I SA/Łd 1221/14

Dnia 21 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosków B. K., R. K. E. K. i M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi B. K., R. K. E. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...], [...], [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok p o s t a n a w i a: odmówić skarżącym B. K., R. K. E. K. i M. K. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. B. K., R. K., E. K. i M. K. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] roku w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] roku ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w wysokości 200 zł skarżący wnieśli o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W złożonych na urzędowych formularzach PPF oświadczeniach o stanie rodzinnym majątku i dochodach skarżący wskazali jedynie, że "postępowanie zbytnio oraz nieuzasadnienie obciąża ich budżet", nie udzielili żadnych informacji dotyczących posiadanego majątku ani dochodów. Z uwagi na fakt, że oświadczenie wnioskodawców zawarte w formularzach PPF było niepełne bowiem nie została w nim w ogóle wskazana kwota posiadanych na utrzymanie dochodów ani niezbędnych wydatków na utrzymanie rodziny, skarżący zostali zobowiązani do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: wskazanie tytułu prawnego do nieruchomości stanowiącej miejsce ich zamieszkania i udokumentowanie wysokości miesięcznych kosztów utrzymania gospodarstwa domowego wnioskodawców, wskazanie źródeł swojego utrzymania i udokumentowanie wysokości miesięcznego dochodu posiadanego na utrzymanie; nadesłanie wyciągów z posiadanych kont i lokat bankowych skarżących (osobistych i firmowych) za ostatnie 2 miesiące, wskazanie wszystkich składników majątku wnioskodawców, których wartość przekracza 3 000 euro z podaniem ich wartości, wskazanie czy nieruchomość przy ul. A. 46 w Ł. pozostaje ich własnością ewentualnie wskazania kiedy i za jaką kwotę została ona zbyta, nadesłanie odpisów zeznań podatkowych skarżących za 2013 rok; w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Zakreślony w wezwaniu termin był na prośbę wnioskodawców wydłużony, mimo to do chwili obecnej skarżący nie udzielili żądanych informacji. W konsekwencji postanowieniem referendarza sądowego z dnia 2 marca 2015 roku odmówiono skarżącym przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W terminie prawem przewidzianym skarżący wnieśli sprzeciw, w jego treści wskazując jedynie, iż nie podzielają stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Po przeanalizowaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz argumentów zawartych w sprzeciwie, sąd doszedł do przekonania, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, od wykazania, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiste i obiektywnie niemożliwe. Należy zatem zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. Tymczasem w rozstrzyganej sprawie skarżący nie przedstawili żadnych informacji, ani dokumentów wskazujących, że ich sytuacja finansowa uniemożliwia im pokrycie kosztów postępowania sądowego. Formularze wniosku o przyznanie prawa pomocy zawierają jedynie dane osobowo - adresowe poszczególnych skarżących i ich podpisy oraz oświadczenie, że "postępowanie zbytnio oraz nieuzasadnienie obciąża ich budżet". Tym samym wnioskodawcy nie udzielili żadnych informacji dotyczących swojej sytuacji majątkowej, posiadanych na utrzymanie dochodów oraz ponoszonych kosztów utrzymania. Niezbędne informacje dotyczące ich sytuacji rodzinnej oraz możliwości płatniczych nie zostały przedstawione także w odpowiedzi na wystosowane w tym zakresie wezwanie, mimo przedłużenia terminu do jego wykonania. Podkreślić należy, że ubiegając się o pomoc ze strony państwa we wnioskowanym zakresie strony winny wykazać, iż nie posiadają dostatecznych możliwości aby uczestniczyć w obowiązkowych opłatach sądowych. Wobec nieudzielenia jakichkolwiek informacji dotyczących sytuacji finansowej skarżących brak jest praktycznie możliwości przeprowadzenia kompleksowej oceny ich sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych w celu ustalenia czy rzeczywiście obiektywnie odpowiada ona przesłankom uzasadniającym przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, w związku z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. AKE.