I SA/Łd 1210/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie określenia G. T. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. pełnomocnik podatnika wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu wniosku podano, że skarżący nie pracuje, nie posiada prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz, że jest na utrzymaniu osób trzecich. Tym samym, w ocenie wnioskodawcy, wykonanie kwestionowanej decyzji "może spowodować niepowetowaną stratę dla podatnika i narazić go na nieodwracalne skutki". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Prawną podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zmianami, dalej "p.p.s.a."). W myśl tego przepisu sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania powyższego postanowienia jest wykazanie przez stronę już we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo zaistnienia następstw wykonania zaskarżonego aktu wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, lecz musi stanowić realne i wymierne zagrożenie. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Nie jest wystarczające przytoczenie na uzasadnienie wniosku ogólnikowych twierdzeń stanowiących w istocie powtórzenie treści cytowanego przepisu. Konieczność poparcia twierdzeń leżących u podstaw wniosku o wstrzymanie wykonania aktu jest powszechnie akcentowana zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowym (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188; postanowienie NSA z 9 listopada 2009 r. I FZ 399/09, postanowienie NSA z 18 czerwca 2010 r. I FSK 556/10). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że podatnik w istocie nie przedstawił sądowi obrazu swojej sytuacji majątkowej i finansowej. Z wniosku wynika jedynie, że jest bezrobotny, bez prawa do zasiłku i że pozostaje na utrzymaniu innych osób. We wniosku nie wskazano jednak czy i jakim majątkiem strona dysponuje, a także czy posiada (inne niż stosunek pracy) źródła dochodów (np. działalność gospodarcza, lokaty, czy najem lokali). Treść wniosku nie pozwala zatem na ustalenie w jakiej sytuacji znajduje się skarżący, a w konsekwencji nie sposób też ustalić czy i jak wykonanie decyzji wpłynie na tą sytuację. Tymczasem – jak to już wskazano wyżej – nie jest rzeczą sądu ustalanie, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla skarżącego znaczną szkodę. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek. Tego zaś uprawdopodobnienia zabrakło w rozstrzyganym wniosku. W tym miejscu podkreślić należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku łączy się z obniżeniem dochodu podatnika. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo takie nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, lecz musi stanowić realne i wymierne zagrożenie, które należy wykazać już we wniosku. Mając na względzie, że strona skarżąca nie wykazała w dostateczny sposób przesłanek umożliwiających uwzględnienie jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sz.Ch.