I SA/Łd 1203/07

Dnia 26 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Asesor WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2008 roku przy udziale sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2007 rok oddala skargę. Sygnatura akt I SA/Łd 1203/07 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2007 w stosunku do nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] w kwocie 856 zł. Organ podatkowy ustalając wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2007 dla Z.M., jako podstawę do opodatkowania nieruchomości przyjął grunty, których powierzchnia została ustalona na podstawie wypisu z rejestru gruntów. Zgodnie z treścią niniejszego wypisu działka oznaczona nr [...] w P. ma powierzchnię 0,1359 ha. W ewidencji działka ta oznaczona jest symbolem B-0,0503 ha, symbolem R-IIIb-0,0402 ha i symbolem R-IVa-0,0454 ha. Na opisanej powyżej nieruchomości znajduje się drewniany, dwukondygnacyjny, podpiwniczony budynek – młyn o powierzchni użytkowej 120 m2. W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, iż Z.M. od 1 czerwca 2000 roku wyrejestrował z ubezpieczeń oraz jako płatnik składek ubezpieczeniowych z tytułu działalności w zakresie młynarstwa. Z uwagi na dokonane ustalenia organ podatkowy przyjął do opodatkowania dane o powierzchni gruntów i powierzchni użytkowej budynków na podstawie informacji dotyczących podatku rolnego raz od nieruchomości na rok 2005 złożonych przez podatnika dnia 16 marca 2005 roku a także danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Dla budynku młyna organ zastosował stawkę przewidzianą dla budynków pozostałych (6,17 zł / m2), uznając iż brak jest podstaw do przyjęcia, że jest to budynek gospodarczy, jak twierdził podatnik. Podatek rolny został ustalony na kwotę 15 zł, a podatek od nieruchomości na łączną kwotę 841 zł (budynki pozostałe – 740 zł, grunty pozostałe – 100,60 zł). Z.M. złożył odwołanie od powyższego orzeczenia. W uzasadnieniu wskazał, że niniejsza decyzja narusza art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie podatnika nie powinien on płacić podatku rolnego, gdyż grunt którego jest właścicielem jest mniejszy niż 1 ha. Natomiast od budynku – młyna winien być naliczony podatek jak za budynek gospodarczy, gdyż nie jest on już użytkowany w działalności gospodarczej, którą prowadził podatnik w latach wcześniejszych, a zastosowana do jego obliczenia stawka winna wynosić 2,30 zł za 1 m2. W wyniku rozpoznania odwołania podatnika Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podtrzymało argumentację organu I instancji i wskazało, że budynek – młyn prawidłowo został zaklasyfikowany do "budynków pozostałych", a co za tym idzie prawidłowo zastosowano stawkę 6,17 zł do obliczenia podatku. Organ podniósł, iż "pozostałe budynki" znaczeniu art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. e) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to budynki niemieszkalne i nie związane z działalnością gospodarczą. Z ustaleń poczynionych przez organy niniejszy budynek oczywiście nie jest budynkiem mieszkalnym, a skarżący nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej od dnia 1 czerwca 2000 roku. Nie spełnia zatem przesłanek niezbędnych do tego aby zakwalifikować go do kategorii "budynków gospodarczych", natomiast wyczerpuje przesłanki zaliczające go do grupy "budynków pozostałych". Odnosząc się do zarzutu skarżącego związanego z opodatkowaniem części jego gruntów podatkiem rolnym, organ podniósł, że fakt opodatkowania tym podatkiem był wynikiem sklasyfikowania przedmiotowych gruntów w sposób ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. Z.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję organu II instancji. W skardze zarzucił organowi, że nie zmieniła decyzji organu I instancji w sposób dla niego korzystny, a o jaki wnosił w odwołaniu. Podtrzymał zarzuty dotyczące bezpodstawności zastosowania przez organy, do obliczenia podatku od nieruchomości za młyn, stawki w wysokości 6,15 zł zamiast 2,40 zł powołując argumentację jak w opisanym powyżej odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości określa ustawa z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 roku Nr 121, poz. 844 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 powyższej ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast opodatkowaniu tego rodzaju podatkiem nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 cytowanej ustawy). Budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt. 1 powołanej ustawy). Użytkami rolnymi, zgodnie z treścią art. 1a ust. 3 pkt. 1 omawianej ustawy, są grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Podatnikami podatku od nieruchomości, stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, są m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Podstawą opodatkowania w przypadku budynków jest ich powierzchnia użytkowa, natomiast w odniesieniu do gruntów – ich powierzchnia (art. 4 ust. 1 powyższej ustawy). Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Rada Miasta w P. T. uchwałą Nr [...] z dnia [...] roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego Nr 403, poz. 3148), przyjęto m.in., że na terenie Piotrkowa Trybunalskiego stawka podatku od 1 m2 powierzchni użytkowej wynosi dla budynków lub ich części: gospodarczych, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 2,45 zł, garaży, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 6,17 zł, pozostałych – 6,17 zł. Stawka podatku od gruntów pozostałych wynosi 0,20 zł / 1 m2 powierzchni. Ustawa z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym (Dz.U. z 2006 roku Nr 136, poz. 969 ze zm.) określa obowiązek podatkowy w podatku rolnym. Opodatkowaniu tym podatkiem podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 wskazanej ustawy). Podatnikami podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów (art. 3 ust. 1 pkt. 1 cytowanej ustawy). Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym dla gruntów gospodarstw rolnych stanowi liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, natomiast dla pozostałych gruntów – liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 pkt. 1 i 2 omawianej ustawy). Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 6 ust. 1 niniejszej ustawy, podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 2 ustawy, równowartość pieniężną 5 q żyta. Średnią cenę skupu ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie 20 dni po upływie III kwartału. W wypełnieniu niniejszej dyspozycji Prezes GUS dnia 17 października 2006 roku wydał komunikat w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2006 roku (M.P. Nr 74, poz. 745). Z jego treści wynika, iż średnia cena skupu żyta wyniosła 35,52 zł za 1 dt. Osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym). Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 roku Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W rozpatrywanej sprawie na łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2007 ustalone skarżącemu składa się podatek rolny od gruntów pozostałych o powierzchni 0,0856 ha fiz. w wysokości 15 zł (177,60 zł/1 ha) oraz podatek od nieruchomości od budynków pozostałych o powierzchni użytkowej 120 m2 (6,17 zł/m2) i od gruntów pozostałych o powierzchni 503 m2 w wysokości 100,60 zł (0,20 zł/m2). Wszelkich ustaleń dotyczących gruntów i ich wielkości oraz charakteru organy dokonały w oparciu o informacje zawarte w wypisie z ewidencji gruntów. Zgodnie z treścią powołanego wypisu Z.M. jest właścicielem nieruchomości położonej w P. przy ul. [...]. Działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] ma powierzchnię 0,1359 ha i oznaczona została następująco: symbolem B – 0,0503 ha, symbolem R-IIIb – 0,0402 ha i symbolem R-IVa – 0,0454 ha. Nadto organy ustaliły, iż na opisanej powyżej nieruchomości znajduje się drewniany, dwukondygnacyjny, podpiwniczony budynek – młyn o powierzchni 120 m2. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest wysokość podatku jaka winna być obliczona odnośnie wskazanego młyna. W ocenie skarżącego organy bowiem błędnie przyjęły stawkę 6,17 zł/m2 przewidzianą dla "budynków pozostałych" zamiast stawki 2,40 zł/m2, gdyż niniejszy budynek jest "budynkiem gospodarczym". Młyn, w okresie którego spór dotyczy, nie był wykorzystywany ani do działalności gospodarczej, gdyż od dnia 1 czerwca 2000 roku skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, ani w żadnym innym celu. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 14 marca 2008 roku skarżący w sposób jednoznaczny oświadczył, że "młyn to drewniana, nieczynna szopa, w której nic nie ma". Budynkiem gospodarczym jest budynek do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących np. mieszkańcom budynku mieszkalnego (jak również innych budynków), a także jego otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu a także płodów rolnych (§ 3 pkt. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. Mając na uwadze przytoczoną definicję należy stwierdzić, że omawiany młyn nie spełnia warunków budynku gospodarczego. Z chwilą zaprzestania prowadzenia przez skarżącego, z dniem 1 czerwca 2000 roku, działalności gospodarczej, budynek ten nie służy żadnym celom i, zgodnie z oświadczeniem Z.M., nic się w nim nie znajduje. Sytuacja taka występowała również w 2007 roku. Zatem brak było podstaw do przyjęcia, dla obliczenia wysokości podatku, stawki przewidzianej w uchwale Rady Miejskiej dla budynków gospodarczych. Z ustalonego stanu faktycznego w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, iż organy prawidłowo zaklasyfikowały omawiany budynek do kategorii "budynków pozostałych", w konsekwencji przyjmując dla obliczenia wysokości podatku stawkę 6,17 zł/m2. Organy prawidłowo również zastosowały stawki w odniesieniu do gruntów pozostałych i gruntów rolnych, opierając się w dokonanej klasyfikacji na informacjach zawartych w wypisie z ewidencji gruntów i budynków. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił rozpatrywaną skargę. P.Pij.