I SA/Łd 1200/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Wrzesińska-Nowacka (spr.), Sędziowie NSA A. Cudak, B. Klimowicz, Protokolant A. Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2005 roku sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2003 rok oddala skargę I SA/Łd 1200/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy R. określił R. P. zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych w kwocie 550 zł.. Ustalono, iż R. P. od 1 stycznia 2003 r. do dnia wydania decyzji był właścicielem samochodu ciężarowego. Stosownie od art. 8, art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 9,poz. 84 z późn.zm.) winien był bez wezwania uiścić za dany pojazd I i II ratę podatku od środków transportowych w terminie do 15 lutego i 15 września 2003 r. Podatnik obowiązku tego nie wypełnił, co uzasadniało określenie zobowiązania w drodze decyzji na podstawie art. 21 § 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137,poz. 926 z późn.zm.). W odwołaniu podatnik podniósł, iż jego pojazd nie mieści się w grupie pojazdów wymienionych w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem jego ładowność mieści się w granicach od 0- 3,5 t. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wskazało, iż z załączonej do akt sprawy kserokopii dowodu rejestracyjnego pojazdu skarżącego wynika, iż jest on samochodem ciężarowym, a jego dopuszczalna masa całkowita wynosi 3, 5 tony. Jest to zatem środek transportowy wymieniony w art. 8 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podlega on więc opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R.P. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. W jego ocenie skoro posiadany przez niego pojazd posiada dopuszczalną masę całkowitą 3, 5 tony, to nie podlega opodatkowaniu. Wskazana masa jest bowiem masą graniczną, której pojazd ten nie może przekroczyć. Przepis art. 8 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie jest ścisły. Wskazać należy, iż już w pkt. 2 art. 8 określając kolejną kategorię pojazdów wskazano w sposób jednoznaczny, iż dotyczy ona pojazdów o masie dopuszczalnej równej lub wyższej niż 12 ton. W art. 8 pkt. 1 takiego wyraźnego wskazania nie zawarto. Nie wiadomo więc, czy do kategorii tej zaliczyć należy także pojazdy o masie równiej 3,5 tony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Na rozprawie skarżący podniósł, iż składając skargę chciał zwrócić uwagę na niespójność przepisów prawa, dotyczących pojazdów o masie dopuszczalnej 3, 5 tony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem ( art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych-Dz.U. Nr 153,poz. 1269). Zaskarżona decyzja nie narusza zaś obowiązującego prawa. Jednym z elementów konstrukcyjnych podatku jest przedmiot opodatkowania. Jest to sytuacja faktyczna lub prawna, z którą norma prawna wiąże powstanie obowiązku świadczenia podatkowego (tak W.Nykiel w: K.Koperkiewicz-Mordel, W.Nykiel, W.Chróścielewski Polskie prawo podatkowe, Wyd.Dyfin,2003, s.14). Przedmiotem opodatkowania podatkiem od środków transportowych są , zgodnie z art. 8 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych środki transportowe, taksatywnie w niej wymienione. Są to: 1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton, 2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton, 3) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton, 4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton, 5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego, 6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego, 7) autobusy. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "dopuszczalna masa całkowita". Skoro definicji tego pojęcia nie zawierają przepisy prawa podatkowego, to biorąc pod uwagę fakt, iż jest ono częścią systemu prawa Rzeczypospolitej Polskiej należy dla zdefiniowania tego pojęcia odwołać się innych działów ( gałęzi) prawa, w których pojęcie to zostało zdefiniowane ( por. też pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2003 r., sygn III RN 133/02, opubl. w OSNP z 2004 r., Nr 15,poz. 254). Jak trafnie bowiem podnosi strona skarżąca system prawa winien być systemem niesprzecznym i zupełnym. Zgodnie z art. 2 pkt. 54 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym dopuszczalna masa całkowita pojazdu to suma masy własnej i dopuszczalnej ładowności. Skarżący był w 2003 r. współwłaścicielem samochodu ciężarowego o masie dopuszczalnej do 3, 5 t. Użycie w dokumencie stwierdzającym dopuszczenie tego pojazdu do ruchu ( w dowodzie rejestracyjnym) stwierdzenia " do 3, 5 tony" oznacza, iż suma masy własnej pojazdu i jego ładunku może być równa 3, 5 t lub mniejsza ( przyimek "do" wskazuje bowiem górną granicę wielkości liczby – por. Słownik współczesnego języka polskiego –Wyd. Wilga Warszawa 1996 r., s.175). Pojazd ten mieści się zatem również w zbiorze pojazdów, wymienionych w art. 8 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ( por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt FSK 154/04 , opubl. w ONSA i WSA z 2004 , nr 2,poz. 35). Wśród środków transportowych podlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych wymieniono tam bowiem pojazdy ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3, 5 t i poniżej 12 ton. Użycie przyimka "od" oznacza, iż przepis ten dotyczy pojazdów, których dopuszczalna masa całkowita jest równa lub większa od 3, 5 t.( użycie przyimka "od" wskazuje na punkt początkowy –por. Słownik współczesnego języka polskiego, op.cit.,s.648). Stwierdzić przy tym należy, iż wobec braku definicji legalnej (ustawowej ) użytego w ustawie przyimka "od" i " do" ich znaczenie należało ustalić posługując się wykładnią językową i odwołując do reguł znaczeniowych języka powszechnego. Pojazd, którego skarżący jest właścicielem ma zatem właściwości (dopuszczalną masę całkowitą pojazdu), pozwalające zaliczyć go zarówno do zbioru pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej do 3, 5 t, jak i do zbioru pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej od 3, 5 t. Trzeba przy tym podkreślić, iż każdy z tych zbiorów może definiowany dla innych celów. Zbiory te zatem nie muszą być identyczne i zawierać jednakowych elementów, co nie świadczy jednak o niespójności i sprzeczności systemu prawa. Skoro skarżący był współwłaścicielem pojazdu, wymienionego w art. 8 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to z mocy art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ciążył na nim obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych. Zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję określającą skarżącemu zobowiązanie w tym podatku nie narusza zatem przepisów prawa. Art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia, w ocenie Sądu nie budzi zastrzeżeń co do jego zgodności z Konstytucją w kontekście jego spójności z systemem prawa czy też z zasadami przyzwoitej legislacji, obowiązującymi w państwie prawa( art. 2 Konstytucji RP). Nie zachodziła zatem potrzeba zwracania się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. nr 102,poz. 643 z późn.zm.). Zauważyć przy tym należy, iż wprawdzie w innym kontekście, ale przepis ten badany był przez Trybunał Konstytucyjny ( v. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 października 2004 r., sygn. SK 7/04,opubl. w OTK-A z 2004, nr 9,poz.95). Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270) skargę należało oddalić. Wobec wyniku sporu każdą ze stron obciążają koszty postępowania ( art. 199 i 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).