I SA/Łd 1218/10

Dnia 18 listopada 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu – M. B. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Do skargi skarżący załączył wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF). We wniosku tym skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną U., 18-letnią córką B. oraz 16-letnim synem P. Osiąga dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oraz wynagrodzenia za pracę w firmie A. w łącznej wysokości 2.539 zł brutto. Jego żona pozostaje osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Córka i syn nie osiągają żadnego dochodu i pozostają na utrzymaniu rodziców. Jednocześnie skarżący wskazał, że rodzina zamieszkuje w domu, którego miesięczny koszt utrzymania zamyka się kwotą ok. 500 zł. Majątek rodziny stanowi naczepa do ciągnika siodłowego o wartości ok. 10.000 zł, zajęta przez Komornika Urzędu Skarbowego w O.. Przy czym ciągnik siodłowy jest wartością leasingodawcy. Skarżący podniósł przy tym, że przeciwko niemu oraz jego żonie toczy się postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Opocznie. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Ł. zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną U. i dwójką uczących się i pozostających na ich utrzymaniu dzieci. Żona skarżącego jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Skarżący z kolei osiąga łączny dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oraz z tytułu zatrudnienia w firmie A. w wysokości 2.539 zł brutto, co w przeliczeniu na każdą z osób pozostających wraz ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym stanowi kwotę ok. 635 zł brutto. Miesięczny koszt utrzymania domu, w którym zamieszkuje skarżący wraz z rodziną, zamyka się kwotą ok. 500 zł. Majątek rodziny stanowi także naczepa do ciągnika siodłowego o wartości ok. 10.000 zł, zajęta przez Komornika Urzędu Skarbowego w O.. Przeciwko małżonkom toczy się postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O.. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wobec przedstawionej we wniosku sytuacji majątkowej, w ocenie Referendarza sądowego przyjąć należało, iż skarżący dostatecznie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Spełnienie zaś tej przesłanki obligowało do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Sz.Ch.