I SA/Łd 1226/13

Dnia 17 stycznia 2014 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2007 roku, 2008 roku i 2010 roku p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącemu – J. P. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. J. P. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2007 roku, 2008 roku i 2010 roku. We wniosku tym skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną D., 20-letnim synem T., 12-letnim synem J., 9-letnią córką L. i 2-letnim synem J. Oświadczył przy tym, że nie posiada żadnego majątku, a jego żona jest właścicielką mieszkania o pow. 65 m2 i samochodu osobowego marki Skoda Romstar. Oboje z żoną nie osiągają żadnego dochodu (żona przebywa na bezpłatnym urlopie macierzyńskim), nie posiadają też żadnych środków do życia, korzystają z pomocy rodziny. Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z dnia 19 listopada 2013 roku wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących sytuacji majątkowej skarżącego, w tym do: przedstawienia decyzji potwierdzającej status skarżącego jako osoby bezrobotnej, z prawem lub bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nadesłania wyciągów z posiadanych przez skarżącego i jego żonę rachunków bankowych z okresu ostatnich 3 miesięcy, określenia źródła i kwoty środków przeznaczanych na utrzymanie rodziny i podstawowe świadczenia (opłaty za wodę, energię elektryczną, gaz itp.), przesłania odpisu (kserokopii) zeznania podatkowego skarżącego i jego żony za 2012 rok oraz do wskazania kwoty pomocy finansowej udzielanej skarżącemu przez rodzinę - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Wezwanie w powyższej kwestii wraz ze stosownym pouczeniem o skutkach jego niewykonania zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 grudnia 2013 roku. W zakreślonym terminie skarżący nie nadesłał wymaganych przez Referendarza sądowego dodatkowych dokumentów dotyczących jego sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych, szczegółowo wskazanych w zarządzeniu z dnia 19 listopada 2013 roku. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Odnosząc powyższe uwagi do złożonego wniosku stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi brak przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy, a tym samym wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważyć należy, że stosownie do powołanych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jego udzielenie. Tymczasem oświadczenie skarżącego zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy w kwestii całościowego przedstawienia jego sytuacji majątkowej i rodzinnej uznać należało za niewystarczające, gdyż zawierało jedynie wskazanie, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną D., 20-letnim synem T., 12-letnim synem J., 9-letnią córką L. i 2-letnim synem J. Nie posiada żadnego majątku, a jego żona jest właścicielką mieszkania o pow. 65 m2 i samochodu osobowego marki Skoda Romstar. Ponadto wynikało z niego jedynie, że skarżący wraz z żoną nie osiągają żadnego dochodu, nie posiadają też żadnych środków do życia i korzystają z pomocy rodziny. Z uwagi na ten fakt zasadne było zatem wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku o dane, które pozwoliłyby na dokładną ocenę jego realnych możliwości płatniczych, w tym do przedstawienia decyzji potwierdzającej status skarżącego jako osoby bezrobotnej, z prawem lub bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nadesłania wyciągów z posiadanych przez skarżącego i jego żonę rachunków bankowych z okresu ostatnich 3 miesięcy, określenia źródła i kwoty środków przeznaczanych na utrzymanie rodziny i podstawowe świadczenia, przesłania odpisu (kserokopii) zeznania podatkowego skarżącego i jego żony za 2012 rok oraz do wskazania kwoty pomocy finansowej udzielanej skarżącemu przez rodzinę. Niewątpliwie wymagane dokumenty i informacje pozwoliłyby zweryfikować twierdzenia skarżącego w kwestii niezbędności przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Brak zaś realizacji obowiązków nałożonych zarządzeniem Referendarza sądowego uniemożliwia faktyczną ocenę rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącego i ustalenia, czy rzeczywiście nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Tym samym uznać należało, że wnioskodawca nie wykazał, iż znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Jedynie zaś spełnienie tej przesłanki obligowało Referendarza sądowego do przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 oraz § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. AK.