I SA/Łd 1192/09

Dnia 9 marca 2010 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. A. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na pisemną interpretację prawa podatkowego z dnia [...] Nr [...] wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów. Przedmiotem interpretacji indywidualnej były przepisy prawa podatkowego dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości. Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał przedstawione we wniosku o udzielnie pisemnej interpretacji stanowisko A. M., za nieprawidłowe. Doręczając interpretację, organ pouczył stronę, że przysługuje jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z powodu jej niezgodności z prawem. Jednocześnie zaznaczając, że skargę wnosi się po uprzednim wezwaniu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym strona dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o jej wydaniu. Ponadto pouczono, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie 60 dni od dnia wniesienia tego wezwania. Zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2010 r. skarżąca została wezwana do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wezwała organ administracji do usunięcia naruszenia prawa (zarządzenie k. 9 akt sprawy). W odpowiedzi na wezwania A. M. oświadczyła, że przed wniesieniem skargi na interpretację nie wzywała organu administracji do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W powołanych wyżej przepisach prawodawca określił warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź - w określonych przez ustawę przypadkach - wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji, gdy powyższy warunek nie zostanie spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną. Skarżąca, składając skargę na pisemną interpretację z dnia 27 października 2009 r., mimo wyraźnego pouczenia, nie dopełniła wynikającego z art. 52 § 3 p.p.s.a. obowiązku wezwania organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu zaistniała zatem przesłanka uznania skargi za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W myśl natomiast art. 58 § 3 p.p.s.a. postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji