I SA/Łd 1200/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005 p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Z. L. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005 w wysokości 179.719,00 zł. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia [...] r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych powyższej skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania). Do dnia dzisiejszego powyższego wezwania nie wykonano. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -dalej: "P.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 215 § 1 P.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji, należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeśli od tej wartości zależy wartość opłaty. W myśl art. 230 P.p.s.a. pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie. Na podstawie art. 231 zd. pierwsze wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że skarga, której przedmiotem jest decyzja określająca lub ustalająca określoną należność pieniężna, powinna zawierać, poza elementami typowymi dla każdego pisma sądowego, dodatkowy, szczególny i obowiązkowy wymóg formalny, a mianowicie powinna określać wartość przedmiotu zaskarżenia. W myśl powołanych przepisów, obowiązek podania tej wartości ciąży na podmiocie wszczynającym spór z organem administracji publicznej, podmiot ten bowiem najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie przedmiotu sporu. Wprawdzie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest wskazana wyżej decyzja wymiarowa, niemniej jednak istota sporu między stronami dotyczy wskazanej w niej wysokości należności pieniężnej. Skarżący obowiązany był więc, w myśl powołanego przepisu art. 215 § 1 P.p.s.a., określić w skardze wysokość należności pieniężnej będącej przedmiotem sporu, ewentualnie zrobić to na wezwanie Sądu we wskazanym 7 – dniowym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponieważ wezwanie do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] r., termin do zastosowania się do tego wezwania rozpoczął swój bieg w dniu [...] r., a zakończył w dniu [...] r. Pomimo upływu terminu skarżący, ani jego pełnomocnik nie wykonali obowiązków nałożonych przedmiotowym wezwaniem. Nieusunięcie w zakreślonym terminie braku formalnego, skutkuje odrzuceniem skargi. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi przez sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. P.Z-C.