzja została przez strony odebrana 29 grudnia 2025 r., co bezspornie wynika z akt administracyjnych sprawy, wniesiona w ten sposób skarga okazała się spóźniona. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie skarga nie została skutecznie wniesiona i nie może wywołać skutków prawnych, jakie ustawa wiąże z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Z tych też względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ds