I SA/Łd 1231/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), po rozpoznaniu w dniu 07 grudnia 2005 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego p o s t a n a w i a : 1) odrzucić skargę 2) zasądzić stronie skarżącej kwotę 200 (dwustu złotych)tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Wnioskiem z dnia 4 marca 2005r. Spółka A wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego w P. o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego dotyczących rozliczenia nadwyżki podatku akcyzowego. Wskazany Urząd Celny postanowieniem z dnia [...] rozpatrzył wniosek, uznając stanowisko Spółki co do sposobu zastosowania prawa podatkowego za nieprawidłowe. Dyrektor Izby Celnej w Ł., do którego Spółka skierowała zażalenie, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż merytoryczne rozpoznanie zarzutów skargi poprzedza zawsze kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Przyczyny odrzucenia skargi wskazane zostały w sposób enumeratywny w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Należy zatem podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego jest dopuszczalna dopiero po przeprowadzeniu weryfikacji aktu administracyjnego w toku postępowania administracyjnego, przy czym jak wynika z przepisu art. 52 § 2 ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Natomiast w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Ponowne unormowanie zawiera przepis § 4 powyższego artykułu, zgodnie z którym w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Dyrektor Izby Celnej wydając zaskarżoną decyzję wskazał jako podstawę prawną art. 223 § 1 pkt 1 i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 z późn. zm.). W ocenie Sądu Dyrektor Izby Celnej mylnie wskazał przywołane powyżej przepisy jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Nie oznacza to wszakże, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Samoistną podstawą prawną decyzji organu nadrzędnego – weryfikującego prawidłowość postanowienia w sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego, jest art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej. Rozstrzygnięcia zawarte w zaskarżonej decyzji oznacza w istocie, iż Dyrektor Izby Celnej odmówił zmiany bądź uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w P. W wyniku analizy przepisów Ordynacji podatkowej Sąd stwierdził, iż przepisy Działu IV – regulującego postępowanie podatkowe mają ograniczone zastosowania w sprawach dotyczących udzielania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Powyższe wynika z umiejscowienia przepisów art. 14a i 14b Ordynacji podatkowej regulujących sposób udzielania interpretacji podatkowych w omawianej ustawie oraz z treści art. 14a § 5 nakazującego stosować do postępowania o udzielenie interpretacji jedynie wymienione przepisy postępowania podatkowego tj. art. 169 § 1 i 2 oraz art. 170 § 1 nie zaś generalnie przepisy o postępowaniu podatkowym. Przede wszystkim jednak podkreślenia wymaga, iż przedmiotem postępowania przed organem w postępowaniu uregulowanym w art. 14b § 5ustawy Ordynacja podatkowa nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, której dotyczy zaskarżone postanowienie, lecz kontrola postanowienia zawierającego interpretację przepisów. Jest to zatem inna sprawa administracyjna niż ta, która była przedmiotem postępowania przed organem podatkowym, który wydał interpretację. Oceny tej nie zmienia fakt, iż zaskarżona decyzja została wydana po rozpoznaniu zażalenia podatnika. Zażalenie to nie jest bowiem tożsame ze środkiem zaskarżenia, o którym mowa w rozdziale 16 Działu IV ustawy Ordynacja podatkowa. W konsekwencji należało przyjąć, iż zaskarżona decyzja pomimo, iż została wydana na skutek rozpatrzenia zażalenia jest decyzją wydaną przez Dyrektora Izby Celnej działającego w charakterze organu pierwszej instancji. Takie też stanowisko prezentowane jest w doktrynie (zob. B. Brzeziński, M. Masternak "Instytucja wiążących interpretacji w Ordynacji podatkowej" – Monitor Podatkowy z 2005 roku, nr 4,s 11 i n.). Zatem strona musi przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, wyczerpać środki zaskarżenia, przysługujące w toku postępowania administracyjnego. Bezspornym jest, iż od powyższej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. skarżąca Spółka nie wniosła odwołania na podstawie art. 221 ustawy Ordynacja podatkowa. Wobec powyższego skarga na decyzję administracyjną, wniesiona bez wyczerpania przez skarżącą, środków zaskarżenia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zauważa ponadto, że stanowiska w zakresie niedopuszczalności niniejszej skargi nie zmienia fakt błędnego pouczenia, zawartego w zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej w Ł. wskazał, że od decyzji stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 214 ustawy Ordynacja podatkowa, nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia. Jednakże przepis ten ma zastosowanie wyłącznie w ramach postępowania podatkowego i nie stosuje się go w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Dlatego też powyższe unormowanie nie może przyznawać stronie specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania, kreując dopuszczalność skargi w sytuacjach, gdy ustawodawca na tym etapie postępowania nie przyznaje stronie takich uprawnień. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi odrzucił skargę jako niedopuszczalną. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 przywołanej ustawy.