I SA/Łd 1225/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 16 września 2008r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej G. N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 07 grudnia 2007 roku, sygn. akt I SA/Łd 1225/07 w sprawie ze skargi G. N. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 12 września 2000r., sygn. akt I SA/Łd 1963/98 w sprawie ze skargi G. N. na decyzję Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu złożenia zeznania rocznego za 1997 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę G.N. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy z Łodzi z dnia 12 września 2000 r., sygn. akt I SA/Łd 1963/98 w sprawie ze skargi na decyzję Izby Skarbowej w P. z dnia[...]nr[...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu złożenia zeznania rocznego za 1997r. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 28 grudnia 2007r. W dniu 28 stycznia 2008r. G.N. wniósł sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od powyższego postanowienia oraz złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie. Postanowieniem z dnia 12 marca 2008r. przyznano G.N. prawo pomocy przez zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. W dniu 12 sierpnia 2008r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik w osobie W.H. z substytucji E.H. przedłożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Łodzi z dnia 13 grudnia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż skarga kasacyjna od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie powinna spełniać dwojakiego rodzaju wymagania, a mianowicie winna czynić zadość wymaganiom formalnym wymienionym w art. 46, art. 47 i art. 230 § 1 i § 2 ppsa (tj. zawierać oznaczenie sądu, do którego skarga jest skierowana, imię i nazwisko lub nazwa stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; oznaczenie rodzaju pisma; osnowę skargi kasacyjnej; podpis autora skargi kasacyjnej; wskazanie załączników; oznaczenie miejsca zamieszkania stron i ich pełnomocników lub adres do doręczeń, ewentualnie pełnomocnictwo, odpis lub odpisy skargi kasacyjnej, odpisy załączników oraz wpis) i materialnym wymienionym w art. 176 ppsa po słowie "oraz", tj. zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia; oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Analiza powołanych przepisów prowadzi nadto do wniosku, iż o ile niespełnienie wymagań wymienionych w pierwszej kolejności, przepisanych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać usunięty w trybie art. 49 ppsa w związku z art. 193 ppsa, to niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych li tylko dla skargi kasacyjnej wymienionych w art. 176 ppsa po wyrazie "oraz" nie podlega sanacji. Braki skargi kasacyjnej w zakresie elementów konstrukcyjnych powodują, jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, iż skarga kasacja dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (por. np. postanowienie SN z dnia 6 grudnia 1996r., II UKN 24/96, OSNAPiUS 1997r., Nr 13, poz. 242, z dnia 11 marca 1997r., III CKN 13/97, OSNC 1997r. Nr. 8, poz. 114). Zauważyć bowiem należy, że sąd administracyjny, stosownie do art. 183 ppsa, poza kwestią nieważności postępowania rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, władny jest badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej, co oznacza że może on skargę kasacyjną uwzględnić tylko w ramach wniosku w niej zawartego, tj. o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak tych konstrukcyjnych elementów skargi kasacyjnej uniemożliwia w konsekwencji rozpoznanie sprawy (por. postanowienie SN z dnia 6 grudnia 1996r., II UKN 24/96, OSNAPiUS 1997r., Nr 13, poz. 242). Zauważyć ponadto należy, że skarga kasacyjna w myśl przepisu art. 175 § 1 ppsa powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Powołany przepis wyłącza możliwość sporządzenia skargi kasacyjnej przez stronę, w tym również przez organ administracji publicznej. Podmiotami uprawnionymi do jej sporządzenia są jedynie osoby wymienione w tym przepisie, a więc adwokat i radca prawny we wszystkich sprawach, przez pojęcie "sporządzenie skargi kasacyjnej" należy rozumieć jej napisanie i podpisanie, z wymienieniem podmiotu, który skargę sporządził. W analizowanej sprawie bezsporne jest, iż wniesiona przez G.N. w dniu 28 stycznia 2008r. skarga kasacyjna od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2007r. sygn. akt I SA/Łd 1225/07 nie spełnia wymienionych na wstępie wymagań. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż skargę tę G.N. sporządził, wbrew powołanemu przepisowi art. 175 § 1 ppsa, osobiście, co wynika zarówno z zamieszczonego na skardze podpisu skarżącego zawierającego jego imię i nazwisko, jak i koperty zawierającej skargę, na której jako nadawcę wskazano dane skarżącego i jego adres. Skarga ta nie wskazuje nadto podstaw kasacyjnych, tj. konkretnych z podaniem numeru i paragrafu przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego, które zostały przez wojewódzki sąd administracyjny naruszone, jak również nie podaje na czym naruszenie tychże przepisów miałoby polegać, czy polegało ono np. na błędnej wykładni prawa czy też może na nie zastosowaniu któregoś z mających zastosowanie w sprawie przepisów. Skarga ta zawiera bowiem następującą treść: "wnoszę Skargę od Wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2007r. w niniejszej sprawie i wnoszę o uchylenie zaskarżonego wyroku. W przedmiotowej sprawie nastąpiło naruszenie prawa procesowego, naruszenie prawa materialnego, nierozpatrzenie istoty sprawy". Tak sporządzona skarga uniemożliwia w konsekwencji merytoryczne jej rozpoznanie. Sąd administracyjny nie może domyślać się intencji strony skarżącej, ani wnioskować jakie są granice skargi kasacyjnej, w orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd, wedle którego nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jej kierunków. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych (por. np. postanowienie SN z dnia 16 października 1997r., II CKN 404/97, OSNC 1998, Nr 4, poz. 59). Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd wziął również pod uwagę okoliczność faktyczną sporządzenia przez ustanowionego z urzędu w dniu 12 marca 2008r., a więc po wniesieniu sporządzonej osobiści przez skarżącego skargi kasacyjnej, pełnomocnika w osobie adwokata opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Łodzi z dnia 13 grudnia 2007r. W sprawie należało zatem zastosować art. 178 ppsa, w myśl którego wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalna, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z tych względów, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić. P.Pie.