I SA/Łd 1223/10

Dnia 31 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku H. J.-K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. J.-K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego za październik i grudzień 2005 roku oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące 2005 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. H. J.-K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego za październik i grudzień 2005 roku oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące 2005 roku. W skardze tej skarżąca, wnosząc o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na konieczność zachowania przejrzystości rozliczeń strony oraz zapobieżenia wyrządzeniu jej kolejnych szkód oraz trudnych do przewidzenia skutków. Wskazała przy tym, że przedwczesne skorygowanie wysokości nadwyżki przy ewentualnym, możliwym uchyleniu decyzji doprowadzi do konieczności wydania kolejnych postanowień o rozliczeniu nadpłat i może skutkować błędami w jej rozliczeniach podatkowych. Jednocześnie skarżąca podniosła, że od maja 2007 roku jej firma została poddana dwóm kontrolom i czterem postępowaniom podatkowym. W ciągu 40 miesięcy podatniczka dziesiątki razy odwiedzała siedziby organów, przedstawiała dokumenty księgowe, składała wyjaśnienia, kierowała do organów i odpowiadała na kilkadziesiąt pism podatkowych. Podkreśliła przy tym, że utrzymywała swoją rodzinę z dochodu osiąganego z tytułu działalności gospodarczej, pozyskiwania i obsługiwania klientów. Długotrwałe postępowanie naraziło ją na straty spowodowane koniecznością poświęcania czasu na gromadzenie i przedstawianie organom kolejnych dokumentów oraz przygotowywanie pism. W konsekwencji straciła klientów, poniosła straty finansowe i zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej. Postanowieniem z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po rozpoznaniu zawartego w skardze wniosku podatniczki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania wykonania tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jednakże po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 168). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został zawarty w skardze wniesionej na wskazaną wcześniej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...]r. w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego za październik i grudzień 2005 roku oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące 2005 roku. Niemniej jednak uzasadnienie tego wniosku strona skarżąca sprowadziła jedynie do powołania się na konieczność zachowania przejrzystości własnych rozliczeń oraz zapobieżenia wyrządzeniu jej kolejnych szkód oraz trudnych do przewidzenia skutków. Podniosła przy tym, że przedwczesne skorygowanie wysokości nadwyżki przy ewentualnym, możliwym uchyleniu decyzji doprowadzi do konieczności wydania kolejnych postanowień o rozliczeniu nadpłat i może skutkować błędami w jej rozliczeniach podatkowych. Przywołana argumentacja strony, w ocenie Sądu, nie stanowi uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie odnosi się ona bowiem do konkretnych zdarzeń powodujących, iż wykonanie decyzji może skarżącą narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, lecz do kwestii możliwości popełnienia przez skarżącą ewentualnych błędów w zakresie dokonywanych przez nią rozliczeń podatkowych. Natomiast pozostałe argumenty przedstawione przez skarżącą na poparcie niniejszego wniosku w istocie odnoszą się jedynie do przebiegu wszczętych wobec niej postępowań podatkowych i kontrolnych oraz ich konsekwencji dla prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W tej sytuacji należało zatem uznać, że skarżąca nie wykazała dostatecznie, iż w niniejszej sprawie występowały przesłanki niezbędne do uwzględnienia jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd, dokonując analizy akt sprawy, nie dopatrzył się również występowania przesłanek ustawowych warunkujących uwzględnienie wniosku skarżącej. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, orzekł jak w sentencji. M.Ko.